Αρχείο 19/10/2017

«Ο Θάνατος, είναι εντάξει ο Θάνατος, αλλά τα γηρατειά, φίλε τα γηρατειά…»
Ζακ Μπρέλ

«Πάλι πήρε το αμάξι και έφυγε!», του είπε η μάνα του όταν τον αναζήτησε, «Ανέβηκε στην πλατεία να πάρει σταφύλια». Ξεφύσσηξε προσπαθώντας να αποβάλει τον εκνευρισμό και έκλεισε με βρόντο την πόρτα πίσω του. Τι θα γινόταν άραγε με αυτήν την κατάσταση; Ο γιατρός του είχε απαγορεύσει δια ροπάλου την οδήγηση, δεν ήταν μόνο για την δική του ασφάλεια αλλά και των γύρω του, ένα εγκεφαλικό, ένα καρδιακό, δεν ήθελε και πολύ για κάποιον που πλησίαζε τα ενενήντα δύο, κι ύστερα αυτή η αστάθεια, σαν ζαλισμένο πρεζάκι παλάντζαρε πλεόν, αλλά αυτά τα άτιμα δεν έπεφταν ποτέ, μόνο οι γέροι έπεφταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Τα σταφύλια»

Αρχείο 17/10/2017

Μην ενσκήψεις αργότερα
σαν ύστατη απώλεια,
μην έρθεις όταν
η καρδιά ξεφύγει
απ΄τους αγώνες

Ο Σάλβιο κατέχει όπως κανείς την τέχνη της παντομίμα. Κάθε πρωί προβάρει μια ατέλειωτη σειρά χαρακτήρων. Μεταμορφώνεται στον Απόλλωνα του Μπελβεντέρε, γίνεται εργάτης της επανάστασης. Ένας αρχαίος χορευτής, ένας κρατήρας που αργά επιστρέφει στον κόσμο. Διδάχτηκε την τέχνη του στους θιάσους της Βερόνα και απέμεινε νύχτες ολόκληρος ακλόνητος στο βάθος μιας μεσσαιωνικής στοάς. Στην κόχη του κόσμου δοκίμασε την πλάνη του θεάτρου και σήμερα μπορεί να υπερηφανεύεται πως το κοινό τού οφείλει τις πιο τρυφερές του φαντασιώσεις. Μες στο πλήθος ανακτά την όψη μιας σπάνιας πεταλούδας. Τοποθετεί το ξύλινο βάθρο του και απ΄αυτή την αδιάφορη γωνιά, ανοίγει παράθυρα, γελά μ΄ένα φεγγαρένιο, τσίγγινο πρόσωπο κόντρα σ΄όλους τους καιρούς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ένας μικρός, μικρός πρίγκηπας»

Αρχείο 16/10/2017

Πτηνά του πρωινούσηκώνουν αργά τη φλούδα της γης τραβώντας σα να καθαρίζουν πορτοκάλι
κι έπειτα, ναι, έπειτα αφήνουν να γλιστρήσουν στη σηκωμένη ως τον θόλο του ουρανού φλούδα, οκτώ σολ και τρία ντο κι έπειτα επτά φα έντεκα σι και μόλις ενάμισι ρε
σημειώνετε παρακαλώ τη συχνότητα κάθε νότας στο πεντάγραμμο αυτό της φθίσης
πορτοκαλί, όπως το φως ενός ζουμερού μούσμουλου και λείο όσο η γη η σκαμμένη από φτέρνες πελαργών στις άκρες μιας θάλασσας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, ηλιόνερο»

Αρχείο 11/10/2017

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Σε αυτόν τον δρόμο
δεν υπάρχουν εποχές.
Στις έρημες άκρες
η μοίρα αδυνατεί
να γράψει
διηγήσεις και επεισόδια.
Η εγγραφή γίνεται
μέσω της ποίησης
αποκλειστικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χριστόφορος Τριάντης, ‘καθώς δρασκέλισες τα χαλάσματα’»

Αρχείο 06/10/2017

στο Δημήτρη Μπιτούνη

Τις ώρες τεμαχίζωμε πριόνι,
σκυτάλη αλλάζω με σκυτάλη,
ή άμμος της κλεψύδρας δε σκαλώνει
στο χέρι, ο ήλιος ίδιο κανάλι
ακολουθεί – στιγμή δεν αμφιβάλλει.
Σήμερα ψιθύρισα το μότο:
σαν οδηγός για τη ζωή προβαλλει
ο θάνατος, σαν βήμα προς το νότο.

Φωλιάζει το παρόν σαν χελιδόνι
στον καθρέφτη μου κι έπειτα πάλι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Μαρτίνης, Μπαλάντα για την 4η του Σεπτέμβρη»

Αρχείο 05/10/2017

Φουτουριστικό ποίημα[*]

[Πεζοδρόμιο, ταπαίν ρουλάν σε αβαρία]
Στάση Λεωφορείου,
Εργασίες εν εξελίξει,
Ελάτε να γευτείτε τις σπεσιαλιτέ ρομανιόλε,
[για] δωρεάν εκκενώσεις
[σε] υπόγεια και γκαράζ
[εγχύσεις από] καφεΐνη,
κύριος Τζόφολι.
Στοπ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Κολάζ του δρόμου»