Αρχείο 05/07/2017
Ουτοπία
Τοτέμ
Οι βροχές που ήρθαν
Δεν μπόρεσαν να κατευνάσουν
Την ακόρεστη δίψα μας.
Τα τόσα σφάγια δεν έφτασαν
Για την πείνα μας.
Είχαμε μάθει ολοένα να ζητάμε
Απ’ τους θεούς.
Είχαμε μάθει τους καμένους κορμούς
Να προσκυνάμε.
Ο ήλιος άλλαζε τη λίμνη σε έρημο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, τρία ποιήματα»
ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014
ΌΡΓΙΟ
Όλο μυστήριο φιλούσε το βράδυ
Τις μπουμπουκιασμένες πικροδάφνες
Κι εμείς παίζαμε και χτίζαμε για τον Απόλλωνα Ναό.
Και τρεκλίζαμε από πόθο μεγάλο
ο ένας μέσα στον άλλον
Κι έχυνε ο νυχτερινός ουρανός το μελανό του άρωμά
στου γκαστρωμένου ανέμου τα φουσκωμένα κύματα
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 03/07/2017
Μπορώ να κάνω τη γη να σταματήσει
στην τροχιά της. Έκανα ήδη τα
μπλε αυτοκίνητα να εξαφανιστούν.
Μπορώ να κάνω τον εαυτό μου αόρατο ή μικρό.
Μπορώ να γίνω γιγαντιαίος & να φτάσω τα
πράγματα τα πιο μακρινά. Μπορώ να αλλάξω
την πορεία της φύσης.
Μπορώ να τοποθετήσω τον εαυτό μου οπουδήποτε
στο χώρο ή στο χρόνο.
Μπορώ να καλέσω τους νεκρούς.
Μπορώ να αντιληφθώ γεγονότα σε άλλους κόσμους,
στον πιο βαθύ, στον ενδότερο νου μου,
& στο νου των άλλων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Jim Morrison «Power»»
ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014
ΠΡΟΣΩΠΟ
Ένας άντρας. Συνήθης κίνηση: Τυλίγει και ξετυλίγει το μαντήλι του.
ΣΚΗΝΙΚΟ
Έρημο. Εκθαμβωτικά φωτισμένο.
Ο άντρας εμφανίζεται οπισθοχωρώντας απ’ το δεξιό διάδρομο, παραπατάει, πέφτει, ξανασηκώνεται αμέσως, ξεσκονίζεται, σκέφτεται.
Ήχος σφυρίχτρας απ’ το δεξιό διάδρομο.
Σκέφτεται, βγαίνει από δεξιά.
Ξαναρίχνεται στη σκηνή, παραπατάει, πέφτει, ξανασηκώνεται αμέσως, ξεσκονίζεται, σκέφτεται.
Ήχος σφυρίχτρας απ’ τον αριστερό διάδρομο.
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 02/07/2016
Ήταν ένα αυγουστιάτικο, ήσυχο βράδυ που η Αλίκη αποφάσισε να φύγει για λίγες μέρες στο εξοχικό . Γενικά της άρεσε η Αθήνα το καλοκαίρι και ειδικά τα βράδια. Οι λίγοι κάτοικοι που επέμεναν να μένουν στην Αθήνα , μόλις έδυε ο ήλιος, έβγαιναν σε μπαλκόνια και πλατείες , απολάμβαναν την ομορφιά των συνοικιακών θερινών σινεμά, σεργιάνιζαν χαζεύοντας στους δρόμους και άφηναν το καλοκαίρι να τους αγκαλιάσει. Ωστόσο, η Αλίκη, τις τελευταίες μέρες ένιωθε ασφυκτικά. Το σπίτι της, που άλλοτε λάτρευε να κάθεται , τώρα το ένιωθε να μικραίνει και να μικραίνει. Της φαίνονταν, πως οι τοίχοι και το ταβάνι θα τη συνέθλιβαν αν έμενε λίγο ακόμη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρίλια Γιακουμή, Το σπίτι στη θάλασσα»
ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014
πάντα αποχαιρετούμε
ξεκλειδώνει τα υπόγεια
ξηλώνει πατώματα αυτή η νύχτα
το δάπεδο βουλιάζει
οι τοίχοι τρέμουν
οι αρμοί της σκάλας λύνονται
η στέγη υποχωρεί
τα γείσα πέφτουν
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 01/07/2017
ΗΜΑΣΤΑΝ ΤΑΧΑ ΤΟΣΟ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΙ;
Πόσες και πόσες υποσχέσεις μα χωρίς να φεύγεις – ω τί ωραία η ζωή!
Επέστη η ώρα, και πρέπει να κρατήσεις!
Οφείλεις ν’ αλλάξεις ή να σβήσεις, αν ήσαν όλα όντως εξ αρχής φωτιά·
Μπρος στα μάτια μου πεθαίνει η πέστροφα ορθή και κεκαμμένη·
Έγνοια δική μου, ετούτο το παρόν που τόσο άσχημα υποκρίνεται
Μην και μπορέσει στο τέλος να βγει τρέχοντας έξω από μένα.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «René Char, ‘Πόθος τεταμένος μετά την αστραπή’ -μτφρ. Γιώργος Κεντρωτής»
ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014
Ανδρέας Εμπειρίκος
Αυτά τα ελάσματα, οι εξωφρενικές, μηχανικές κινήσεις που χώρεσαν μες σε ποίηματα. Την όψη της απάντησαν ξανά σε τίτλους παράξενων ποιημάτων. Λέξεις κοντά στα υποθαλάσσια πλάσματα και τους έξαλλους ρυθμούς. Αυτά τα χυτά από χάλυβα, μπρούντζο, καθαρό σίδερο, αυτά που ξαπλώνουν σε κήπους, περιστύλια και δασικά ξέφωτα, αυτά τα γλυπτά σταγόνες, άνθρωποι από πολύ μακριά, μητέρες ριγμένες κάποτε στα κρεββάτια του έρωτα.
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.