«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 13ο

09/08/2017

Αρχειο 09/08/2017

fav_separator

Κίνηση-Συγκίνηση
Η απαγορευμένη ορμή

Πολλές κινήσεις του σώματος φαίνονται προκλητικές, έχοντας μια άμεση ή έμμεση σχέση με την σεξουαλικότητα. Θεωρούνται αντικοινωνικές και απαγορεύονται ή αποφεύγονται για λόγους αισθητικής και καλής κοινωνικής συμπεριφοράς. Ή το αντίθετο, η καταχρηστική χρήση τους, τις αποδυναμώνει επίσης.

Το βγάλσιμο της  γλώσσας και η ελεύθερη χρήση της με οποιοδήποτε τρόπο, ή το άνοιγμα του στόματος. Το σήκωμα των ώμων, το άνοιγμα των ποδιών. Η κίνηση της λεκάνης. Γλώσσα, γόνατα, λεκάνη κοιλιά,  στόμα. Τις απαγορεύσεις αυτές τις έχουμε και στους άνδρες και στις γυναίκες όμως κυρίως  στις γυναίκες. Οι καλοί τρόποι – για αποφυγή  της προκλητικότητας χωρίς λόγο-  θα  πρέπει να  διατηρούνται, χωρίς να χάσει την ελευθερία του το σώμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 13ο»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: ‘Wild Wood’ του Paul Welle

08/08/2017

Αρχείο 08/08/2017

Πάντα προσπαθώντας

*Η παλίροια και τα κάπως παράξενα απογεύματα είναι όλα όσα θυμάμαι. Οι άνθρωποι σκορπίζονται μες στον θρίαμβο. Ποτέ δεν έμαθα στ΄αλήθεια ποιον άνεμο ακολουθούσες, αν κράτησες τον λόγο σου.
Όπως και να΄χει, κράτα γερά, μην αφήσεις κανέναν να σε γεμίσει ενοχές. Χρυσές βροχές, θα σου στείλουν τα πλούτη που πάντα άξιζες, που τώρα επιτέλους αποκτάς.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: ‘Wild Wood’ του Paul Welle»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η μετάφραση ως “πεπερασμένο” λογοτεχνικό είδος

07/08/2017

Αρχείο 04/08/2017

Mπορεί ένα λογοτεχνικό έργο να επιζήσει των κακοποιήσεων, στις οποίες υποβάλλεται από τον μεταφραστή; Όχι μόνον επιζεί, αλλά σύμφωνα με τον Μπόρχες, η αντοχή του στις κακοποιήσεις, τους ακρωτηριασμούς (από μερικές λέξεις μιας φράσης έως τον αποκλεισμό ολόκληρων παραγράφων, και κεφαλαίων ακόμη), και την εκφραστική παρερμηνεία του, αποτελεί αδιάψευστο στοιχείο μεγαλοσύνης. Ένα μόνον παράδειγμα αρκεί να βεβαιώσει του λόγου το αληθές: οι μεταφραστικές ταλαιπωρίες του Δον Κιχώτη. Αιώνες ολόκληρους, το αριστούργημα του Θερβάντες, υφίστατο κάθε είδους κακοποιήσεις και ακρωτηριασμούς. Γι’ αυτό ίσως, οι κυνηγοί του απόλυτου, που απάρτιζαν το μυστικό Κοινοβούλιο, είχαν συγκεντρώσει τρεις χιλιάδες τετρακόσιους τόμους του Δον Κιχώτη, σε διαφορετικές εκδόσεις, διαφορετικά μεγέθη και τυπογραφικές εκδοχές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η μετάφραση ως “πεπερασμένο” λογοτεχνικό είδος»

Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Υπέροχο καλοκαιριάτικο πρωινό κατά τα άλλα

07/08/2017

Αρχείο 07/08/2017

favicon
Σάββατο πρωί προς μεσημέρι. Ο πόνος στο χέρι καθηλωτικός. Καμιά επιθυμία, καμιά έμπνευση. Προσπάθειες ενεργοποίησης για στοιχειώδη καθαριότητα του σπιτιού. Μαγείρεμα τα άκρως απαραίτητα. Όλα βέβαια με ενδιάμεσα διαλείμματα ανάπαυσης
Συναισθηματική κατάσταση ουδέτερη. Γέρνει ελαφρά προς τη δυσθυμία. Από τους διπλανούς το τιρμπουσόν ροκανίζει το μπετόν μαζί και τα μηνίγγια της.
Η ζέστη υποφερτή ακόμη. Σε μερικές ώρες θ’ ανάψουν τα πλακάκια. Το τσιγάρο κρέμεται στα δάχτυλα τ’ αριστερού χεριού. Με το δεξί με δυσκολία χειρίζεται το στυλό. Ακόμη να μάθει να γράφει στον υπολογιστή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Υπέροχο καλοκαιριάτικο πρωινό κατά τα άλλα»

