Στον Ηλία Ελευθεριακό
το ποίημα δεν είν’ η ευθεία που κοιτάς
ο βιογράφος της ζωούλας σου
η λεκτική σου τσάρκα –
είναι τα πρέκια και των δύο
είν’ ένα ζάρι
φτιαγμένο από το κλείσιμο του ματιού στη
Νέκυια
γι’ αυτό ζαλίζει τα αριθμοκάγκελα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ε. Μύρων, Αρυθμήσιμο»
Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Το χιόνι των Αγράφων, εκδόσεις Κίχλη, Αθήνα 2022
Μια ιστορία «αλλιώς»
Το τέταρτο μυθιστόρημα του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη με τίτλο «Το χιόνι των Αγράφων», είναι η ώριμη λογοτεχνική κατάθεση του συγγραφέα στα ελληνικά γράμματα. Προηγήθηκαν: «Το παραμύθι του ύπνου», η «Αστοχία υλικού», από τις εκδόσεις Μεταίχμιο το 2008 και το 2010 αντίστοιχα και τα «Έξοδα νοσηλείας», από τις εκδόσεις Ενύπνιο, το 2020, Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, του οποίου η θεματική δεν ξεχωρίζει για την καινοτομία της, καθώς διαπραγματεύεται το θέμα του εμφυλίου στα πέτρινα χρόνια που ακολούθησαν τη γερμανική κατοχή.
Ωστόσο, ο Χατζημωυσιάδης επιχειρεί να αναπτύξει τη θεματολογία του σε πέντε ενότητες με μια άψογη αρχιτεκτονική, την οποία χειρίζεται με αξιόλογη ωριμότητα και γνώση των αφηγηματολογικών τεχνικών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Το χιόνι των Αγράφων ―από την Κατερίνα Παπαδημητρίου»
στον Α. Ι.
είχα πιει τόσο που… όχι! ακόμη κι αν δεν είχα πιει τόσο που… όχι! ξανά… ακόμη κι αν δεν είχα πιει θα μου ήταν δύσκολο να αντιμετωπίσω σοβαρά μια εξομολόγηση ανάγκης που ξεκινάει με το: είναι τι έχει ο καθένας μέσα του
τι έχει ο καθένας μέσα του; εκείνο που του φυτεύτηκε κάποτε από τους έξω του και που εξακολουθεί να υπάρχει σε συνάρτηση πάντα με τα έξω του, δηλαδή τους άλλους, τους τρόπους τους, τα γεγονότα που τον αφορούν άμεσα και όσα τον αφορούν έμμεσα, χωρίς να ξεχνάμε τη δική του στάση η οποία έχει ρίζες στο παρελθόν που τον συγκρότησε κι εκείνο που τον επηρεάζει τώρα και που κι εκείνος επηρεάζει αφού, οχι αφού, αν, ναι! αν, αν δεχόμαστε την αρχή (ή αιτιότητα;) της αλληλεπίδρασης Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, το όλον του πολύτιμου ελάχιστου ―ένα μπουκέτο κυκλάμινα το ευχαριστώ―»
Κώστας Κατσουλάρης, Αφαίας και Τελαμώνος. [Οιονεί διηγήματα. Δυο φωτογραφίες εντός κειμένου]. «Μεταίχμιο», Αθήνα 2021.
24 αδέσποτα κομμάτια (22 πεζά, συν ένα «ποίημα» συν ένα «θεατρικό»), μερικά εντελώς «μπονζάι», συναπαρτίζουν το φευγάτο αυτό βιβλίο, που ψυχαγωγεί το αναγνωστικό κοινό με πρωτοτυπία, πολύμορφο χιούμορ και συνειδητή εναντίωση στη σοβαροφάνεια– προειδοποιώντας ήδη από το εξώφυλλο: μαύρη γάτα με κυκλομοκεντρική ουρά, μη υφιστάμενη γωνία των δρόμων του τίτλου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Κώστας Κατσουλάρης, «Αφαίας και Τελαμώνος»»
Παιδί μου πάει καιρός που έπαψα να σε ξανοίγω πια·
μέσα μου ρίζωσε για σένανε του πόνου η στριγκιά φωνή.
Αυτή η ζωή που μου την στέρησες ολόδική μου ήταν,
πριχού του σκότους τα σαγόνια σε αρπάξουν από εμένα.
Σαν τον αστραφτερό λαμπρό καθρέφτη ήσουν
που μέσα του φαντάζανε τα γέρα μου ανανιωμένα,
καθώς κοντά του έσκυβα και η μορφή μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Μνημοσύνη»
Διαδραστικό διήγημα
Το 1956 γεννήθηκαν, ανάμεσα σε άλλες και άλλους: η ηθοποιός Μπο Ντέρεκ, ο επικίνδυνος ποδοσφαιριστής Άντονι Γκοϊκοετξέα, η τραγουδίστρια Ισαμπέλ Παντόχα, ο καλός μουσικός Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο τρομοκράτης (;) και μέχρι θανάτου απεργός πείνας Φράνσις Χιουζ, η πορνοστάρ Ντεζιρέ Χότκαμ, ο ζωγράφος Σονεχίρο Μαρουό, ο συγγραφέας και κάτι ψιλά Μισέλ Ουελμπέκ, ο ηθοποιός Μίκι Ρουρκ, η αρχιτεκτόνισσα Καζούο Σετζίμα, ο πορνοστάρ Μαξ Χάρντκορ, ο εξαπατατιστής Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, ο δρομέας και κάτι ψιλά Σεμπάστιαν Κόου, η γλύπτρια Κορνέλια Πάρκερ, η πορνοστάρ Κουμίσα Αμάντο, ο πολιτικός Κάλεντ Μασάντ, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Γεννήθηκαν το 1956»
Ζαχαρίας Στουφής, Η θεούσα. Μυθιστόρημα. «ΑΩ» εκδόσεις, Καλύβια Αττικής, 2022.
Δυο τετράδια-ημερολόγια και λίγες αδέσποτες σημειώσεις, αγορασμένα σε παλιατζίδικο, οδηγούν το συγγραφέα-αφηγητή στη ανασύνθεση της ζωής του Μάρκου και της Δήμητρας, που άλλοι φαίνονται κι άλλοι είναι.
Ο πρώτος είναι φανερά περιπτεράς στην Ομόνοια, κρυφά όμως πληρωμένος δολοφόνος∙ η δεύτερη εμφανίζεται συνοικιακή θεούσα, κρύβει όμως μυστικά χειρότερα κι από του Μάρκου. Οι πρωταγωνιστές παρακολουθούν ποικιλότροπα ο ένας τον άλλο, ο αφηγητής ερευνά συστηματικά και διακριτικά, μα αναδρομικά τα πάντα, ενώ κοινωνιοφιλοσοφικά ένθετα φωτίζουν τα κίνητρα όλων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Ζαχαρίας Στουφής, «Η θεούσα»»
Βιβλία ξεφτίζω ρουφώντας τα,
χαράζοντάς τα με μελάνι, με μολύβι,
απ’ τον χρόνο κιτρινισμένα,
τσαλακωμένα απ’ της αμάθειας το ξέσπασμα,
της κρίσης τον ερεθισμό,
αμφιβολία, διχογνωμία, ενστερνισμό.
Βιβλία ταλανισμένα,
με την αίσθηση συνευρίσκονται, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, το δειλινό το αναπόδραστο»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.