Ι 

Εγώ
γράφω πρώτα τ’ όνομά σου·
μετά το σβήνω και κρατώ
το αρχικό σου γράμμα:

Κ,
κι ύστερα προσθέτω
μια συλλαβή πριν: ΝΙ,
μια κατάληξη μετά: ΟΣ·
έτσι γράφω τ’ όνομά μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Το δικό μας «Κ»»

Η αίσθηση την σκέψη ερεθίζει,
και η σκέψη ανταποδίδει,
με την φαντασίωση τής στέρησης που αιμορραγεί.
Ο πολιτισμός που τα πάντα διχάζει,
που τα ενώνει μόνο στην αλληλοσφαγή,
την διαλεκτική τής φύσης αντιμάχεται˙ Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Έρως μόνος μελώνει»

Είδος ενδημικό που απαντάται μία φορά κατ΄έτος εις μορφή ελεύθερη. Κανείς δεν γνωρίζει με τι τρέφεται και τι γαληνεύει την αγριάδα του. Στον κήπο της πολιτείας μας έχουν φέρει ένα τέτοιο άγριο ζώο. Συρρέουν τα πλήθη τις Κυριακές για να το θαυμάσουν, καθώς βρυχάται και σταλάζει το δηλητήριο του. Τα βράδια το σκεπάζουν με το περκάλι, να μην βλέπει. 

Ο διευθυντής φάνηκε λίγα λεπτά μετά τα τελευταία γεγονότα. Τον ακολουθούσε μια κουστωδία από συμβούλους, γραμματείς και υπαλλήλους της ιδιωτικής ασφάλειας του κήπου. Οι δημοσιογράφοι που είχαν συγκεντρωθεί στην πύλη πάλεψαν για να πάρουν μια δήλωσή του, όμως οι άνθρωποι της ασφάλειας απομάκρυναν τα συνεργεία. Τα απώθησαν ως το μικρό αλσύλλιο λίγο μέτρα από την πύλη. Όταν έρθει η ώρα θα δοθούν οι απαιτούμενες διευκρινίσεις κάποιος είπε και ο θίασος προχώρησε μαζί με τον διευθυντή που ίσιωνε τα ρούχα του, βυθισμένος στις σκέψεις του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: a*Et Ballot Box»

Φτάσαμε αισίως στην περίοδο των θερινών διακοπών. Στο σπίτι μας κυριαρχεί ευδιαθεσία, ίσως μέχρι και ενθουσιασμός… για αυτό το εκπληκτικό γεγονός, που δεν παύει βέβαια να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Δεν θέλω να ακουστώ ως αγνώμων, γνωρίζω καλά πως για πολλές οικογένειες, οι διακοπές μοιάζουν πλέον άπιαστο όνειρο. Είναι όμως λιγάκι δύσκολο να απολαύσεις το οποιοδήποτε ταξιδάκι αναψυχής, όταν όλο το προηγούμενο έτος ήσουνα άνεργος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Λίχνος, Οι πορτοκαλιές»

Εξομολόγηση

Θέλω να σου το πω,
μα πώς να αρχίσω;
Σε περιέχω
Τα μάτια σου αγκαλιάζουν τα δικά μου
Τα υιοθετώ
Μου ανήκουν
Κατοικίδια
Τα κουβαλω με τόση στοργή
όπου πάω
Τα προσέχω Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Ξηρογιάννη, Και μου μιλούν ψιθυριστά»

· «Σα να άραξα σήμερα στο λιμάνι που άφησα, εδώ και τέσσερα χρόνια, τη Μεγάλη Παρασκευή, σ’ ένα παραθαλάσσιο εκκλησάκι στον Ωρωπό», γράφει μεταξύ άλλων ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης.

Ήταν Πάσχα, στις 6 Μαϊου 1945, 78 χρόνια πριν, όταν ο Γιώργος Σεφέρης είχε βρεθεί για δεύτερη φορά στην πόλη του Ωρωπού, όπως γράφει στη σειρά των αυτοβιογραφικών ημερολογίων του, «Γιώργος Σεφέρης Μέρες E΄, 1 Γενάρη 1945 – 19 Απρίλη 1951», στις σελίδες 15 και 16, που κυκλοφορεί από τον «Ίκαρο», έκδοση 1996, σε 248 σελίδες, και σε επιμέλεια Ε. Χ. Κάσδαγλη. Στο πρωτότυπο δακτυλογραφημένο «Καφέ» τετράδιο του ποιητή, ο τόμος είχε τίτλο «Γιώργος Σεφέρης, Μέρες του 1945 – 1951». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θανάσης Τοτόμης, Γιώργος Σεφέρης: Οι Μέρες του Ωρωπού»

Ποιήματα από την ποιητική συλλογή Πολύ, εκδόσεις Βακχικόν

Α.
Κι αν φόρεσα στη ζωή μου τόσα υφάσματα.
Κι αν ένιωσα τα απαλά κασμίρ.
Κι αν γλίστρησα σε γυαλιστερά σατέν.
Κι αν με τύλιξαν δαντέλες λεπτοκέντητες.
Το τρυφερό πνίξιμο από τα εφτά σου τα πέπλα πάλι θα επέλεγα.
Πάλι και πάλι…
Α! Και πάλι.

Γ.
Θυμάμαι σ’ άρεσε να σε σερβίρουν.
Και χωρίς να θέλω και μήτε
το επιδιώκω καθόλου να
περιαυτολογήσω, κάτι τέτοιο
είναι η ειδικότης μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πηνελόπη Σταυριανού, Πολύ»