❇︎
Λιώσαν τα χρόνια, δε λέω,
όπως ξυστρίζαμε
παρότι αστοί
χωράφια άχτιστα, πρότερα αγροτεμάχια
κυρίως μ’ αγκινάρες,
ολόκληρο Θριάσιο, για κάνα φράγκο•
το σώμα ετούτο,
που έτσι ερήμην του τώρα νοσεί,
ένα τους έγινε•
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Χωράφια»
❇︎
Κελάηδισμα
Δεν μ΄αρέσουν οι αετοί
και τα γεράκια
τα αρπακτικά πτηνά
που βάζουν σύμβολα τους
αυτοκράτορες και βασιλείς
εγώ αγαπώ τα ήμερα πουλιά
τα σπουργίτια
τις πέρδικες
τα ορτύκια
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, σαν να είχε καταπιεί στάχτη»
Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες από τις εκδόσεις Ενδυμίων
❇︎
Έμαθες καλά να το κουβαλάς αυτό το βάρος.
Το αποστήθισες.
Μετά άρχισε και να σου αρέσει.
Πιο μετά, τέλειωσαν οι δικαιολογίες
κι έμειναν μόνο οι ορισμοί, σοφοί, στεγνοί
να σου μασουλάνε την ύπαρξη
όπως η διάκρισή του σε ανθυπασπιστή
που εορτάστηκε δεόντως
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αναστασία Βηθλεέμ Ζουγγού, Από μαρμάρων [προδημοσίευση]»
Τόλης Νικηφόρου, Η λέσχη της κόκκινης ή γαλάζιας αλεπούς, Διηγήματα, Μανδραγόρας, 2020, σ. 80
Γράφει η Δέσποινα Καϊτατζζή-Χουλιούμη*
«Τουλάχιστον όμως αγάπησα. Αγάπησα και έδωσα την ψυχή μου. Ας είναι αυτή η αγάπη ένα πράσινο φύλλο δέντρου στον άνεμο της αιώνιας λήθης.»
Ο Τόλης Νικηφόρου είναι ένας από του πολυγραφότατους, πολυβραβευμένους και σημαντικούς ποιητές. Όσο τον γνωρίζει κανείς ως πρόσωπο και ως δημιουργό αντιλαμβάνεται την διάχυτη ποίηση τόσο στο ποιητικό και πεζό έργο του όσο και στην στάση ζωής του και οι συνειρμοί εύκολα πάνε στο λόγια του Γιώργου Χειμωνά: «Η ουσία της ποίησης του ποιητή είναι στην ίδια του τη ζωή, όχι στην ποίησή του», Γιώργος Χειμωνάς,1990,[1]. Ο Τόλης Νικηφόρου, όντας ο εαυτός του ανά πάσα στιγμή, ποιεί πρωτίστως με την αγάπη του προς τη ποίηση της ζωής κι αυτό φαίνεται να τον ωθεί κυρίως στην ποιητική δημιουργία και στη συγγραφή. Ίσως γι’ αυτό ο αυθεντικός λόγος και η ποίησή του αναβλύζουν ζωογόνο, ερωτικό φως. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τόλης Νικηφόρου, Η λέσχη της κόκκινης ή γαλάζιας αλεπούς ―Η κρίση του βιβλίου»
❇︎
ΧΙΙΙ
Πέρασε ο Κάνγκ
——–έξω από τον ναό της δυναστείας
Και μέσα απ’ το δασάκι των κέδρων,
——–κατόπιν πέρα κάτω, απ’ το ποτάμι,
Και μαζί του ο Χιού, ο Τσί
——–κι ο χαμηλότονος Τιάν
Και «Είμαστε άγνωστοι» είπε ο Κάνγκ,
«Γίνεσαι ηνίοχος;
——–Ὁ κόσμος σε μαθαίνει,
Να μάθω τ’ άρματα καλύτερα, ή την τοξοβολία;
Ἢ τις πρακτικές του δημοσίου λόγου;»
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μαύρος, Δύο cantos»
❆
Είχαν αποκτήσει πρόσφατα
έναν γυάλινο βωμό
όπου θυσίαζαν καθημερινά
ένα κομμάτι τους.
Κάποιο σπλάχνο τρυφερό
πάλλονταν στο ημίφως
αχνίζοντας ακόμα συναισθήματα
το άλικο αποτύπωμα ενός φιλιού
από χείλη που είχαν μείνει
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Περδίκη, Αυτοθυσία»
❀
Τώρα ποὺ πρόκειται νὰ ξεπερατωθοῦμε
καὶ δὲν γνωρίζουμε ποῦ πᾶμε,
ἀκούγεται ἀπὸ μακριὰ ἀνθρώπων κλάμα
νὰ δυναμώνῃ ὁλοένα καὶ περσότερο·
κι εἶναι σκληρὸ νὰ ξέρουμε ὅτι τὸ σκοτάδι
ἔρχεται νὰ μᾶς κατασπαράξῃ.
Τώρα ποὺ πρόκειται νὰ ξεπερατωθοῦμε,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Νέκυια»
Από τις εκδόσεις Ιωλκός
ΑΤΙΤΛΟ
Οι πίκρες βρωμίζουν κάποτε
σαν σώμα σε αποσύνθεση.
Μυροφορείς την ανάμνηση,
κάθεσαι να πιεις καφέ να συγχωρέσεις.
Απ’ το φλυτζάνι τινάζεται ένας ήλιος
που λαίμαργα ρουφάς.
Έχουν και ζωές οι καθιζήσεις.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Βαρθάλη, Χρονολισθήσεις ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.