Από τις εκδόσεις Περισπωμένη

Απρίλιος του 1973. Μια μετανάστρια περνά με πλοίο τη Μάγχη. Eπιβιβάζεται στο Direct Orient και διασχίζει με το τρένο την Ευρώπη για να φτάσει στην Αθήνα, όπου συναντά τις δίδυμες κόρες της, πριν συνεχίσει το ταξίδι. Ποια η σχέση της με την αινιγματική γυναίκα που ψάχνει σε ένα άλλο τρένο, μια άλλη στιγμή, κάποιον που συνδέεται με τον θάνατο της μάνας της και με τον μυστηριώδη άντρα που έρχεται από την Ανατολή κουβαλώντας ένα μυστικό με σκοπό να ζητήσει αντάλλαγμα; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Κεφάλα, Direct Orient ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Φύση, αιώνες, ύπνωση,
θέλξη, θέα, θέωση.
Απότοκη ματαίωση
φλεγματικό θα μέ’βρει.
Της οχύρωσης σόφισμα η δικαίωση,
την Πενθεσίλεια αποζητώ
η Εστιάδα νεύει.

Άξαφνο πέρας ωχρό,
με της Σαπφούς, της Αφροδίτης Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, τρία ποιήματα»

Τα στρατεύματα περάσανε τα σύνορα
υποχωρώντας μ’ όση τάξη επιτρέπανε το δάσος κι οι σκιές των
———-δέντρων μες στη νύχτα.
Με σεβασμό κι αγάπη γι’ αυτούς που μείναν εδώ πίσω
θαμμένοι μες στο χώμα ή ριγμένοι στα σκυλιά
έγραψες κι εσύ μια Μιλήτου Άλωση.
Την έγραψες γνωρίζοντας πως τα στάσιμά σου θ’ ακουστούν
από κενές σειρές μαρμάρων
γνωρίζοντας —μέχρι τελευταίου οβολού—
το πρόστιμο που θα ’χες να πληρώσεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άρης Αλεξάνδρου, Φρύνιχος»

Ήταν ακόμα βουτηγμένο στη σκιά
το πρόσωπό μου —
μισό στο φως, μισό στο σκοτάδι—
σαν μου ’δωκες το χέρι σου.
«Πρόσεξε μη τον Κέρβερο ξυπνήσεις
στην πύλη εκεί του Άδη»,
σου είπα, μα δεν άκουσες·
σφίξε μόνο το χέρι μου
και προχώρα ψηλαφητά·
δεν πρέπει να κοιτάξεις πίσω·
θα με χάσεις
πριν ακόμα αντικρίσουμε το φως.» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έφη Αιλιανού, Η Ευρυδίκη από τον Άδη»

πουλάκι σ’ έβλεπα νεόκοπο να ορθοφτερουγίζεις
στους κύκλους σου επάνω να πετάς να τους τροφιζεις
πως τα φτεράκια σου εκούναες ώσπου να ξεμυτίσεις
πετάριζες την όμορφή σου την κυρά να πας να συναντήσεις
αχ πουλάκι έκραξα που πας να με αφήσεις;

αμίλητο και άστεγο τη θέα μου γεμίζεις
της καρδιάς μου τον ισκιό τού νου τ’ ανεμοζάλη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, παρλαπίπα πόεμ»

Μια ιστορία με αγαλματίδια, βραβεύσεις και διαψεύσεις, μια ιστορία για τη φαντασία και τη μισθωτή την εργασία που δεν απελευθερώνει. Μια ανταπόκριση πικρή.

«Θα τιμωρηθεί παραδειγματικά», δήλωσε δίχως περιθώρια αντίλογου ο κύριος Διευθυντής. Έτσι τον φωνάζανε, μήτε Γιώργη ή κύριο Γιώργο, μα κύριο Διευθυντή. Και έτσι το μεσημέρι το διοικητικό συμβούλιο τον δέχθηκε και του ‘δωσε την ευκαιρία να εκφέρει τους ισχυρισμούς του, μια δικαιολογία βρε αδερφέ για το ατόπημα του. Η αλήθεια είναι πως είχε τρυπώσει στο αποθηκάκι των προμηθειών και είχε αποκοιμηθεί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Λόουν Ρέιντζερ»

Από μικρό παιδί φοβάμαι το σκοτάδι. Δεν ξέρω γιατί αλλά μου προκαλεί ανατριχίλα. Αν μπορούσα, και στον ύπνο μου θα είχα αναμμένα φώτα. Και για να είμαι ειλικρινής, όσο ζούσα, είχα αναμμένο ένα φωτάκι στο δωμάτιο μου τη νύχτα. Έτσι, για συντροφιά, για να απαλύνει την κυριαρχία του μαύρου. Λέω όσο ζούσα γιατί τώρα είμαι νεκρός. Νεκρός με μια σωματική, υλική αν θες, έννοια. Γιατί μπορώ να σε διαβεβαιώσω πως κατά τ’ άλλα νιώθω πιο ζωντανός από ποτέ. Δεν το ήξερα ότι τα πνεύματα έχουν αυτή τη δύναμη. Σημασία, πάντως, έχει ότι είμαι νεκρός. Αμετάκλητο γεγονός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευγενία Νικητίδου, Ταξίδι σε τέσσερις τροχούς»