στάχτες

Περιεχόμενα τεύχους 118,  Ιούνιος 2020

Κώστας Ν. Κουκουζέλης, Ο Χανς Κέλσεν για τη Δικαιοσύνη
Κολμ Τομπίν (Colm Tóibín), Κακεντρεχές, βάναυσο και φλύαρο
Μπένγιαμιν Νέιθανς (Benjamin Nathans), Πορτρέτα στην αξιοπρέπεια
Μιχαήλ Λέρμοντοφ, «Μοναχός στον δρόμο έξω βγαίνω», «Το ιστίο»
Κας Ρ. Σανστήν (Cass R. Sunstein), Άυν Ραντ: η Σειρήνα του εγωισμού
Γιώργος Χ. Παπαδόπουλος, Η ουσία του εγώ στον παλιό νέο κόσμο
Σάμιουελ Μόυν (Samuel Moyn), Είναι φασίστας ο Τραμπ; Το πρόβλημα με τις συγκρίσεις
Στέφαν Τσβάιχ (Stefan Zweig), Η Ευρωπαϊκή σκέψη στην ιστορική της εξέλιξη
Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Ιουνίου 2020 —κυκλοφορεί»

❆

Κύριοι, ζητήσατε να απολογηθώ – κι εφόσον
απολογούνται πάντα οι δολοφόνοι· κι αφού στους
δολοφόνους συγκαταλέγομαι κι εγώ, ότι έχω
να πω θα το πω χωρίς φόβο και πάθος.
Σας προσκαλώ να νιώσετε την απεραντοσύνη μου.
Να έχετε τον φόβο σε ότι με αφορά. Όταν αμέριμνοι
κολυμπάτε μέσα μου και ψάχνετε με την άκρη
των ποδιών σας κάτι στέρεο– και δεν το βρίσκετε,
να σας πιάνει ο πανικός γιατί, θα λείψει το κουράγιο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Χαϊμάνη, Η Απολογία της Θάλασσας»

✤

Ή
Το τραγούδι των άδειων δρόμων
μιας νύχτας
(«prose song written on a toilet roll» )

…Ακούγεται απ’ τό μεσημέρι
«Πήρα τους δρόμους μια βραδιά»
Κάποιος σταθμός αλλά όχι από εκείνους
Που ξελαρυγγιάζονται στα λαϊκά των σκύλων
Ν’ αντηχεί όπως μέσα από ‘να ξερό πηγάδι
Σαν τριζόνι κλεισμένο σε γροθιά
Με τη μάταιη ελπίδα να φιμώσει τους απαίσιους
Ήχους αυτής τής πόλης των νεκρών
Να ξεδοντιάσει τις φωνές
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: Pseudo-Blues»

✤

Ἡ ἐκκλησία μὲ τοὺς ἱερωμένους της ὑπῆρξε ἀνέκαθεν ἡ ὑποκριτικότερη θιασώτρια τῆς προσήλωσης στὴν τρέχουσα ἠθική. Δὲν πρέπει νὰ μᾶς κάνουν ἐντύπωση τὰ παραστρατήματα τῶν παπάδων, ἰδιαίτερα στὸ Βυζάντιο ὅπου ἡ ὑποκρισία τους ἦταν πολὺ μεγαλύτερη ἀπ’ ὅ,τι στὶς μέρες μας. Μιὰ ματιὰ σὲ μερικὰ ἔγγραφα τῶν Acta et diplomata Graeca medii aevi sacra et profana et edita μπορεῖ νὰ κάνῃ τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς σας νὰ σηκωθοῦν. Ἐξυπακούεται ὅτι οἱ διδαχὲς κι οἱ παραινέσεις του κλήρου ἀφοροῦν μόνον στὸ ποίμνιο καὶ ποτὲ στοὺς ἴδιους τους ἱερωμένους οἱ ὅποιοι κάνουν ὅτι δὲν καταλαβαίνουν καὶ συνεχίσουν τὸ βιολί τους (δηλαδὴ τὴ διδασκαλία τους) φαρισαϊκά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Αμήν!»

