Ειρήνη Παραδεισανού, στα αγέλαστα βράχια της θύμησης

Αρχείο 13/10/2016

fav-3

Λέω να γράψω ένα ποίημα απ’ αυτά που σε σέρνουν ξωπίσω τους
σουφρώνουν τη μύτη με ειρωνεία
λυγίζουν τα βλέφαρα όλο χάρη.

“ Kι εσείς εδώ αξιότιμε ποιητά;
πόσο χαίρομαι που σας βλέπω”
θα λένε οι κυρίες στα σαλόνια
και θα καγχάζουν την ανημπόρια τους να νιώσουν.

Θα με τραβούν απ’ τα μαλλιά
για να συνέλθω.

“ Θυμήσου τον Αχιλλέα”
θα μου λένε
“ πώς υποτάσσει τον θυμό του στη φωνή της λογικής”.

Κι εγώ θα τρίβω το διάφανο δέρμα στα ρικνά πετσιασμένα μου μέλη
να γίνω αίλουρος δίχως πυξίδα
φανός που αργοσβήνει στο σκοτάδι της θάλασσας
μπουρίνι που λαχταρά να ξεσπάσει δίχως οίκτο
στα αγέλαστα βράχια της θύμησης.

Θα ουρλιάζω σκοπούς στα κλειστά σας ματάκια

άοκνοι μου εσείς
υμνητές της ευτυχίας

εσείς που δεν υποψιάζεστε
το τίμημα
που καλούμαι καθημερινά να πληρώνω
για τις στιγμές αυτές
που σχίζεται το πέπλο μπρος στα ολόφωτα μάτια μου.

Και η έμπνευση;
Ναι η έμπνευση..

Αυτή η πομπή από θανατερά μυρμήγκια που φιδοσέρνονται
κατάσαρκα στη φλέβα του αλατιού.

*

©Ειρήνη Παραδεισανού
φωτο: Στράτος Φουντούλης, OAKA 2011. 

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε