Καίτη Παπαδάκη, Το πάζλ

❇︎

Θα κάθομαι για ώρες… ώρες, μέρες ποια η σημασία; Πουθενά δεν θα έχω να δώσω αναφορά. Κανένας δεν θα ρωτά, δεν θα νοιάζεται. Θα κάθομαι για ώρες και θα κοιτώ το ταβάνι, τους τοίχους. Κάθε ρωγμή, κάθε ιστό αράχνης, κάθε πρόκα. Ναι θα ήθελα να το κάνω αυτό. Να πάρω μια μπύρα, δυο, τρεις ποια η σημασία; Να πάρω μια μπύρα κι απλώς να κοιτώ απέναντι.

Μπορεί να ζητήσω άδεια απ’ τη δουλειά. Μπορεί και όχι. Η Κίρκη λέει πως είμαι αναποφάσιστος. Όμως τώρα πάει, τελείωσε. Μόλις εγκατασταθώ στο παλιό μου σπίτι- για δες σύμπτωση να το βρω πάλι ξενοίκιαστο- θα βολευτώ στον καναπέ που είναι θαμμένος στην αποθήκη της Κίρκης και θα μείνω εκεί ώρες ολόκληρες, μέρες. Μέχρι να λιώσει ο χρόνος, να κολλήσει ξανά το πριν από εκείνη με το μετά. Στον ίδιο χώρο, στο ίδιο κάθισμα με το συνηθισμένο ποτό, θα περιμένω υπομονετικά τον εαυτό μου να ενώσει τα κομμάτια του. Της Κίρκης της αρέσουν τα πάζλ. Ακούραστη μεταμορφώνει θραύσματα σε εικόνες και μετά τις διαλύει. Με μια κίνηση. Είναι γρήγορη σ’ αυτά, όπως όλες τους.

Πουθενά δεν θα δίνω αναφορά. Έχει ένα καρφί στον τοίχο του καθιστικού. Μεγάλο, σταθερό. Εκεί θα κρεμάσω μια Μόνα Λίζα, ένα αντίτυπο, να μου θυμίζει εκείνη. Στο καρφί θα κρεμάσω τα χείλη της. Ύστερα θα σταθώ να κοιτάζω, αν θ’ αλλάζουν χρώμα, σχήμα. Αν μιλούσαν, άραγε τι θα είχαν να μου πούνε;

Θα κάθομαι για ώρες  με το βλέμμα απέναντι, όταν εγκατασταθώ οριστικά στο παλιό μου σπίτι. Αρκεί να πάρω τον ιδιοκτήτη να το κλείσουμε. Μπροστά μου τα πλήκτρα του τηλεφώνου. Τα δάχτυλά μου μούδιασαν και δεν μπορούν να τ’ αγγίξουν. Ένα «εντάξει, θα το πιάσω, κρατήστε το» ,  θα ήταν αρκετό. Όμως άρχισε να μουδιάζει κι η γλώσσα μου. Ο παλιός καναπές βρίσκεται κάτω από τόνους σαβούρας κι η Μόνα Λίζα δεν μου άρεσε ποτέ. Μα τα χείλη της Κίρκης εδώ και καιρό ψιθυρίζουν «φύγε» με σιωπή διαπεραστική. Ένα «εντάξει, κρατήστε το» θα ήταν αρκετό. Είναι τύχη που το βρήκα ξενοίκιαστο. Μα, ίσως φοβάμαι εκείνο το καρφί, ίσως τους τοίχους. Ίσως τον χρόνο που θα λιώσει, θα κυλήσει στο πάτωμα, στην υδρορροή, στη λήθη.

*

©Καίτη Παπαδάκη

φωτο: Στράτος Φουντούλης

 

❇︎