Από τις εκδόσεις Αρμός

✤

Περιγραφή
Πενήντα αφηγήσεις που εκτυλίσσονται στο σήμερα με αναδρομές στο παρελθόν. Μέσα από ιστορίες έρωτα κι αποχωρισμού αναδύονται οι εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων στην προσπάθεια αυτοσυνείδησης, αυτοπροσδιορισμού, αναζήτησης συνοχής και συνέχειας, αίσθησης του ανήκειν κι αυτοπραγμάτωσης.
Οι ήρωες κινούνται σε τόπους κλειστών κοινωνιών και σύγχρονων μητροπόλεων, το τοπικό συνδιαλέγεται με το οικουμενικό, η στιγμή με τη διάρκεια.
Ανακαλούν στη μνήμη γεγονότα και δρουν ανάμεσα στο τώρα και στο πριν, στο εδώ και στο αλλού, σε έναν ασταθή ή εχθρικό κόσμο, παλεύοντας να συρράψουν ρέλια βιωμάτων για το υφαντό της κατακερματισμένης ιστορίας τους, να προσδιορίσουν τον τόπο τους, να ορίσουν στο μέτρο του δυνατού τη ζωή τους. Φαίνεται δύσκολο, μα όλα είναι δρόμος…
Με τις διαδρομές τους αγγίζουν τον αναγνώστη αναμοχλεύοντας δικές του μνήμες, βιώματα, συναισθήματα, ιδέες και στάσεις για τον ξεριζωμό και την προσφυγιά, τη μοναξιά και την παραβίαση ατομικού χώρου, την ετερότητα και την αλληλεγγύη, τη βία και τη συμπόνια, την αίσθηση του Εγώ, του Εμείς, του Άλλου, στο εδώ και το τώρα. (Κείμενο οπισθόφυλλου)

✤

Μνήμη του σώματος

Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τα ʼκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά ‒
έτσ’ οι επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν·χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, «Επιθυμίες»

Να λιώνει σαν κερί από πόθο. Σίδερο στη φωτιά. Να ρέει το αίμα μετά. Από κάτω. Στα σκέλια. Να το νιώθει. Να κυλά ζεστό. Να την υγραίνει. Να μουσκεύει το εσώρουχο, τους μηρούς. Να ξυπνά ταραγμένη. Αυτό ήταν. Δε θα ξαναερωτευτώ ποτέ πια,σουβλιά να τη διαπερνά η σκέψη. Ποτέ. Ο πόθος δεν θα με κατοικήσει πλέον. Ξεθύμανε. Έφυγε από πάνω μου δια παντός.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, “Ο τόπος μέσα μας” [απόσπασμα] ―κυκλοφορεί»

✤

-Άιντε πασιά μ’ σήκω να πας  να σκαρίσεις τα πρόβατα και να γυρίσεις να φάμε και τσουγκρίσουμε, και  σου έχω κρατήσει το γερότερο αυγό, να μας σπάσεις όλους μας, φέτος, είπε η μάννα στο δεκάχρονο γιο της, τάχαμου συνωμοτικά, που ήταν ακόμη τσολιασμένος στο πάτωμα. Αφού νωρίτερα έτρεχαν μες τη   νύχτα, μισή ώρα δρόμο, να πάνε να φέρουν το άγιο φως στο σπίτι, να ευλογήσουν τα ζωντανά να τα  γλιτώσει απ’ την  παρμάρα[*] που είχε πέσει στο χωριό κείνη τη χρονιά του 1966.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Νιαβής, Παλιά Λαμπρή απ’ την κλειδαρότρυπα της μνήμης»

Εισαγωγή: Δημήτρης Καράμπελας. Επιλογή κειμένων: Γιάννης Αστερής – Δημήτρης Καράμπελας
Εκδόσεις Καστανιώτη

Για τον Κωστή Παπαγιώργη τα βιβλία υπήρξαν ο πιο ζωτικός κι ακατάλυτος δεσμός του με τον κόσμο. Η ανακάλυψή τους, στην όψιμη εφηβεία του, έλαβε διαστάσεις αποκάλυψης. Ο έφηβος που βασανιζόταν απ’ το αίσθημα ότι είναι «υπεράριθμος», «καρέκλα με τρία πόδια», «ελαττωματικό ανταλλακτικό» ή «παιδί του Καιάδα» συνειδητοποίησε ότι δεν είναι μόνος, ότι μπορούσε να περιέχεται ολόκληρος στη γραφή ενός άλλου.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωστής Παπαγιώργης, Τα βιβλία των άλλων 1 – Έλληνες συγγραφείς»

❇︎

Θα κάθομαι για ώρες… ώρες, μέρες ποια η σημασία; Πουθενά δεν θα έχω να δώσω αναφορά. Κανένας δεν θα ρωτά, δεν θα νοιάζεται. Θα κάθομαι για ώρες και θα κοιτώ το ταβάνι, τους τοίχους. Κάθε ρωγμή, κάθε ιστό αράχνης, κάθε πρόκα. Ναι θα ήθελα να το κάνω αυτό. Να πάρω μια μπύρα, δυο, τρεις ποια η σημασία; Να πάρω μια μπύρα κι απλώς να κοιτώ απέναντι.

Μπορεί να ζητήσω άδεια απ’ τη δουλειά. Μπορεί και όχι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Το πάζλ»