Αρχείο 10/04/2017

✤

Παιδί ισορροπούσα με τα καλογυαλισμένα σκαρπίνια του παππού και τα δερμάτινα κορδόνια από σκληρό λίπος στις κορφές των δέντρων.

Ο χάρτης έχει ελάχιστα χιλιόμετρα εδώ. Εδώ δεν με ξέρει κανείς. Οι νύχτες είναι στρογγυλές όπως τα πορτοκάλια. Μετρούσα τις φλούδες που έπεφταν στη γη. Θυμάμαι τις πυγολαμπίδες να χοροπηδούν. Χάθηκαν τώρα έγιναν αρχαίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, Πορτοκαλένιες στρογγυλές γυναίκες»

Αρχείο 07/04/2017

Σκυμμένη πάνω απ’το βιβλίο
Τα μακριά μαλλιά μου
πίσω να μη μ’ ενοχλούν
Οι άκρες τους σε νιώθουν
καθώς μπαίνεις
στο δωμάτιο
Ορθώνεται η πλάτη μου
Οι τρίχες στα μπράτσα μου τείνουν
προς εσένα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φρίντα Χατζή, Θύλακες»

Αρχείο 06/04/2017

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας 

Μεγάλη νυχτερίδα από το φως σου θρέφεται
γι’ αυτό νωρίς βραδιάζει πριν χορτάσεις
στα ψηλά δώματα βόσκει το μεσημέρι
τους δρόμους καβαλίκεψε το ξανθό κύμα του
Ρίτα Μπούμη Παπά

Πρώτο καρέ
Τρεις δεκαετίες έχωνα δω τον Φάνη. Μονάχα σε κάτι τραγούδια ξεχασμένα μπορώ και τον συναντώ. Ίδια, διαλυμένη καρδιά, ίδια πάθη γιατί ο Φάνης είναι πια ήδη μια ολόκληρη και ανεξάντλητη ζωή. Τέτοια είναι η μοίρα όσων έχουνν για πεπρωμένο τους τα τραγούδια. Καμιά φορά, όταν αθροίζεται ο καιρός και ο Φάνης σβήνει όπως τα σήματα, αρκεί τ΄όνομά του μες στο ποτάμι του δρόμου και τότε  φθάνει από χίλιους δρόμους. Μαζί του ο Μάρκος, η Άννα και ένα σωρό βερολινέζικα κορίτσια πνιγμένα στις ηλιαχτίδες. Η εποχή τους ανήκει στα σύμβολα, τα μάτια τους είναι οι ορυζώνες των φιλμ και οι βοές του κόσμου. Χάνονται στο τέλος της μέρας μαζί με ένα σωρό θαμμένα βινύλια που σημάδεψαν για πάντα τη ζωή μας δίχως ποτέ να πεθαίνουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Φανταστικά Τραγούδια και φωτογραφίες»

Αρχείο 04/04/2017

✤

Τον Λάρυ τον γνώρισα όταν ήμουν δεκαοχτώ και υπήρξε πολύ σημαντικό πρόσωπο στη ζωή μου. Ήταν εκείνος που με εισήγαγε στον λαμπερό χώρο της τηλεόρασης βοηθώντας με να γίνω καλύτερο κάθαρμα και του χρωστούσα πολλά. Είκοσι χρόνια αργότερα-μεσούσης της κρίσης- είχα κατορθώσει να διατηρήσω τα κεκτημένα έστω και αν πλέον κινούσα τα νήματα από το παρασκήνιο, σε αντίθεση με πολλούς συνάδελφους δεν είχα πεταχτεί στην τσόχα σαν καμένο χαρτί αλλά διηύθυνα μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Καφίρ…»

Από το χαμένο αρχείο 2.4.2017

Ο ψαράς

Ο κόμης Αλέξιος ντε λα Βέγα
επιχειρηματίας, αλχημιστής και ποιητής
τα τελευταία χρόνια ψαρεύει για να ζήσει
στα βρώμικα νερά του ποταμού Χαϊντίν

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαγγέλης Αλεξόπουλος, σαν ένα αόρατο μουσικό σιντριβάνι -ποίηση [2017]»

Αρχείο 31/03/2017

✤

Είναι απόγευμα, ο ήλιος δύει στο Λονδίνο. Το αγόρι με τη γκρι φόρμα ανεβαίνει τρέχοντας την κυλιόμενη σκάλα και βγαίνει από το μετρό. Στο φανάρι κοντοστέκεται και ρίχνει μια ματιά πίσω του. Διασχίζει βιαστικά το δρόμο και περνά απέναντι. Κοιτάζει γύρω του, ελέγχει τους περαστικούς και κατευθύνεται προς μια στοά γεμάτη φτηνιάρικα εμπορικά καταστήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Κυνηγητό»