Denise Levertov, δύο ποιήματα

Μετάφραση: Σωκράτης Λ. Σκαρτσής

Τραγούδι για την Ίσταρ

Το φεγγάρι είναι μια γουρούνα
και γρύζει μες στο λάρυγγά μου
Η μεγάλη της λάμψη λάμπει ώς μέσα μου
έτσι η λάσπη της κοιλότητάς μου αχτιδοβολεί
και σπάζει σ’ ασημένιες φυσαλίδες

Είναι μια γουρούνα
κι εγώ ένα χοίρος κι ένας ποιητής

Όταν ανοίγει τ’ άσπρα της
χείλη να με καταβροχθίσει τη δαγκώνω κι εγώ
και γέλιο λικνίζει το φεγγάρι

Στο μαύρο της ηδονής
λικνιζόμαστε και γρύζουμε, γρύζουμε και
λάμπουμε.


Στο κρεβάτι

Είμαστε ένα λιβάδι όπου μέλισσες βομβούν,
πνεύμα και σώμα είναι ένα σχεδόν

καθώς η φωτιά κροτεί μες στη σόμπα
και τα μάτια μας κλείνουν,

και στόμα με στόμα, τα σκεπάσματα
τραβηγμένα ώς πάνω απ’ τους ώμους μας,

μισοκοιμόμαστε όπως τ’ άλογα μισοκοιμούνται στο
—–χωράφι
σε συμφωνία· μόλο που το φθινόπωρο κρύο

τυλίγει το ζεστό μας κρεβάτι και μόλο που
την ημέρα είμαστε παράδοξοι και συχνά μοναχικοί.

*
Μετάφραση ©Σωκράτης Λ. Σκαρτσής -A’ δημοσίευση, περιοδικό «λέξη», Μάιος 1989, τ.84

περισσότερα για την Denise Levertov (1923-1997