Αρχείο 01/04/2015

Δεκανίκια

Μνήμη Γιάννη Βαρβέρη

Μητέρα φέρε εκείνο το κηροπήγιο είπα κι άρχισα να γράφω με τα δάχτυλα στο σκοτάδι και τότε πήρε να μικραίνει ο ίσκιος της ώσπου χάθηκε στο φως διότι τι σκοτάδι θα ήταν αυτό χωρίς το φως έστω πυγολαμπίδας

κι άρχισαν να με κατακλύζουν λέξεις
με σκέπασαν ολόκληρο
αλλά αναπνέω βαθιά
γιατί πάντα με στήριζαν οι λέξεις

σαν εκείνα τα ποιήματα
που ήταν δεκανίκια
για να περάσω απέναντι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Δουατζής, “κι έφυγε περπατώντας πάνω σε αποσιωπητικά” -ποίηση»

Αρχείο 29/03/2015 -Της Κυριακής

Γιατί μου παρασταίνετε τον ήλιο, ποιον ήλιο παρασταίνετε σ’ αυτήν εδώ την πίσσα;

Κόσμος πολύς είχε μαζευτεί τριγύρω και κάποιος πολύ θυμωμένος εφώναξε όλα μπορεί να συμβούν όταν η γλώσσα σας δεν έχει φράχτες. Τι φράχτες θές να πείς; τον ρώτησα. Δεν ξέρω. Φράχτες! Φράχτες!

Λίγον καιρό μετά από τη γραφή, το ποίημα που είχε φτιάξει για τη θάλασσα, ήταν γεμάτο βρώμικα νερά και πεθαμένα ψάρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάκης Σινόπουλος, Και τι θα πεις εσύ ο νεκρός, με τόσα χώματα στη γλώσσα;»

Αρχείο 21/03/2015

Με την Άνοιξη καθίσαμε για φαγητό
Το μεσημέρι σε παραλιακή ταβέρνα
Αντίκρυ η θάλασσα, που τόσες φορές ερωτευτήκαμε 
Εκείνη παρήγγειλε φως, τη μυρωδιά τού
Φρέσκου κατσικίσιου γάλακτος, κοχύλια
Δυόσμο, κάστανα και για γλυκό
Τη γεύση από φυτείες κερασιών Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ν. Πης, Με την Άνοιξη καθίσαμε για φαγητό»

Αρχείο 20.3.2015

Ο καρχαρίας των Μαλεδίβων Νήσων

Χλωμός κι ηλίθιος και φλεγματικός
ο καρχαρίας της θάλασσας των Μαλεδίβων νήσων.
Γύρω του και μαζί του σβέλτα ταξιδεύουνε στο μπλε
σμήνη μικρών ψαριών – τέλειοι πιλότοι.
Δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν τα μικρά ψάρια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Herman Melville, στο πριονωτό λιμάνι των δοντιών του -μτφρ. Γιάννης Βαρβέρης [2015]»

Αρχείο 13.3.2015

Ξεβάφω το φόβο

Απλήρωτες υπερωρίες στο φόβο.
Ανώφελα συμπεράσματα γι’ ανούσια πράγματα και καταστάσεις.

Ο φόβος με κλωθογυρίζει
χωρίς πενθήμερο κι αργίες .
Γι’ αυτό προπονιέμαι ως αθλητής τού αντιφόβου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, τρία ποιήματα [2015]»

Αρχείο 09/03/2015

I
να πλυθώ με νερό και σκοτάδι

έφευγε ήσυχα
αφήνοντας πίσω του μισάνοιχτη την πόρτα
και το πόμολο ζεστό

απ τις ρωγμές των τοίχων
πέτρες ψιθύριζαν προσευχές

ο ενσαρκωμένος χρόνος σε αρπάζει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έφη Καλογεροπούλου, ξεχασμένοι από τρυφερότητα»

Αρχείο 8.3.2015 «Της Κυριακής»

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες
γιοφύρι-ν-εθεμέλιωναν στης Άρτας το ποτάμι.
Oλημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν.
Μοιριολογούν οι μάστοροι και κλαιν οι μαθητάδες:
«Αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας,
ολημερίς να χτίζουμε, το βράδυ να γκρεμιέται!»
Πουλάκι εδιάβη κι έκατσε αντίκρυ στο ποτάμι, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Tου γιοφυριού της Άρτας [2015]»

Αρχείο 05/03/2015

ΠΤΩΣΗ

Ανοιχτά τα παράθυρα,
αφήνουν να περάσει κάθε ακτίνα του ήλιου μολυσμένη.
Χτυπά στο πάτωμα κι αφήνει τρύπες στον παράδεισο.

Μία χθεσινή φωτιά τρώει βλέμματα στο πέρασμα της.
Σ’ ένα δρόμο απόμακρο τα ξερνά.
Η στάχτη χορεύει στο ρυθμό τα’ ανήσυχου βοριά.

Είναι τούτη η μυρωδιά ανάστατη, τρυπάει το σώμα και σκουριάζει τα σωθικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τσαμπίκα Βασιλειάδη, σαν δίχτυ μπλεγμένο με αβάσταχτη οργή -ποίηση»