Στο τελευταίο σπίτι του δρόμου
ξενυχτούσαν τη ζωή,
είχε αφήσει την πνοή της
πάνω στην σκονισμένη
σκαλιστή σερβάντα
και είχε τραβήξει
για το πευκοδάσος.

Της άρεσε
η ευωδιά του μελιού
που έρεε άφθονο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολυμπία Θεοδοσίου, Νύχτα περασμένη σε μεστή κλωστή»

Όταν εγκαταλείπεται η γεωγραφία των τόπων
με το στανιό
δύο παιδιά μεγαλώνουν
ακόμη και μέσα σ’ ένα δάσος από τίποτα
εξημερώνουν το δέρμα τους
κι οι χυμοί τους
μαλακώνουν τις νυχιές
που το αίμα τους σέρνει
στα ανύπαρκτα τσιμέντα και στους προβόλους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Δύο έφηβοι εντός του νέφους»

(Σκηνίτες, 1947)

Έτσι, βλέπουμε  κατάπληκτοι, να  ιδρύεται το  χειμώνα του
1943-’44  στρατόπεδο  απείθαρχων Γερμανών, έξω από την
Κριτσά [Λασιθίου]. Ήσαν  αντιφασίστες  ασφαλώς. Πολλές
φορές, τάχα ξεχασμένοι, φορούσαν τα καπέλα τους ανάποδα
με  την κόκκινη  φόδρα απ’ έξω […] Σακατεύονταν από τα
βασανιστήρια των φρουρών, το  κρύο  και την πείνα. Τέλος
τους πήραν από εκεί.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΚΟΛΑΚΗΣ: «ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΚΡΗΤΗ
ΚΑΤΟΧΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΜΦΥΛΙΟΣ»

Στους συντελεστές των  γυμναστικών εκείνων
επιδείξεων:  αθλητές, γυμναστές,  διοργανωτές
και βεβαίως στο αφανές βοηθητικό προσωπικό.
Ν.Τ.

Σύρματα ή συρματοπλέγματα ή αλλιώς:
σύρματα – σταυρόλεξα, μισογραμμένα,
με άδεια αγκαθωτά κουτάκια – παίζουμε;

(Κρατεί σκέψις όπως ιδρυθεί
ειδικός χώρος αθλοπαιδιών καθ’ άπαν το κράτος·
τοιούτος χώρος θα ήτο καταλληλότατος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Κόκκινη φόδρα»

Κέντρο

Στην κεντρική πλατεία
σε μια ασήμαντη πλατεία
κάθομαι κάθε μέρα
και πίνω τον καφέ
γνωστοί και άγνωστοι περνούν
κάποιοι μου μιλούν
τι κάνετε, καλά
καλά, εσείς
σ΄αυτή την πλατεία
που μου έλαχε
να περνώ τις μέρες μου
που είναι
το κέντρο του κόσμου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, η γεωγραφία με στενεύει»

Jose Angel Buesa (Κούβα 1910-1982)

Αυτή δεν ήταν, ανάμεσα σ’ όλες, η πιο όμορφη
αλλά μου έδωσε τον πιο βαθύ και παράφορο έρωτα.
Άλλες με αγάπησαν περισσότερο· και, χωρίς αμφιβολία,
καμιά δεν αγάπησα όπως αυτήν.

Ίσως ήταν επειδή την αγάπησα από μακριά,
σαν ένα αστέρι απ’ το παράθυρό μου…
Και το αστέρι που λάμπει πιο μακριά
μας φαίνεται πως έχει περισσότερες λάμψεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Jose Angel Buesa, Το τραγούδι του Μακρινού Έρωτα»

M’ αρέσεις όταν σωπαίνεις…

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Pablo Neruda, μες τη δική σου σιωπή»

Ταμάρα

Αλλόκοτη και μελαψή, ωραία και ιερή
λες έσερνε αγγελικές φτερούγες κι’ επερπάτει
αδέξια και αμέριμνη, μ’ εκείνην τη νωθρή
περπατησιά μια Θέαινας, σ’ Ολύμπιο μονοπάτι.

Και μπόραε — όπως πάγαινε παχειά — κανείς διεί
στο φίνο της κι’ εφαρμοστό μποτίνι ένα ποδάρι
χυτό, και μες στων ρούχων της το σούσουρο oι φαρδιοί
γοφοί της πώς θα λάμπανε— γυμνοί—σαν το φεγγάρι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Σκαρίμπας, και Σηλεινοί, στη μνήμη της χορεύουν και πηδάνε»