στάχτες

Αρχείο 13/07/2017

Η μετάφραση αυτή αφιερώνεται στο φίλο μου
Σεργκέι Τσεχμίστρενκο

-Πόσο πονάει, γλυκιάμου και πόσο είναι τρομερό,
αφού στη γη ενωθείς, πλέκοντας τα κλαδιά, –
πόσο πονάει γλυκιά μου και πόσο είναι τρομερό
να σε χωρίζει το πριόνι.
Μέσ’ την καρδιά η πληγή θα μεγαλώνει,
θα ξεπλυθεί με δάκρυα αγνά,
μεσ’ την καρδιά η πληγή θα μεγαλώνει –
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλεξάντρ Κοτσετκόφ, ‘Μπαλάντα για ένα βαγόνι γεμάτο καπνούς’ -μτφρ. Δημήτρης Τριανταφυλλίδης»

Aρχείο 11/07/2017

Είπε το “ναι”
στα πόδια της Κίρκης
έσκυψε και
στην αθανασία
πόνταρε
ολόκληρη τη ζωή του

“Κάπου μεταξύ Ρώμης και Νάπολης, στο μέσον του αρχιπελάγους συνάντησα ξανά εκείνον τον παράξενο ταξιδιώτη. Τι απόγνωση, τι χίμαιρα στ΄άδεια του μάτια. Ποτέ δεν γύρισε ο Οδυσσέας. Ποτέ δεν επέστρεψε στην Ιθάκη, τα παλιά του παλάτια, τα υποστατικά, τα κτήματα όλα ρήμαξαν. Ο γιος του χάθηκε μες στα κύμματα, προσθέτοντας τ΄όνομά του πλάι στους ατέλειωτους ανώνυμους των βυθών. Εκείνος που σμίλεψε τη μορφή του, ίσως για χάρη του Τιβέριου, ίσως γιατί όλα τ΄αριστουργήματα πραγματώνονται έξω απ΄τον κόσμο, έκρυψε στα σπήλαια της Σπαρλένγκα, επεισόδια μιας συναρπαστικής ιστορίας. Ο ασκοφόρος του οίνου, το τρομερό χέρι της Σκύλλας, σπαράγματα απ΄τ΄αθησαύριστα μάτια του παράξενου ήρωα, ένας πιστός σύντροφος. Μπορεί ο Ελπήνορας που ΄χε όλη τη ζωή μπροστά του προτού η πλάνη τον συντρίψει, μπορεί κάποιος που λησμόνησαν για πάντα όλες του κόσμου οι ραψωδίες. Όλοι τους παράγραφοι της ίδιας ιστορίας. Πρόσωπα που σημάδεψαν με τ΄όνομά τους την ανθρώπινη τέχνη. Μορφές του έπους, πρωταγωνιστές της ανθρώπινης τραγωδίας και του ταξιδιού. Ψυχές γεμάτες κατάφαση εμπρός στο καβαφικό “ναι”, κουρέλια ενός κόσμου δίχως τέλος και όρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Δρόμοι ραψωδίες»

Αρχείο 10/07/2017

Το άσπρο του βουνού βότσαλο Κι η μαρτυρία της Άνοιξης Το κορμί του· ανθρακομμένος βράχος πέρα στο πέλαγο μακριά Το αγόρι
Γυναίκες του τάματος με λάμδα από λιβάνι και λατρεία στα ριγηλά τα χέρια στου Άη Λια μαζεμένες το ’ξωκκλήσι στην πέτρα πάνω του βουνού
Η κόρη δώδεκα χρονώ παιδί στον ύπνο με το γυμνό πέλμα και τα χείλη τα φεγγαρένια Το βραδινό κι η νύχτα αφέγγαρη Θεία αγρύπνια
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, My way»

Αρχείο 06/07/2017

Ήταν αυτός ο αναθεματισμένος ο πατέρας μου που έλεγε “περίμενε να πέσει η χούντα και μετά πάς στο στρατό”. Είχα αφήσει λοιπόν ένα μάθημα  για να παίρνω αναβολές, είχα γίνει ισόβιος φοιτητής, το μάθημα ήταν η “Κοινωνιολογία και Εργατικό Δίκαιο”. Δεν ήταν όμως μόνο ο πατέρας μου που επέμενε, ήμουν και εγώ που φοβόμουν ότι θα πέρναγα άσχημα στο στρατό. Είχα ακούσει ιστορίες για άλλους που είχαν πάει και γίνονταν μουλαράδες ή απλοί τυφεκιοφόροι. Τι σημαίνει μουλαράς; Ο μουλαράς χρεωνόταν ένα μουλάρι το οποίο έπρεπε να φροντίζει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θόδωρος Σαραντής, Στο χακί με καθυστέρηση»

Αρχείο 05/07/2017

Τοτέμ

Οι βροχές που ήρθαν
Δεν μπόρεσαν να κατευνάσουν
Την ακόρεστη δίψα μας.
Τα τόσα σφάγια δεν έφτασαν
Για την πείνα μας.
Είχαμε μάθει ολοένα να ζητάμε
Απ’ τους θεούς.
Είχαμε μάθει τους καμένους κορμούς
Να προσκυνάμε.
Ο ήλιος άλλαζε τη λίμνη σε έρημο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, Ουτοπία»