Γρηγόρης Σακαλής, ‘όπου τρίζουν τα ξύλινα πατώματα’

Αρχειο 18/07/2017

Πτήση στο άγνωστο

Κάθε ποίημα
είναι μια πτήση στο άγνωστο
εκεί που σ’ οδηγούν οι λέξεις
κι ακόμα παραπέρα
εκεί που χάνεσαι
σε ξένη γη
κι έχεις για οδηγό
μόνο την καρδιά σου
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, ‘όπου τρίζουν τα ξύλινα πατώματα’»

Ασημίνα Λαμπράκου, My way

Αρχείο 10/07/2017

fav-3

Το άσπρο του βουνού βότσαλο Κι η μαρτυρία της Άνοιξης Το κορμί του· ανθρακομμένος βράχος πέρα στο πέλαγο μακριά Το αγόρι
Γυναίκες του τάματος με λάμδα από λιβάνι και λατρεία στα ριγηλά τα χέρια στου Άη Λια μαζεμένες το ’ξωκκλήσι στην πέτρα πάνω του βουνού
Η κόρη δώδεκα χρονώ παιδί στον ύπνο με το γυμνό πέλμα και τα χείλη τα φεγγαρένια Το βραδινό κι η νύχτα αφέγγαρη Θεία αγρύπνια
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, My way»

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Ουτοπία

Αρχείο 05/07/2017

Τοτέμ

Οι βροχές που ήρθαν
Δεν μπόρεσαν να κατευνάσουν
Την ακόρεστη δίψα μας.
Τα τόσα σφάγια δεν έφτασαν
Για την πείνα μας.
Είχαμε μάθει ολοένα να ζητάμε
Απ’ τους θεούς.
Είχαμε μάθει τους καμένους κορμούς
Να προσκυνάμε.
Ο ήλιος άλλαζε τη λίμνη σε έρημο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, Ουτοπία»

Ντέμης Κωνσταντινίδης, τρία ποιήματα

Αρχείο 05/07/2017

Ουτοπία

Τοτέμ

Οι βροχές που ήρθαν
Δεν μπόρεσαν να κατευνάσουν
Την ακόρεστη δίψα μας.
Τα τόσα σφάγια δεν έφτασαν
Για την πείνα μας.
Είχαμε μάθει ολοένα να ζητάμε
Απ’ τους θεούς.
Είχαμε μάθει τους καμένους κορμούς
Να προσκυνάμε.
Ο ήλιος άλλαζε τη λίμνη σε έρημο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, τρία ποιήματα»

Else Lasker-Schüler, τρία ποιήματα σε μετάφραση Ιωάννας Αβραμίδου

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

fav-3

ΌΡΓΙΟ

Όλο μυστήριο φιλούσε το βράδυ
Τις μπουμπουκιασμένες πικροδάφνες
Κι εμείς παίζαμε και χτίζαμε για τον Απόλλωνα Ναό.
Και τρεκλίζαμε από πόθο μεγάλο
ο ένας μέσα στον άλλον
Κι έχυνε ο νυχτερινός ουρανός το μελανό του άρωμά
στου γκαστρωμένου ανέμου τα φουσκωμένα κύματα
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading 

Έφη Καλογεροπούλου, στο τρύπιο γάντι της σιωπής -ποίηση

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

fav-3

πάντα αποχαιρετούμε

ξεκλειδώνει τα υπόγεια
ξηλώνει πατώματα αυτή η νύχτα
το δάπεδο βουλιάζει
οι τοίχοι τρέμουν
οι αρμοί της σκάλας λύνονται
η στέγη υποχωρεί
τα γείσα πέφτουν
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading 

René Char, ‘Πόθος τεταμένος μετά την αστραπή’ -μτφρ. Γιώργος Κεντρωτής

Αρχείο 01/07/2017

ΗΜΑΣΤΑΝ ΤΑΧΑ ΤΟΣΟ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΙ;

Πόσες και πόσες υποσχέσεις μα χωρίς να φεύγεις – ω τί ωραία η ζωή!
Επέστη η ώρα, και πρέπει να κρατήσεις!
Οφείλεις ν’ αλλάξεις ή να σβήσεις, αν ήσαν όλα όντως εξ αρχής φωτιά·
Μπρος στα μάτια μου πεθαίνει η πέστροφα ορθή και κεκαμμένη·
Έγνοια δική μου, ετούτο το παρόν που τόσο άσχημα υποκρίνεται
Μην και μπορέσει στο τέλος να βγει τρέχοντας έξω από μένα.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «René Char, ‘Πόθος τεταμένος μετά την αστραπή’ -μτφρ. Γιώργος Κεντρωτής»

Λουκάς Λιάκος, Άκρες δακτύλων, έτη καθυστερήσεων

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

 

fav-3

«Αυτός ο θυμός μιλά χαμηλόφωνα
έχει φαρδιά κοιλιά. Ξαπλώνει
αναπνέει βαθιά. Θα πεθάνει.»

Στέκεσαι στη γωνιά που ο δρόμος ποτίζει τη θλίψη με κάτι μικρότερο
πεύκα κι ένα χειμωνιάτικο πλοίο σε κρατούν σκεπασμένη. Δροσερά χείλια
ανθρώπινα χέρια είναι το καταφύγιο. Γαλάζια μάτια χασομερούν
σε συναίσθημα γονατιστό. Εφημερίδες ήλιος κι απόγνωση. Ω, αγάπη
έχεις δύο εποχές και μια δικαιολογία συνάντησης.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λουκάς Λιάκος, Άκρες δακτύλων, έτη καθυστερήσεων»