Σοφιαλένα Ψαρρά, Το σακάκι

Mε αγέρωχο βήμα έσπρωξε για ακόμα ένα πρωινό τη μεγάλη γυάλινη πόρτα και παρατήρησε μειδιώντας την αντανάκλαση της μορφής του πάνω στο τζάμι. Έντονα ζυγωματικά, καλοσχηματισμένα φρύδια. Τα πυκνά πυρόξανθα μαλλιά -δύσκολα τιθασεύονταν- έπεφταν στο μέτωπό του σαν διάδημα. Το πορφυρό σακάκι τού άγγιζε τους ώμους του σαν βασιλικός μανδύας.

Όλοι στο πέρασμα του πάγωναν το βήμα τους και χαμήλωναν ελαφρώς το κεφάλι καθώς τον καλημέριζαν. Αμήχανη σιωπή απλωνόταν όσο προχωρούσε προς το γραφείο με την αστραφτερή τζαμαρία. Όταν βολεύτηκε στη δερμάτινη πολυθρόνα, εκείνοι έσπευσαν να φέρουν το πρωινό του ρόφημα, να τον ενημερώσουν για τις εκκρεμότητες, να του δώσουν τα έγγραφα που έπρεπε να ελέγξει. Κάποιοι μάλιστα του έκαναν κολακευτικά σχόλια για την επιλογή χρώματος σακακιού, τη χάρη και την κομψότητά του. Χαμογέλασε και υπέγραφε ρυθμικά, μία προς μία, τις σελίδες που ταχύτατα και επιδέξια οι άλλοι του γυρνούσαν.

Ξάφνου το βλέμμα του έπεσε στον τοίχο με τις φωτογραφίες των προκατόχων του. Άνδρες με παγερό βλέμμα και κοστούμια υψηλής ραπτικής. Όλοι πια πεθαμένοι. Ποιος όμως δεν θα ‘θελε να ανήκει σε αυτό το Πάνθεον; Να μην λησμονηθεί.

Οι ώρες περνούσαν. Τηλεφωνήματα. Συναντήσεις με στελέχη. Σκοτείνιασε. Το ψυχρό φως των προβολέων έλουζε πια την αίθουσα. Η πόρτα χτύπησε και εκείνος αποδέσμευσε τους λίγους που είχαν μείνει. Αυτοί με βλέμμα ευγνωμοσύνης τον καληνύχτισαν. Ήξεραν πως θα ‘φευγε τελευταίος. Πολλές οι ευθύνες του. Η σιωπή πλημμύρισε τον όροφο. Οι κινήσεις του έγιναν νωχελικές. Δεν το συνήθιζε. Σαν να ‘θελε σήμερα να σπρώξει τον χρόνο και να ‘ρθει πάλι το πρωινό. Ασυναίσθητα τα μάτια του στράφηκαν προς τις φωτογραφίες του τοίχου. Εκείνων των σπουδαίων προκατόχων. Τις κοίταξε μία μία. Ξάφνου ρίγος τον διαπέρασε. Το όνομα εκείνου. Εκείνου που δέσποζε στην κεντρική φωτογραφία. Εκείνου με το βλοσυρό ύφος και το πορφυρό σακάκι. Το πορφυρό σακάκι σαν το δικό του.

Πάσχιζε να θυμηθεί. Άρχισε να τρέμει.

Κενό.

Δεν υπήρχε τίποτα.

Τον είχε λησμονήσει.

φωτο: Στράτος Φουντούλης