Αρχείο 21/10/2016

Έτσι υπάρχεις τρελός;
Μια σπίθα, μια φράση
κι ο σκοτεινός σου εαυτός
-αυτός που θαρρείς
πως κάποτε πέθανε·
και πλέον δεν είναι-
περπατάει σκυφτός,
πιο δυνατός, από πριν, επιστρέφει
στης ψυχής τον ανάστροφο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σελάνα Γραίκα, Έτσι υπάρχεις τρελός»

Αρχείο 19/10/2016

Βόλτα

Ήθελα να πάμε πάλι μια βόλτα.
Να βγούμε στην Ομόνοια και να σε κρατώ απ’ το χέρι.
Ν’ αναζητήσεις τους πίδακες και ν’ απορείς.
Ν’ ανέβουμε την Πανεπιστημίου και να μη βρίσκουμε
το Ρωσσικόν, το Σινεάκ, το Ιντεάλ.
Να ζήσουμε τον εφιάλτη της στοάς και ν’ αναζητήσουμε τις αόρατες τσάντες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπουγελέκας, “…στη γειτονιά σου και ν’ αφήσεις ένα δάκρυ”»

Αρχείο 17/10/2016

I.

ρόδι αναφλοίωτο βαθέως κοκκινίζον
το φως πίσω από τη σάρκινη κουρτίνα των βλεφάρων

απέξω ένα καλοκαίρι που μακραίνει στο φθινόπωρο·
σκηνή σε ηχητικό σώμα αόρατο
μόνο στοιχείο η κίνηση στο χρώμα

ό,τι κοιτάμε, με τα μάτια
ό,τι βλέπουμε, με το μυαλό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Φύλλα Φθινοπώρου»

Αρχείο 13/10/2016

Λέω να γράψω ένα ποίημα απ’ αυτά που σε σέρνουν ξωπίσω τους
σουφρώνουν τη μύτη με ειρωνεία
λυγίζουν τα βλέφαρα όλο χάρη.

“ Kι εσείς εδώ αξιότιμε ποιητά;
πόσο χαίρομαι που σας βλέπω”
θα λένε οι κυρίες στα σαλόνια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Παραδεισανού, στα αγέλαστα βράχια της θύμησης»