Αρχείο 17/10/2015 -εκδόσεις Γαβριηλίδη

Διαδρομές

-I-
Σα να ’ταν χθες
δέντρα χυμώδη, λυγερά
πόθο γιομάτα
άνθιζαν κλαδιά
άπλωναν ρίζες
να ξεδιψάσουν στις αγκαλιές των ρυακιών
και στων χειμάρρων την ορμή
ηδονικά να ξαποστάσουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, από την ποιητική συλλογή «Διαδρομές»»

Αρχείο 24/09/2015

Γνωριστήκαμε ένα απόγευμα που ήρθε στο κομμωτήριο που δουλεύω να αφήσει ένα πακέτο. Εκείνη τη στιγμή κατέβαζα ρολά, δεν περίμενα κόσμο. Υπέγραψα την απόδειξη της μεταφορικής και παρέλαβα τα νέα δείγματα χρωμοσαμπουάν και τις χτένες. Με ρώτησε τι σήμαινε το όνομα του μαγαζιού: Κομμωτήριο η Αόρατη Ομορφιά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Αόρατη Ομορφιά»

Αρχείο 22/09/2015

 

Δώρο αποχαιρετιστήριο σ΄αρχαίους νεκρούς
Π. Μάτεσις

Ο Γιώργος Αριστηνός στη μελέτη του για το έργο του Γ. Χειμωνά κάνει λόγο για ένα ελληνικό μυθιστόρημα, αφοσιωμένο καθ΄ολοκληρίαν στη ρηχή ηθογραφία, στην επιφανειακή ψυχολογία, τον επαρχιωτισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Κάνει λόγο για ένα μυθιστόρημα αποκλεισμένο μες στους ασφυκτικούς ρυθμούς του νατουραλισμού και της ανώδυνης σχηματοποίησης, στοιχεία τα οποία όπως ο ίδιος ο μελετητής αναφέρει λειτούργησαν αποτρεπτικά για την ολοκληρωτική απελευθέρωση του ελληνικού αφηγήματος απ΄τις εμμονές, τα πάθη, τα κοινωνικά πρότυπα, τις επιφανειακές ψυχολογίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο Μύρτος»

Αρχείο 21/09/2015

Ανδρόνικος Παλαιολόγος

Νιώθω ακόμα τον πόνο από το πυρωμένο ραβδί . Λες και ο δήμιος το κρατά μπροστά στα μάτια μου. Μυρίζω τις στάχτες. Ακούω ακόμα τη φωνή: « Ό, τι και να συμβεί, μην φοβηθείς. Να ξέρεις ότι θα γίνει έτσι που δεν θα χάσεις το φως σου…». Μήτε τα οράματα του μισοσκόταδου καταδέχονται να γεμίσουν τα άδεια μου μάτια. Γονατίζω και τα χέρια μου περιφέρονται στο πάτωμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Τσαγκάρης‏, “σε κάποιο φίλο με αναιμικό ειρμό” -ποίηση»

Ήτανε προχωρημένη νύχτα όταν ειδοποίησαν το πατέρα μου ότι η θεια μου η Καλή ήτανε ανήμπορη στο διπλανό χωριό. Η θεία μου η Καλλιόπη που τη λέγαμε Καλή ήτανε όνομα και πράμα, προπαντός για μένα που με αγαπούσε και δεν έχανα ευκαιρία να την επισκέπτομαι γιατί κοντά της είχα και του πουλιού το γάλα, που στη περίπτωση της θείας μου ήτανε από κατσίκα. Άσε εκείνες οι τηγανιές πατάτες με αυγά που ήτανε όλες για μένα, άσε τα κρεμυδοπίτταρα  και άσε τα παραμύθια. Μα πάνω από όλα η γλυκιά και καλοσυνάτη φωνή της. «καλώστη τη κορώνα μου» έλεγε και άνοιγε τα χέρια της διάπλατα να πάω να πέσω μέσα, κι εννοούσε τη βασιλική κορώνα ανώτατη διάκριση για όλα τα αγόρια, ύψιστο έμβλημα πάνω κι από το φωτοστέφανο του Αγίου στα μέρη μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Τα φαντάσματα»