στάχτες

Σπλάχνα, αυχένας, σκελετός
«Εγώ»
J.L. Borges

Ετούτη η ιστορία που απόψε αποκαλύπτεται, πρωτογράφτηκε με μαύρη κιμωλία σε περγαμηνή. Αργότερα εμπλουτίστηκε μες στις αποφράδες μέρες του Μπουένος Άιρες. Μιλά για το τυφλό παιδί πλάι στην ηρακλείτεια ροή του ποταμού. Μιλά για την τύφλωση που έρχεται σιγά, με αργά βήματα αρπακτικού, παίρνοντας ό,τι καλύτερο επιφύλασσε η ανθρωπότητα στους μύστες της. Κυκλοφορούν πια τόσες παραλλαγές που παραμένει δύσκολο να εξακριβωθεί η γυμνή αλήθεια. Κάποιοι ισχυρίζονται πως η ιστορία είναι τόσο παλιά όσο η πόλη με το όνομα Καρχηδόνα. Και άλλοι πάλι λένε πως γεννήθηκε από το τίποτε μιας βραδιάς στις όχθες μιας σκοτεινής, εθνικής βιβλιοθήκης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το τέταρτο στοιχείο»

I

ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Με συλλαβές αφής κι εμβόλιμα διαστήματα
αποδημούν στην οθόνη σου τόσες μου σκέψεις·
τόσες μεταναστεύσεις, σε τόσα μηνύματα,
τόσες για το νόστο σου ξενιτεμένες λέξεις…

*

II

Από τα ημερολόγια εργασίας του ποιητή (αποσπάσματα για προσωπική χρήση).

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ, Β΄

Ψηλά πάνω στη γέφυρα, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Αναφορά παράδοσης»

Το ήξερα πως δεν μπορούσα να τα καταφέρω.  Αποφάσισα. Όχι από πείσμα. Αποφάσισα, κατόπιν ωρίμου σκέψεως. Ο μόνος δρόμος που δεν θα συναντούσα αστυνόμους, αλλά ούτε κουτσομπόληδες ήταν αυτός. Τα σκαλιά που ανεβαίνουν στο Παλαμήδι. Σκέφθηκα 999 σκαλιά, υψομετρική διαφορά 210 μέτρα, οριζόντια απόσταση το πολύ 20 μέτρα. Σα να έχω στερεώσει τη σκάλα στα σύννεφα….  Έτσι τις ημέρες του κορωναϊού αποφάσισα να τα ανέβω… η επιχείρηση εμπίπτει στην κατηγορία Β6, του επίσημου δελτίου εξόδου,  «σωματική άθληση». Αλλά, δεν είναι πλησίον της οικίας μου… τόσο το καλλίτερο… δεν θα με βλέπει κανένας να αγκομαχώ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τόλης Κοΐνης, Ανεβαίνει η σκάλα στον ουρανό;»

Mουσική και μουσικοί, συμφωνίες ασύμφωνες. Ήχοι και απόηχοι. Κρουστά, πνευστά, έγχορδα, όλα μαζί προσπαθούν να εναρμονιστούν. Ηλεκτρονικά πλήκτρα, που  από μόνα τους πλασάρονται στην πόλη που μόνο ήσυχη δεν  είναι. Μια πόλη ιδιαίτερη, σπάνια, μοναδική.

Περπατούν οι κάτοικοι στο έδαφος και με αυτό τον τρόπο πληκτρολογούν την καλημέρα.  Ακουμπούν  κάπου και ηχούν κρουστά,  λέγοντας  την καληνύχτα  έτσι.  Είναι   οι  άνθρωπομουσικοί. Τι όμορφη λέξη!

Η  κάθε τους μέρα είναι ξεχωριστή. Άμεσα  κάποιοι, ή όλοι μαζί, ενορχηστρώνουν   συναυλία σε λίγα μόλις λεπτά.  Μικροί μεγάλοι  αμίλητοι, χωρίς λέξεις, μόνο μουσικές χροιές ρέουν από τα χείλη τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαίρη Φιλιππίδου Κατσανίδου, Φανταστική μουσική πόλη»

Η ψυχή δεν θ’ ανταμώσει το αέτωμα του αυγερινού,
η οδύνη νικήτρια εστέφθη στην δίνη του κατατρεγμού.
Της ανίας οπαδοί το απάντεχο ξορκίζουν˙
η ελπίδα που την σκοτώνουν, παιδί ονομάζεται,
η χαρά που την σταυρώνουν, λαγνεία! Και δικάζεται.
Τις αλυσίδες σας υμνείτε! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Ανενδοιάστως»

Τρία ποιήματα απ΄ τη νέα (χειρόγραφη-χειροποίητη) ποιητική συλλογή της Εύης Γκάλαβου, «Τα Χέρια» – 2021

1. Κάτι πήγα να γράψω σήμερα, ανήμερα της διάρκειας
δεν μπορούσα να θυμηθώ τι χρώμα είχαν τα χέρια σου.
Έτρεμαν;
Ξανά συστήνομαι εμπρός τους, παριστάνω την αθωότητα μήπως
και κερδίσω μια ανάμνηση παραπάνω στο έτος κατασκευής ονείρων και με βοηθήσει με εκείνο το ρημαγμένο ποίημα για τα χέρια
που ακόμα δεν θυμάμαι τι χρώμα είχαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Εύη Γκάλαβου, Τα Χέρια ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»