Χτυπούν πάλι Χριστούγεννα εγκάρσια
τον αφημένο πνεύμονα έξω από το σώμα
καμπαναριά ηχούν με οστά που απέμειναν
απ’ τη Μεγάλη Έξοδο της Νύχτας
Έτσι ανδρώνονται
στις ξύλινες κολώνες της ΔΕΗ
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Iφιγένεια Σιαφάκα, Εορτασμός»

Από τις εκδόσεις Ενδυμίων

Μην και μη.
Ζέμλια

Ευτυχώς μεγάλωσα
μέσα από καπνισμένους έρωτες
κι έτσι κοιτώ εκτεθειμένη
προς τη θάλασσα

Όταν ήμουν παιδί από τα ντουλάπια της μάνας μου έβγαινε μια μυρωδιά εσπεριδοειδών, με τόση διάρκεια που είχαν πλημμυρίσει οι κάμαρες τα πόμολα τα απλωμένα σεντόνια, ξεγλιστρούσε από τις χαραμάδες και Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, ‘ 55 τετραγωνικά ενήλικης ζωής’ -κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Κάποτε θα λάβουμε εκδίκηση από τα γιασεμιά
Οι γλάστρες θα επαναστατήσουν
κι οι ρίζες θα δώσουν φρέσκο ήλιο
τομάτα και ρίγανη
Το νάιλον θα βουβαθεί προς νέους αιώνες
κι η έλξη θα αναστραφεί

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, γόνιμες καμπύλες χρόνου»

Η γιαγιά μου, ξέρετε, είναι μπαλόνι.

(Θα πρέπει, όμως, να ξέρετε πως όλες οι γιαγιάδες είναι μπαλόνια.)

Είναι ένα ροζ μπαλόνι. Γιατί ροζ ήτανε τα μάγουλα της το καλοκαίρι του 2011.

Φοράει ένα άσπρο καπέλο με πλατύ άσπρο γείσο. Αυτό που φόραγε μέσα στη θάλασσα. Γιατί πήγαινε για μπάνιο και το πρωί και το απόγευμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Γουργουλιάννη, Η γιαγιά»

(Prose song «written on a toilet roll»)

Μπορεί να περάσουν κάμποσα χρόνια
Μέχρι να σβήσει για πάντα η μνήμη
Και να με ξεχάσουν
Κλεισμένος έξω από τις προσδοκίες
Αλλά στο Νιούαρκ λίγες στιγμές βιαστικές
Κυλούσαν παράδοξα
Όπως οι αιώνες τού μεγάλου χρόνου τ’ ουρανού•
Το βλέπω ακόμη
Εκείνο το σκυμμένο υπόγειο
Ν’ ανοίγει την είσοδό του στα όνειρά μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, «Pseudo-blues»»

Άνοδος

Βλέπεις γυμνοσάλιαγκες
να τα πηγαίνουν καλά.
Έχουν μονίμως ένα χαμόγελο
στα χείλη
έτοιμοι ανά πάσα στιγμή
για υποκλίσεις
ή χειροφιλήματα
κόλακες του κερατά Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, «σαν ήρωας κινουμένων σχεδίων συνεχίζεις» -ποίηση»

ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

Στο μεταξύ μηρυκάζω τον ήλιο
κι είμαι υπεύθυνος για την έκλειψη.
Αεροπλάνα γαντζώνουν τον ουρανό.
Μονίμως τα δυο χέρια μου ίπτανται.
Δεν υπάρχει πιο μονότονη στάση.
Σιγά – σιγά ανακαλύπτω τον ίλιγγο
και πέφτω στη χαοτική του τρύπα.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκανέλης, «…εργοστάσια παραγωγής ψευδαισθήσεων» -ποίηση»

Και αν τα λόγια του
φαντάζουν σκληρά,
θυμήσου,
Μιλά για τα παιδιά μας

Σηκώθηκε χάραμα, έφτιαξε καφέ και συμμάζεψε το μικρό δώμα. Τα΄βαλε όλα σε τάξη, τα πράγματα, τις φωτογραφίες, τ΄αναμνηστικά, πάει να πει όσα πρόλαβε να σώσει απ΄του καιρού τις παλίρροιες. Στην παλιά βαλίτσα έβαλε δυο πουκάμισα, τα χαρτιά του με τα σβησμένα ονόματα, 1967, τ΄άλλα δεν ξεχωρίζουν πια γιατί τα σκέπασαν τα χρόνια και τα πράγματα, δεν μπορούν, λίγο λίγο χάνουν την λάμψη τους και περνούν στην ιστορία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο Γιώργος Σκούρτης στις συμπληγάδες»