Μαρία Α. Μίτλεττον, μέσα σε σύννεφα που κατεβαίνουν

03/08/2017

Αρχείο 03/08/2017

fav-3

ΤΙΠΟΤΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΗΣΙ VAMIZI

Ευδαιμονία είναι, συλλογίζομαι,
να σε ακούω να μιλάς
με τα πηγάδια καρφωμένα
μες στις τρύπες των ματιών,
έτσι που έμειναν
κατάφορτα με πεταλούδες.
Να σε ακούω να μιλάς
για το κυκλόσχημο νησί Vamizi
τόσο κοντά στη Μοζαμβίκη.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Α. Μίτλεττον, μέσα σε σύννεφα που κατεβαίνουν»

Η Μάρθα Παπαδοπούλου γράφει για τη νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη

02/08/2017

Αρχείο 02/08/2017 ―«Νέα Ατραπός» του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη, εκδόσεις Δίφρος

Ο φιλοσοφικός, υπαρξιακός και ερωτικός Λόγος του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη στην ποιητική του συλλογή «Νέα Ατραπός», χαράζει όντως, όπως φανερώνει κι ο τίτλος, ένα καινούργιο μονοπάτι στον τρόπο αντίληψης του κόσμου και της ζωής, ομολογουμένως δύσβατο και ιδιαίτερο, αφού προϋποθέτει το άνοιγμα των βαθύτερων έσω ενεργειακών μας κέντρων.

Οι λέξεις του, οντότητες με σάρκα και οστά, αυθύπαρκτες και αυτάρκεις γεννήθηκαν μέσα στη σιωπή και σ’ αυτήν έχουν προορισμό να επιστρέψουν. Μέσα στη σιωπή θα γίνουν κραυγή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η Μάρθα Παπαδοπούλου γράφει για τη νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη»

Κωνσταντίνος Μάντης: Κυριάκος Χαραλαμπίδης «Γλυκό του κουταλιού»

31/07/2017

Αρχείο 31/07/2017

Να ιδώ ποιος είμαι ζύγωσα και πούθε
το χώμα μου κρατά. Μπήκα και στάθηκα
στο σπίτι τ’ αλμυρό, σιμά σε λάκκο.

Μια μαντιλοδεμένη μου ‘φερε νερό,
μου πρόσφερε γλυκό· ευχαριστώ την.

Έκοψε και καρπούς από τον Κήπο
του ποθητού σπιτιού μου, φρούτα λαμπερά
ό,τι λογής, διάχυτα με χείλη
πραγματικά και μέλη εμποτισμένα
στην καλοσύνη της χαράς αντιδωρήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Κυριάκος Χαραλαμπίδης «Γλυκό του κουταλιού»»

Ο Σπύρος Αραβανής γράφει για τον ποιητή Γιώργο Δάγλα

27/07/2017

Αρχείο 28/07/2017

O Γιώργος Δάγλας ζει σήμερα ξανά στην Αθήνα –κανείς δεν ρισκάρει να μαντέψει μέχρι πότε- έχει επανακυκλοφορήσει τις δυο πρώτες ποιητικές του συλλογές και κυκλοφορήσει την τρίτη από τις εκδόσεις Φίλντισι, έχει ακούσει τα ποιήματά του να τραγουδιούνται χάρις στον συνθέτη Βασίλη Λαγό, συμμετέχει σε νέες ομάδες συλλογικότητας ως εκδότης του «Κύματος» και διαχειρίζεται τα social media ως άνθρωπος της εποχής του. Η ποίησή του είναι η έντεχνη απόληξη μιας ζωής πολλών επεισοδίων, πολλών ανθρώπων, πολλών ιστοριών. Είναι γέννημα μιας έντονης πρώτης μεταπολιτευτικής εποχής που δεν είναι εύκολο να διαχωρίσει κανείς το ζην από το γράφειν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ο Σπύρος Αραβανής γράφει για τον ποιητή Γιώργο Δάγλα»