Mια παραδοξότητα είναι ο εαυτός.
Φυτρώνει εκεί που δε τον σπέρνουν
κι ούτε καταλαβαίνει από αγραναπαύσεις
ή εποχές.

*

Κάθε κράτος το οποίο σέβεται τον εαυτό του
φροντίζει πρωτίστως να εξουδετερώσει,
από τα ήδη ταλαιπωρημένα εδάφη
της επικράτειάς του, το ενοχλητικό
και άκρως επιβλαβές ζιζάνιο
που η ακαδημαϊκή κοινότητα
έχει ονομάσει: έμπνευση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Τα παράδοξα»

Δυναστεία

Περήφανος
γι΄αυτά που απέκτησε
σ΄όλη του τη ζωή
κινητά κι ακίνητα
χρήματα και χρυσαφικά
προχωρεί με το κεφάλι ψηλά
στους δρόμους της ζωής
κι αισθάνεται
ανώτερος απ΄τους άλλους
μα αν καλοεξετάσεις
τη ζωή του
θα δεις τη σύζυγο του Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, στους δρόμους της ζωής»

Παραδίδω την ένοχη κτήση
στην άλογη φύση ερώτων,
αλλοτινών ψαλμωδιών
των πρώτων,
που ρωμαλέα κεριά
σε μανουάλια μεστά συνωθούνται.

*

Απόκριση σε κάλεσμα Χινόπωρου νυχτερινό,
μετέωρος σε δώμα ευλαβικό,
την ανεξιθρησκία της σαρκός Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Της έξαψης κλυδωνισμοί»

Γι’ αυτόν που χάθηκε στη φονική στροφή
είχαμε στήσει οι φίλοι του εικονοστάσι οδόσημο κινδύνου
ξύλινο ομοίωμα ναΐσκου
με το εικονισματάκι του προστάτη αγίου του και το φυλαχτό

—που δεν τον φύλαξε…

Επιθυμία της μάνας του που ευλαβικά τηρούσε
συνήθειες που μοιάζουν με πάναρχαιες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βύρων Λεοντάρης, Οδόσημο κινδύνου»

Είναι η ώρα που ολονώνε η ζωή βαραίνει την ψυχή μου.

Στο πλαϊνό γιαπί ένας εργάτης στήθηκε
ανάμεσα σε δυο φωτάκια ολοκόκκινα.
Μόλις που βλέπει.
Και ξαναρχίζει χτυπητό το πάφλασμα της λάσπης.
Και το σκάψιμο… Να πάρει μέσα κάποιονε…

Ώρα πολύ.

Κουράστηκα, μαζί του…
Φεύγει κι αυτός μέσ’ στη βροχή,
σα ν’ άφησε τον κόσμο ατέλειωτο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θεόδωρος Ντόρρος, Βραδινή μοναξιά»

Ληγμένες αγάπες,

περίσσευμα στοργής,
λυγμοί χωρίς αντίκρισμα·
άνανθοι πόθοι κι όσο μίσος
δεν απεκκρίθηκε – όλα
στη χοάνη του μετατροπέα.

Προσφάτως υποψίες,
οικόσιτα όνειρα
(τα άγρια εν ελλείψει)·
χαρές βαλσαμωμένες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Κάθαρση»

Από τις εκδόσεις Κουκκίδα

 

Υπήρχα για ένα πρωί παρατεταμένης δροσιάς
Όταν το γρασίδι δεν ήταν τόσο ξερό στη σκιά
Και τα λουλούδια ήταν φορτωμένα
Με μικρές τελείες και παύλες νερού
Σε κάθε κίνηση του αέρα κρέμεται παντού το νερό
Σαν μικρό ασημένιο φρούτο
Σαν νήμα αράχνης υφαίνεται λεπτό το νερό
Έχει μακριά πόδια κι ανοίγει το βήμα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λουκάς Λιάκος, Έρμαιο ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»