Ι
Κοιμήσου εσύτρισευτυχισμένη, κοιμήσου
Σ’ αυτόν τον κήπο που φιλοξενεί
Το πιο αδυσώπητο πορφυρό χρώμα
Μορφή γαλήνια σάμπως χαραγμένη σε γυαλί
Βουβή αντανάκλαση που συνεχίζεται
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Πράξη 3η, Σκηνή 1η
ΑΜΛΕΤ: Να ζει κανείς ή να μη ζει, αυτό είναι το ζήτημα∙
τι δείχνει πιο γενναία ψυχή, να υποφέρεις
πετριές και σαϊτιές μιας άθλιας τύχης,
ή να παίρνεις τ’ άρματα ενάντια σ’ ένα πέλαγο από βάσανα
κι αντιβγαίνοντάς να τους δίνεις τέλος; Ύπνος… θάνατος…
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
σκηνή: δυο άντρες, τραπεζάκι καφενείου, καφενείο
τόπος: χωριό, παραθαλάσσια
Ο ένας απότους άντρες στριφογυρνάει το καπέλο του χαϊδεύοντας τον γείσο, κοιτώντας κι απολαμβάνοντας μακριά
Ο άλλος, σκυφτός ανάμεσα στους ώμους, κλωθογυρίζει το σώμα του πάνω στην καρέκλα πατώντας το πόδι ανήσυχα με ρυθμό
Βεράντες και κοπέλες απαστράπτουσες από χάρη και καλλιέπεια, υπερσύγχρονος πολιτισμός, πεζοδρόμια με ηλεκτρονικά εκδοτήρια εισιτηρίων για ένα όνειρο μικρό, μυστικές ευχές για ένα όνειρο μεγάλο///Γιγαντοαφίσες με δαντελωτά εσώρουχα και ημιπολύτιμες ευχές, Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αισθάνομαι καλύτερα όταν αγοράζω βιβλία. Το άγχος, η κατάθλιψη μοιάζουν ως εκ θαύματος να υποχωρούν με τα φρεσκοαγορασμένα μου βιβλία υπό μάλης. Ο χρόνος μού συμπαραστέκεται. Το βιβλίο με δικαιώνει. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 20/12/2017
Ένα βράδυ έγινε αυτό.
Έγινε ένα βράδυ αυτό, για αυτούς που δεν το περιμένανε αυτό.Ένα βράδυ οι όμορφοι άνθρωποι σταμάτησαν το ποτάμι.Λίγο αργότερα το ποτάμι χάθηκε και δεν ξαναβρέθηκε. Το ίδιο και οι όμορφοι άνθρωποι. Χαθήκαν. Στην αρχή σαστίσαμε, μετά υποθέσαμε πως χαθήκανε στο ποτάμι. Τους γυρέψαμε παντού μα ο τόπος είχε στεγνώσει, το στόμα μας είχε στεγνώσει, ο αέρας δεν σήκωνε κύματα, η θάλασσα είχε γεμίσει γλάρους που όμως αποφεύγανε τις ακτές, εμείς αφθονούσαμε και συζητάγαμε για τις εξελίξεις, τώρα που ούτε ένας όμορφος άνθρωπος δεν είχε μείνει πια, εμείς καθόμασταν και παρατηρούσαμε προσεκτικά τα χαρακτηριστικά μας και ύστερα λυπημένοι κοιτούσαμε εκεί που το ποτάμι είχε σταματήσει, κοντά πολύ κοντά στο σημείο που είχε ειδωθεί ο τελευταίος όμορφος άνθρωπος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Ροΐδης, Το ποτάμι»
Αρχείο 08/12/2017
Η εποχή μας χαρακτηρίζεται, πέρα από την οικονομική κρίση και το πολιτικό αδιέξοδο, από την κατάρρευση του αυτονόητου. Όλοι μας βιώνουμε οδυνηρά πάνω στο πετσί μας, την απώλεια νοήματος, την κατάργηση των σταθερών στόχων και των απλών βεβαιοτήτων στην καθημερινή μας ζωή. Δεν μπορούμε καν να συνεννοηθούμε μεταξύ μας για πολύ απλά πράγματα: να σχεδιάσουμε το αύριο-δεν λέω για το μέλλον- και είμαστε αναγκασμένοι να τα «φέρνουμε απλώς βόλτα», όπως μπορούμε και με όση ηθική βούληση και υπαρξιακά αποθέματα διαθέτει ο καθένας μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η κατάρρευση του αυτονόητου»
Αρχείο 30/11/2017
Υπάρχει ένας αλάθητος τρόπος να καυτηριάζεις μια πληγή, ένα συναίσθημα, μια έξη.
Στη διαδικασία αυτή, η δυσφορία είναι φυσικά αναμενόμενη: καμία χειρουργική επέμβαση δεν έχει πλάκα.
Όταν όμως πρόκειται για θέμα ζωής ή θανάτου, σαφώς προτιμάς να διασχίσεις έναν κάμπο με αγκάθια παρά να περιμένεις να βγουν τα φίδια να σε φάνε.
Ο τρόπος αυτός είναι μάλλον απλός ως προς τη σύλληψή του.
Το άρρωστο «κάτι» συνήθως χτυπιέται καλύτερα με τα δικά του μέσα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: There is no Santa Claus»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.