στάχτες

Διηγήματα, εκδόσεις Άγρα

ΠΡΩΗΝ «ΚΑΜΑΚΙΑ» που σώζουν πρόσφυγες, κλοσάρ της δεκαετίας του ’60 που σχετίζονται με έναν ασιατικό βόα, μετεξεταστέοι του έρωτα, πτυχιούχοι δίχως μέλλον, ένας καζαντζιδικός λαχειοπώλης του ’70 και δυο μπέιμπυ μπούμερ της γενιάς του ν. 815 αμήχανοι μπροστά στα ερωτήματα του σήμερα. Μαζί με παραφυσικά φαινόμενα, μνήμες Κατοχής, μοιραίους χαρτοπαίκτες, νεαρούς λούζερ και μια ασυνήθιστη Ρωσσίδα μπάμπουσκα.

Όλα αυτά είναι οι Ιστορίες με φίδια που κάλλιστα θα μπορούσαν να λέγονται και «Ιστορίες εντελώς κανονικών ανθρώπων». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θόδωρος Φέστας, Ιστορίες με φίδια»

[Χώρος:
Γειτονιά
Σπίτια που αναπνέουν όσο τους επιτρέπει η λιγοστή πρασιά ανάμεσά τους
Κήπος, άνθη ανοίξεως, μια πασχαλιά, μια λεμονιά στο βάθος, κοτέτσι
Μια κρεβατίνα απλώνεται για να ξεκουράσει το κλήμα
Το κλήμα φερμένο από το χωριό, καρπερός, βιαστικός ροδίτης
Ο μικρός διάδρομος της εισόδου στον κήπο
Ένα τραπεζάκι στον ίσκιο της κληματαριάς, φορμάικα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Γυναίκες»

Περιεχόμενα 106ου τεύχους, Μάιος 2019

Δημήτρης Καλοκύρης, Κυριάκος Χαραλαμπίδης ‒ Με ρύγχος δελφινιού συντεθριμμένο
ARB, Το Πάντειο Πανεπιστήμιο «επενδύει» στο μέλλον της επιστήμης
Μπασίλιους Γ. (Μπερτ) Χρουν (Basilius J. (Bert) Groen), Ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Μπλεζ Πασκάλ
Πέτρος Μαρτινίδης, Φίλιπ Κερ ‒ Το κλείσιμο του κύκλου
Φιλήμων Παιονίδης, Γιόαν Ντερκ βαν ντερ Καπέλλεν ‒ «Προς τον λαό των Κάτω Χωρών»
Ελληνική Εξελικτική Εταιρεία, Η πρόσφατη επίθεση κατά της Θεωρίας της Εξέλιξης
Μαρία Τόμπρου, Μεταφράζοντας γερμανικές μπαλλάντες
— Ένα πεδίο άσκησης του ελληνικού Ρομαντισμού (1830-1880)
Χάρης Βλαβιανός, Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον Θεό. Ποίημα Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Μαΐου 2019 —κυκλοφορεί»

Από τις εκδόσεις Ενδυμίων

Νέα Υόρκη ( Γραφείο και καταγγελία)

Στον Φερνάντο Βέλα

Κάτω απ’ τους πολλαπλασιασμούς
υπάρχει μια σταγόνα από αίμα πάπιας
κάτω απ’ τις διαιρέσεις
υπάρχει μια σταγόνα από αίμα ναυτικού
κάτω από τις προσθέσεις, ένα ποτάμι από αίμα τρυφερό.
Ένα ποτάμι που προβάλλει τραγουδώντας
απ’ τα υπνοδωμάτια των προαστίων,
κι είναι ασήμι, τσιμέντο ή αύρα
στην αυγή την κίβδηλη της Νέας Υόρκης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Ποιητής στη Νέα Υόρκη 1930 —Μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης [απόσπασμα]»

Ποίηση σε πέντε πράξεις και αυλαία
Προσεχώς από τις εκδόσεις Σμίλη

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ
Βατόμουρα και πεθαμένα τζιτζίκια μιας ωραίας εποχής

VII

[…] ΘΕΛΜΑ: Eίναι αλήθεια, δεν άντεξα, με καρατόμησαν τόσο οι απελπισμένοι σου οι ήχοι, που έχασα το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια, τα γόνατά μου τρέξαν να σε προφτάσουν στην όχθη της λίμνης, πάλευες έξω να βγεις. Μόνο τα μάτια μας μείναν στο τέλος εκεί, με την κόψη της όρασης στα γυμνά μας από μέλη παπούτσια. Κι εκείνο το δάχτυλο που έτρεμε δείχνοντας… εκεί, να, κοίτα εκεί! Η κόκκινη σκιά…  Απ’ τον τρόμο μου ρίχτηκα στη λίμνη ανάπηρη να ξεπλύνω τα βελούδινα αρπάγματα ενός πράσινου που ένιωθα πως φύτρωνε τώρα στο σώμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα, Σκαντζόχοιρος με παπιγιόν —προδημοσίευση»

Μετάφραση: Αντώνης Φωστιέρης, Θανάσης Θ. Νιάρχος

Οι αράχνες

Στα σπίτια που πεθαίνουν τα παιδιά
Μπαίνουνε κάτι γέροι
Θρονιάζονται στο διπλανό δωμάτιο
Μ’ ένα ραβδί ανάμεσα στα μαύρα γόνατά τους
Ακούν προσεχτικά, κουνάνε το κεφάλι.

Κάθε που βήχει το μικρό
Τα χέρια τους κολλάνε στην καρδιά τους
Μεταμορφώνονται σε κίτρινες τεράστιες αράχνες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Boris Vian, Σπαράζει ο βήχας στις γωνίες των επίπλων»