Από τις ΑΩ εκδόσεις

Τριάντα ένα ποιήματα και μια δια πίστωση που έφτασαν από μακριά. Ερωτικά και μέσα από τις ανεπούλωτες πληγές μας, ουρανοκατέβατα από τις αβύσσους μας. Ιπτάμενος Ολλανδός και Φάτα Μοργκάνα ο ένας για τον άλλον. Παιδιά της αβύσσου, η λύση του αινίγματος και το αίνιγμα ταυτοχρόνως. Με εμμονικά ερωτηματικά «Ποια πληγή σου άραγε να ταί ριαξε με την πληγή μου;/ και ποια σκοτάδια σου/ Στο σκοτάδι μου να βρήκαν φως;» Ένας ακόμα κύκλος με θεοσκότεινο Φως.

*

ΠΗΓΆΔΙΑ ΖΉΣΑΜΕ ,
ΠΗΓΆΔΙΑ ΜΑΡΤΥΡΆΜΕ

Από τα πόδια σε βουτάει η ποίηση κάθε που
σε γκρεμίζει η ζωή,
«το καταφύγιο που φθονούμε»,
σωσίβιο στο χάος
Όπως κι οι ιστορίες μας,
Ένας κουβάς με κομμένο σκοινί
στο βάθος του πιο δικού μας πηγαδιού,
Αλλά κι ο ίλιγγος του ύψους μάλλον Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Γκίκα, Άβυσσος άβυσσον επικαλείται ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Απόδραση

Από αυτό το Valkenburg έχω δραπετεύσει
μεσ’ απο τις σκέψεις μου στον Κόλπο Gordon έχω επιστρέψει
Με γυρίνους παίζω κολυμπώντας σ’ ελευθερία
σε κόκκινα δέντρα Krantz σβάστικες χαράζω

Είμαι το σκυλί που ένοχα κινείται από παραλία σε παραλία
κόντρα στης νύχτας τη δροσιά γαβγίζει άλαλα μονάχο

Είμαι ο γλάρος σε πτήσεις πεινασμένες
γεύματα για να σερβίρει από ανιαρές νύχτες πεθαμένες
Ο θεός που από άνεμο σ’ έπλασε και δροσιά
για νάβρει μέσα σου εκπλήρωση η δική μου ανθρωπιά Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ingrid Jonker, ποιήματα ―μετάφραση: Ασημίνα Λαμπράκου»

Ταξίδι με τον Φλοίσβο

Τί ωραία απλώνεται η θάλασσα.
Από τον Φλοίσβο ως τις ακτές
Της Αίγινας και της Πελοποννήσου.

Και πιο πέρα, πιο μακριά
Το απόγευμα, που περιμένω
Ν΄ αποπλεύσω. Σ΄ άγνωστες χώρες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θ.Π. Ζαφειρίου, στα νεανικά πρόσωπα των ανυποψίαστων»

Αυτοψία πρώτη. Στη θέση Λουτράκι Κριτσάς (ο νεαρός αγροφύλακας σημειώνει):

Η ΟΜΦΑΛΟΦΟΡΑ ΠΟΡΤΑΚΑΛΙΑ

Ξινά τα πορτακάλια της
κι εφέτος·
κι εφέτος
μοναχή κι ανέραστη;

✳︎

Αυτοψία δεύτερη. Στη θέση Σόπατα Κριτσάς (ο νεαρός αγροφύλακας σημειώνει):

ΟΙ ΑΜΙΛΗΤΕΣ

Όρθιες πάντα, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Αυτοψίες»

Mου αρέσει αυτό το μεταλλικό στα βράχια παρά τις οξείες γραμμές που ορθώνουν τους όγκους γεωμετρικά, δεν παραβλέπω τις κρυφές καμπύλες του δελεασμός. Αυστηρό σαν θεώρημα με μια αύρα στεφάνι και το κύμα εκεί για μας.
Να φλογίζει τα τακούνια σου στο χορό
αυτό το λιωμένο μαύρο ασήμι
οι καμπύλες δικές σου
κι αγρυπνάς
στο μυστικό σου
κήπο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Χαράγματα σε φιδόπετρες»

Τι επιχρίσματα, χαράξεις
Οι λέξεις σου σαν τατουάζ
Περιελίξεις και περικοκλάδες
Επάνω στο γυμνό σώμα του πόνου
Δέρμα κατάστικτο να γίνεται ο λόγος
Και να στριφογυρνά στικτή η αγωνία
Στο σώμα σου εγγεγραμμένη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παυλή, Η φωνή σου»