Αμαλία Ρούβαλη, Στο Ναύπλιο λοιπόν

στη μνήμη του αδερφού μου Γιώργου

Στο Ναύπλιο λοιπόν,
μαθαίνω αλήθειες.
Τις πάντα, τις χτες, τις αιώνιες
και τώρα.

Μπορεί η Ιστορία να γιατρέψει
τους ίδιους αρχέγονους πόνους,
τις ίδιες εκπλήξεις αιώνων
κι ας είν’ κι από φίλων τα χείλη καλών;

Στο Ναύπλιο λοιπόν
γεράζει η ψυχή μου,
παλιώνει το πνεύμα
κι η κρίση θολή.

Το Ναύπλιο λοιπόν
διδάσκει αλήθειες
κι ας είν’ κι από φίλων τα χείλη καλών.

Στο Ναύπλιο λοιπόν
μαθαίνω ζωή.

Το Παλαμήδι ολόφωτο εκεί.
Κι η ψυχή μου αμήχανη θωρεί.

*

©Αμαλία Ρούβαλη, Νοέμβριος 2002
‘Επεα πτερόεντα? 2009, εκδ. Τυπωθήτω

* για τον Φίλιππο Δρακονταειδή, από μία μεγάλη κουβέντα που είχαμε κάνει σε ολονυχτία, στην τραπεζαρία της γιαγιάς, στο πατρικό μας*

**έ,μα ναι, φόραγε μία φούστα και ένα ωραίο πουκαμισάκι, η μαμά, για τούτο σου ψιθύρισα πως ποτέ δεν θα ξαναπούμε εσύ κι εγώ η μαμά, για τούτο κατέβηκε και σε πήρε με το ωραίο της χέρι αγκαλιά https://www.youtube.com/watch?v=6y9zAOfF8sU

διότι ήσουν μικρό κι ανίδεο παιδάκι: https://www.youtube.com/watch?v=9rMECOgtBeU

**μου έλεγε η Βικτωρία, η πρώτη και παντοτεινή σου αγάπη δηλαδή -άσχετο, πήρε και η Έφη, η άλλη σου παντοτεινή αγάπη, που έσκαβες με τα νύχια στον γάμο της θείας Ζωρζέττας, rasée; πως ήσουν ρομαντική ψυχή -χα, ούτε για αστείο, θα σε θυμούνται πάντα, για ό,τι για όλους μας ήσουν εσύ, να πας στο καλό και να αναπαυθείς πιά, η σκέψη τόσων μας σε συνοδεύει, εκεί, έφθασες? στην αγκαλιά της μαμάς και του μπαμπά, ξέρω πως ποτέ δεν θα ξαναπώ ο μπαμπάς και η μαμά, τους πήρες μαζί σου, λίγο ακόμη και θα σας έρθω να γίνουμε πάλι οι τέσσερις πια, στην βεράντα που έστηνε η κοπέλλα μας το ξύλινο τραπέζι, σάπισε στην τελευταία νεροποντή στην Κηφισιά, τετράγωνο, θυμάσαι που μια φορά άργησα παίζοντας στην Παραλία λίγα λεπτά δηλαδή αλλά για τον μπαμπά ήταν έγκλημα καθοσιόσεως,και έφαγα ένα σκαμπίλι από το ρολόι -βάρβαρα- του μπαμπά? με πήρες αγκαλιά και με πήγες στο κρεβάτι κι έκατσες ως να αποκοιμηθώ, μου ψιθύριζες λόγια του Θεαγένη, όπως τότε που έπαθα ιλαρά, κατακαλόκαιρο και μου διάβαζες από τον Μικρό Ήρωα…. έφθασες? καλό σου ταξίδι Λώλο Μπόκαλη, άτα τα μαλλάκια σου ανατατωμένα, δεν θα ξαναγυρίσω πια, η αζιρφή σου.