Αρχείο 11.11.17

Με την είσοδό μου στο πρότυπο σχολείο της Αθήνας ένιωσα ένα φοβερό σφίξιμο στο στομάχι. Και την ημέρα που σκοτείνιασαν τα μάτια μου απ’ το θυμό που έπνιξα με αποτέλεσμα να μην μπορώ να αρθρώσω λέξη, συνειδητοποίησα μια πραγματικότητα που με διέλυσε.

Η συνεργασία αποδείχτηκε καθαρή ουτοπία.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Kωνστάνς Δημά, η Ζηνοβία»

Αρχείο 07/11/2015

Βροχή

Κλαίω από την αγάπη σου
Κλαίω ανοίγουν οι ουρανοί
Τρομαγμένο πουλί η απόσταση
που χωρίζει τον καρπό
από τα χείλη. Eγώ γυμνή, ανθρώπινη,
γεμάτη σφάλματα, αναβλύζω.
Σταματημό δεν έχει ο ουρανός
σταματημό δεν έχουν τα δυο χέρια σου
αιώνια, μουσική,
και η βροχή,
τα χέρια τα φιλιά σου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταυρούλα Γάτσου, Βροχή στα σύνορα»

Αρχείο 31/10/2017

Είναι οι ήρωες
άγνωστα λήματα,
φαράγγια,
σκάλες πάνω
από χάσματα
και γκρεμούς

Για τον χαμένο ανθυπολοχαγό
Το 1945 η κοινή γνώμη βιώνει το ανυπολόγιστο δράμα του χαμένου ανυπολοχαγού. Έχει προηγηθεί ένα έπος και μια καταστροφή. Εμπρός μετέωρος λαμπραίνει το στερέωμα ο πίνακας του Ν. Εγγονόπουλου. Ο Οδυσσέας Ελύτης, σημαδεμένος από τις δοκιμασίες του πολέμου, ζωγραφίζει μια ολόκληρη τοιχογραφία για τον θάνατο, για το ωραίο και το ιδανικό που καθόρισε τούτο τον τόπο. Ολόκληρη ζωή περνά σαν ρεύμα ηλεκτρικό μέσα από τον σπαραχτικό θάνατο ενός αξιωματικού του μετώπου που πλανάται σήμερα στην ανυπαρξία, που κλείνει μέσα του ιδανικό, ένα είδος ομορφιάς πνευματικής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η ίλη των οραμάτων»

Αρχείο 26/10/2017

Θυμάμαι τα μυωπικά κορίτσια των φέρι μπωτ του ’80 με τα μακριά νύχια τους. Και τα ωραία τους μακριά μαλλιά και τις τζην φούστες-καθρεφτάκια.

Με τη σοφία της Περσινής αρραβωνιαστικιάς ή της Ωραίας Ρεμέδιος στο ένα χέρι και στο άλλο ένα τοστ ζαμπόν-τυρί από το κυλικείο του Άγιος Μελέτιος.

Το νοστιμότερο τοστ του κόσμου.

Απόγευμα, Ρίο-Αντίρριο, άνθρωποι χωμένοι στην παντόφλα.

Το λεωφορείο του ΚΤΕΛ μπρος πίσω, πίσω μπρος, κάποιο Γιώτα Χι έγερνε πάνω σε μια μοτοσυκλέτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Βόλτα με φέρι μπωτ»

Αρχείο 19/10/2017

«Ο Θάνατος, είναι εντάξει ο Θάνατος, αλλά τα γηρατειά, φίλε τα γηρατειά…»
Ζακ Μπρέλ

«Πάλι πήρε το αμάξι και έφυγε!», του είπε η μάνα του όταν τον αναζήτησε, «Ανέβηκε στην πλατεία να πάρει σταφύλια». Ξεφύσσηξε προσπαθώντας να αποβάλει τον εκνευρισμό και έκλεισε με βρόντο την πόρτα πίσω του. Τι θα γινόταν άραγε με αυτήν την κατάσταση; Ο γιατρός του είχε απαγορεύσει δια ροπάλου την οδήγηση, δεν ήταν μόνο για την δική του ασφάλεια αλλά και των γύρω του, ένα εγκεφαλικό, ένα καρδιακό, δεν ήθελε και πολύ για κάποιον που πλησίαζε τα ενενήντα δύο, κι ύστερα αυτή η αστάθεια, σαν ζαλισμένο πρεζάκι παλάντζαρε πλεόν, αλλά αυτά τα άτιμα δεν έπεφταν ποτέ, μόνο οι γέροι έπεφταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Τα σταφύλια»

Αρχείο 17/10/2017

Μην ενσκήψεις αργότερα
σαν ύστατη απώλεια,
μην έρθεις όταν
η καρδιά ξεφύγει
απ΄τους αγώνες

Ο Σάλβιο κατέχει όπως κανείς την τέχνη της παντομίμα. Κάθε πρωί προβάρει μια ατέλειωτη σειρά χαρακτήρων. Μεταμορφώνεται στον Απόλλωνα του Μπελβεντέρε, γίνεται εργάτης της επανάστασης. Ένας αρχαίος χορευτής, ένας κρατήρας που αργά επιστρέφει στον κόσμο. Διδάχτηκε την τέχνη του στους θιάσους της Βερόνα και απέμεινε νύχτες ολόκληρος ακλόνητος στο βάθος μιας μεσσαιωνικής στοάς. Στην κόχη του κόσμου δοκίμασε την πλάνη του θεάτρου και σήμερα μπορεί να υπερηφανεύεται πως το κοινό τού οφείλει τις πιο τρυφερές του φαντασιώσεις. Μες στο πλήθος ανακτά την όψη μιας σπάνιας πεταλούδας. Τοποθετεί το ξύλινο βάθρο του και απ΄αυτή την αδιάφορη γωνιά, ανοίγει παράθυρα, γελά μ΄ένα φεγγαρένιο, τσίγγινο πρόσωπο κόντρα σ΄όλους τους καιρούς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ένας μικρός, μικρός πρίγκηπας»

Αρχείο 16/10/2017

Πτηνά του πρωινούσηκώνουν αργά τη φλούδα της γης τραβώντας σα να καθαρίζουν πορτοκάλι
κι έπειτα, ναι, έπειτα αφήνουν να γλιστρήσουν στη σηκωμένη ως τον θόλο του ουρανού φλούδα, οκτώ σολ και τρία ντο κι έπειτα επτά φα έντεκα σι και μόλις ενάμισι ρε
σημειώνετε παρακαλώ τη συχνότητα κάθε νότας στο πεντάγραμμο αυτό της φθίσης
πορτοκαλί, όπως το φως ενός ζουμερού μούσμουλου και λείο όσο η γη η σκαμμένη από φτέρνες πελαργών στις άκρες μιας θάλασσας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, ηλιόνερο»