✽
Μια ζωή
Σε τριάντα σελίδες
έγραψε όλη τη ζωή του
δεν ήταν γόνος
αριστοκρατικής οικογένειας
ούτε επιφανών ανθρώπων
του πνεύματος
ή των επιχειρήσεων
για να έχει αβάντες
ή μπόνους τρανταχτά
ήταν ένα παιδί
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, η ζωή του σε τριάντα σελίδες»
❋
ελάτε!
φανταστείτε παρακαλώ τον εαυτό σας σαν πιανίστα στο μικρό του κάθισμα
την πλάτη τεντωμένη τα δάχτυλα απλωμένα στα πλήκτρα και το πόδι του στο πετάλ που δίνει
—–τον ρυθμό
μα, ελάτε!
τι; δεν βολεύεστε στην εικόνα;
τότε, ίσως να βοηθούσε να σας φανταστείτε νεαρό χιπχοπερά που δίνει ρυθμό με το ένα χέρι
—–σε συστροφικές του λόγου του κινήσεις
πιαστήκατε; γελάτε; κοροϊδεύετε;
ωραία! αφεθείτε στην εικόνα σας του καθρέφτη κι ελάτε… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, απόψε έχω ανάγκη έναν θρίαμβο»
Σε λίγες μέρες στα βιβλιοπωλεία, από τις εκδόσεις Ενδυμίων
Καθημερινότητα
Ξεθωριασμένες μέρες
διαδέχονται η μία την άλλη
όμοιες κι απαράλλαχτες
και μια βροχή
που πέφτει ασταμάτητα
τις κάνει
ακόμη πιο θλιβερές
η καθημερινότητα
συνθλίβει τις υπάρξεις μας
γιατί οι χαρές είναι λίγες
και οι λύπες πολλές Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, Κραυγές στην έρημο ―προδημοσίευση»
Με 137 χαϊκού και 35 σχέδια, από τις εκδόσεις ΑΩ
Οι ΑΩ ΕΚΔΟΣΕΙΣ με την τυπογραφική τους «φροντίδα», γνωστοποιούν σε όλους τους φίλους ότι από σήμερα κοσμεί τις προθήκες των βιβλιοπωλείων το νέο βιβλίο-κόσμημα, με έξοχα σχέδια και χαϊκού του γνωστού χαράκτη-ζωγράφου-τυπογράφου και ποιητή Γιάννης Δ. Στεφανάκις.
*
Τρία χαϊκού από την συλλογή:
Ἦρθες, φεγγάρι:
κρυφὰ τὶς ἄσπρες σκεπὲς
νὰ χρωματίσεις
Σελήνη μόνη
ὁλόγιομη, τραγική·
χωρὶς ποιητές
Θὰ γίνω δέντρο
στὴ σκιά του νὰ κάτσεις
τὸ καλοκαίρι
Φιλιά στο κενό, της Μαργαρίτας Παπαγεωργίου, εκδόσεις Μελάνι 2020
Γράφει η Τούλα Ρεπαπή
«Από το σώμα ξεκινάμε και στο σώμα επιστρέφουμε
Εκεί είναι το τραύμα, εκεί είναι το θαύμα».
(«Στην αγκαλιά του κόσμου»)
Το Φιλιά στο κενό είναι μια ποιητική συλλογή της Μαργαρίτας Παπαγεωργίου, αποτελούμενη από σαράντα οκτώ ποιήματα. Μέσα σε αυτά η συγγραφέας, τοποθετώντας την ποίησή της στην υπαρξιακή κατηγορία, με λόγο ρέοντα μιλά για την παρουσία αλλά και την εκ των υστέρων απουσία ανθρώπων και στιγμών. Μνήμες και άγρυπνες νύχτες, νύχτες μισές έρχονται και κάνουν εμφανές, απτό στην ψυχή το άπιαστο κι όμως τόσο υπαρκτό κενό. Αποτέλεσμα μιας χαμένης εγγύτητας, συντροφικότητας, αγαπημένης παρουσίας.
Τα χέρια προσωποποιούνται αποκτούν υπόσταση και το σώμα γίνεται καράβι ενάντια στην τρικυμία της ζωής. Τα δάκτυλα μιλούν, αγγίζουν ενώνουν. Εκφράζουν την ανάγκη της αφής, της επαφής αλλά και της κτητικότητας του έρωτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Φιλιά στο κενό ―της Τούλας Ρεπαπή»
Γεννήθηκε σαν σήμερα 21 Οκτωβρίου 1907 ―πέθανε 31 Οκτωβρίου 1985
❉
Βρυκόλακες αλαλάζοντες και σιδηροπαγείς αύραι μού έφεραν χτες, περί το μεσονύκτιον, μεσουρανούντος του ηλίου της δικαιοσύνης, το μήνυμα του Nτάντε Γκαμπριέλ Pοσσέτη, του Isidore Ducasse και του Παναγή του Kουταλιανού. H πίκρα μου στάθηκε μεγάλη ! Mέχρι της στιγμής εκείνης επίστευα εις τα προφητικά οράματα των τορναδόρων, πρόσμενα τους χρησμούς των αλλοφρόνων ιππέων, προσδοκούσα τας μεταφυσικάς επεμβάσεις των αγαλμάτων. Mε γαλήνευε η ιδέα του πτώματός μου. H μόνη μου χαρά ήτανε οι πλόκαμοι των μαλλιών της. Έσκυβα ευλαβικά και φιλούσα την άκρια των δακτύλων της. Παιδί ακόμα, στην δύσιν του ηλίου, έτρεχα ωσάν τρελλός να προφτάσω να κλέψω, πριν νυχτώση, τα λησμονημένα σκιάχτρα μέσ’ απ’ τα χωράφια. Kαι όμως την έχασα, μπορώ να πω μέσ’ απ’ τα χέρια μου, ωσάν να μην ήταν ποτές παρά ένα απατηλόν όραμα, παρά ένα κοινότατο σφυρί. Στη θέση της βρέθηκε μονάχα ένας καθρέπτης. Kι’ όταν έσκυψα να δω μέσα σ’ αυτόν τον καθρέφτη, δεν είδ’ άλλο τίποτες παρά μόνο δύο μικρά λιθάρια : το ένα ελέγετο Πολυξένη, και το άλλο, Πολυξένη επίσης.
*
Από τα Ποιήματα, A΄, Ίκαρος 1977
❉
❃
Το φούντωμα του Απριλομαγιού
που κοκκινίζει πάλλευκους καρπούς, θόλους γαλάζιους,
του Ιούνη τα ερωτόπληκτα ιστία,
τα ξέσκεπα του Ιούλη στήθη
που τα ρουφούν Αυγούστου χείλη φλόγινα,
η μελωδία του Σεπτέμβρη διαδέχεται
ενώ τα φύλλα λυπημένα μουρμουρίζουν το αναπότρεπτο.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Εποχικά»
❋
Ή
Ο οξύμωρος στην ερημιά
Να μην ξαναβρεθώ ψηλά στα Τρία Πηγάδια – είπε
Λίγες μέρες πριν πεθάνει ξαφνικά
Ο γέρος που πάντα στάλιζε τα πράματα
Κάτω από ένα πλατάνι μοναχό τα μεσημέρια
Στην καταχνιά τής ράχης και είχε
Σωρό μες στο μυαλό τα συναξάρια του
Από εκείνα που δε θά ‘βρισκες στα διαβαστάρια
Ούτε μια λέξη αντάξιά τους· για νεράιδες
Μιλούσε και χαμοδράκια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: De paradoxis»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.