Έφη Καλογεροπούλου, ξεχασμένοι από τρυφερότητα

Αρχείο 09/03/2015

fav-3

I
να πλυθώ με νερό και σκοτάδι

έφευγε ήσυχα
αφήνοντας πίσω του μισάνοιχτη την πόρτα
και το πόμολο ζεστό

απ τις ρωγμές των τοίχων
πέτρες ψιθύριζαν προσευχές

ο ενσαρκωμένος χρόνος σε αρπάζει
και σε πετάει πίσω απ το παράθυρο
του έρωτα
στην ασύνορη άκρη της αγάπης
εκεί
ο φόβος της εγκατάλειψης
έχει την ησυχία του βλέμματος
που έχει τινάξει πριν τη λάσπη του
στον τοίχο

σιωπές στρώνει τώρα
το ανεξάντλητο
απαντήσεις σε ερωτήσεις βουβές
παγίδες χορτασμένων από την απώλεια
εντόμων και την αλαζονεία του θύματος
που θρηνεί
τον εαυτό του

παγίδες
που μόνο το απέραντο ξεπλένει
με νερό και σκοτάδι

fav-3

II
Ερχεται και φεύγει το παλιρροϊκό κύμα
των ανοιχτών φτερών μου
μα στο κατάρτι της Μοίρας μου δεμένος
από λέξεις, με λέξεις πάλι άνοιξα πανί
σε θάλασσα άγρια από λέξεις
ταξιδεύω

fav-3

III
ελεύθερος δεν είσαι
παρά στο βλέμμα σου μονάχα
λέει ο καθρέφτης
που τον καθρέφτη καθρεφτίζει!

fav-3

IV
Για να συναντηθούμε
πρέπει να διακινδυνεύσουμε
την απόσταση του Αλλου
μια απόσταση φωνών
Ντυμένοι μυθιστόρημα
ξεχασμένοι από τρυφερότητα
παραδομένοι στην απόγνωση
έρποντας ή ακόμη και στα τέσσερα
δοσμένοι σε ένα ανομολόγητο παιχνίδι
πένθους
σφαγής
αφής

*

©εφη καλογεροπούλου, απόσπασμα/προδημοσίευση
φωτο©Στράτος Φουντούλης, 2012

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε