στάχτες

Αρχείο 25/07/2017

ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΠΕΤΡΙΝΟΥΣ ΙΒΙΣΚΟΥΣ
21-07-2017

Είμαστε ζωντανοί κάτω από τους πέτρινους ιβίσκους
Τ’ αγάλματα έσπασαν μέσα στη νύχτα
Το κρηπίδωμα του λιμανιού ράγισε
Σαν την φωνή του καλοκαιριού
Τα κύματα τραβήχτηκαν πίσω στη θάλασσα
Η γη κινήθηκε απότομα
Οι κάτοικοι κοιτούσαν με μια θλίψη στο χέρι

Αυτό το καλοκαίρι ήρθε σαν ένα δένδρο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ν. Πης, Μέρες του Ιούλη του 2017 στην Κω»

Αρχείο 25/07/2017

Κ. Καρυωτάκης

*Σπασμένο φως,
με χίλια μάτια
εντός μου

Ήταν λέει ο λόγος του σκληρός. Γεμάτες θάνατο οι μπαλάντες αντηχούσαν εντός του.
Ο Κώστας Καρυωτάκης μ΄όποια θέση και αν σήμερα μνημονεύεται, ο ιδανικός αυτόχειρας, ο ασθενής απ΄τον κόσμο και την ιδέα ποιητής κατακλύζει την ελληνική επετηρίδα. Τα ποιήματά του επικίνδυνα, σαν φεγγάρια απάνω στη στροφή τους. Σκοτεινοί νέοι, με μια πεποίθηση ίσια προς το θάνατο διαβάζουν στις μέρες μας τα ποιήματά του και πονούν. Να μια παρηγοριά για τους καιρούς μας ,  ένα είδος κοινωνίας ύφους και ιδέας που παραμένουν αλώβητα μες στους κόλπους κάθε καινούριας γενιάς. Αλήθειες που με τον καιρό μας αποκαλύπτονται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Μπαλάντες»

Αρχείο 24/07/2017

Πολλά υποσχόμενο

Θα ήθελα να γράψω ένα ποίημα με χιούμορ.
Μα για αύριο δεν έχω φτιάξει φαγητό.
Έξω κάνει κρύο. Δεν έχω τελειώσει τη σχολή.
Η μάνα μου κλαίει για κάτι που αγνοεί.

Θα ήθελα να γράψω ένα ποίημα με χιούμορ.
Μα στο κεφάλι μου βόσκει ένα πρόβατο ηλεκτρικό.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεωργία Διάκου, Και είναι το σώμα της καπνός»

Αρχείο 22/07/2016

Της Ρέας Γαλανάκη

Τα βιβλία, που έχουν ορίσει τη ζωή μας, συνδέονται με πρόσωπα, με αισθήσεις, με στιγμές. Γι’ αυτό τα λέω δώρα. Τα κρατάμε δίπλα μας σαν δώρα. Παλιώνουν δίχως να παλιώνουν, δίχως θάνατο.

Φτηνό χαρτί, εξώφυλλο σκούρο γαλάζιο. Ενα κυκλάκι αστέρια, το σήμα των εκδόσεων Γαλαξίας. Είκοσι ενός; Μάλλον λιγάκι παραπάνω ήμουν. Στην τέταρτη σελίδα ένα «ναι» και μια μονογραφή με πράσινο μελάνι, δείχνει ακόμη ότι η λογοκρισία επέτρεψε να μπει το βιβλίο στις φυλακές αντρών επί χούντας, στα χέρια εκείνου που το πήγαινα. Επέστρεψε αργότερα, διαβασμένο.

Μήνες αργότερα. Μαζί με τη Φρίντα (Λιάππα) – συνομήλικη, συμφοιτήτρια, φίλη ακριβή – διαβάζαμε εκείνο τον καιρό λογοτεχνία και συζητούσαμε πολύ. Γράφαμε κι οι δυο μας. Σε εκείνο το πριν από τόσα άλλα πριν, κυρίως πριν από τον πρόωρο θάνατό της. Τότε «ανακαλύψαμε» την πεζογραφία του Βιζυηνού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ο Βιζυηνός εκπροσωπεί τον προβληματισμό του μεταπολεμικού δυτικού κόσμου»

Αρχείο 20/07/2017

Κάθε φορά που έφερνα στο νου μου την ανάμνηση του Λίγκρη ένα δυσάρεστο ανακάτεμα ταρακουνούσε το στομάχι μου, η ιστορία του αποτελούσε μια τυπική αρχαία τραγωδία γραμμένη από το σύγχρονο, ελληνικό πελατειακό κράτος. Διετέλεσε αρχηγός της αντιτρομοκρατικής κατά την περίοδο της εξάρθρωσης της «3^ης Σεπτεμβρίου», της μεγαλύτερης και μακροβιότερης τρομοκρατικής οργάνωσης που είχε γνωρίσει η χώρα. Η μεθοδικότητα και ο άριστος συντονισμός των επιχειρήσεων συνέβαλαν αποφασιστικά τόσο στο δέσιμο των κατηγοριών που συμπεριλήφθηκαν στη δικογραφία όσο και στη σύλληψη όλων των μελών της οργάνωσης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Ο Τελευταίος Μάης ―(προδημοσίευση)*»

Αρχείο 19/07/2017

Τώρα την άνοιξη και μετά, που καλοκαίριαζε κατέβαινε ο μπάρμπα Κώστας στο κάτω χωριό καβάλα στ΄ άσπρο άλογό του κι έμπλεκε με καλές παρέες, ενίοτε και με κακές, στα καφενεία κι έπινε τα ουζάκια του κι όταν πέρναγε η ώρα καβαλίκευε πάλι τ’ αλογάκι κι ανηφόριζε στο μονοπάτι για το σπίτι του στ’ απάνω χωριό.

Τον συμπαθούσα το μπάρμπα Κώστα, αν και δεν ήμουν ο μόνος, όλοι τον συμπαθούσαν, ήταν φτιαγμένος από τέτοιο ύφασμα. Εγώ είχα έναν ιδιαίτερο λόγο και θα τον πω εν συντομία. Όταν αρραβώνιασε την κόρη του και με πήρε η μάνα μου και πήγαμε, συγγενείς όντες, ρώτησα τη μάνα μου στο δρόμο, τι ευχή λένε και η μάνα μου μου είπε, καλά στέφανα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Το γλυκό»

Αρχειο 18/07/2017

Πτήση στο άγνωστο

Κάθε ποίημα
είναι μια πτήση στο άγνωστο
εκεί που σ’ οδηγούν οι λέξεις
κι ακόμα παραπέρα
εκεί που χάνεσαι
σε ξένη γη
κι έχεις για οδηγό
μόνο την καρδιά σου
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, ‘όπου τρίζουν τα ξύλινα πατώματα’»