Λεωνίδας Καζάσης, Τέσσερα ερωτικά ποιήματα

Ως την άβυσσο των αβύσσων
θα σ’αγαπώ καλή μου.
Πέρ’από σένα μ’οδηγεί
τ’αχόρταστο κορμί μου.

Θαλασσομάνητες, φουσκοδεντριές,
σε κλίνες άγνωρες με πάνε,
της σάρκας όμηροι οι ψυχές,
με δέλεαρ του οργασμού μεθάνε.

Ηδονοθήρας! Ιερουργός.
Να κοινωνήσω με το πλήθος θέλω.

Σε ξέφρενη άδολη γιορτή
στην ιερή προσωπική στιγμή των αντιδράσεων,
μορφασμών, των λαγγεμένων στεναγμών,
να παρεισφρύσω να διαβώ,
το γόρδιο πλέγμα ενοχών
που μας χωρίζει.
Έτσ’ η φιλία της σαρκός
θα μας ενώνει διαρκώς
σε μια κοινότητα ειρηνική που κτίζει.

Ως την άβυσσο των αβύσσων
θα σ’αγαπώ καλή μου,
μα δεν ανήκει κανενός
το πανανθρώπινο κορμί μου.

*

Μια θολή σκοτεινιά
κι έν’αγέρι χλωμό
θα σε φέρει,
σε παντέρμη αμμουδιά
της σιωπής λειτουργιά,
αλισάχνης αστέρι.

Θα’μαι πίσω από’κεί,
στης σιγής τη βοή
η καρδιά απαγγέλει με πάθος.
Δεν θα μείνω πολύ
κι έχει αρχίσει βροχή
στων ματιών σου
τ’απάνεμο βάθος.

Σε ξωκλήσι λευκό
με ευλάβεια θωρώ
των ματιών σου
τα μαύρα μουράγια.
Αγιοκέρι κρατώ
κι έτσι φέγγω των δυό
της ψυχής τα ναυάγια.

*

Κεχριμπαρένιο δάκρυ του πορτοκαλιού
απόψε το φιλί σου,
γιορτή της απουσίας σου, παντού
διάχυτη η μορφή σου.

Σ’ατένιζα στην καταχνιά
στ’αστέρια που μαρμαίρουν
μέσ’τα δρολάπια του βοριά
που οι καρδιές ποφέρουν.

Με την τυράγνια που πονεί,
που θέλγει, που φρενιάζει,
εμπρός νικήτρα μου ψυχή
στο στίβο που γυμνάζει.
Μέσ’σ’αγωνίσματα σκληρά
ο κάματος την πένα μου νοτίζει,
τις άκρες των βλεφάρων σου αμυδρά,
αγγίζει.

*

Στ΄ασκητεμού την οίηση
ξέμαθα να ζητώ,
στέρφα θηλή, αδάγκωτη,
θα σ’αποποιηθώ.
Μα κόρη χαριτόβρυτη
τον εθισμό αναδεύει,
κι είχα πιστέψει, τι αφελής!
Πώς θα λευτερωθώ.

Με ποίηση και σάρκα
τον μύθο σου θα σβήσω.
Θέτιδα! Σ’ αποχαιρετώ,
απ’ το όναρ πριν γυρίσω.

*

©Λεωνίδας Καζάσης