Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Failure in a dream

29/06/2017

Αρχείο 29/06/2017

Χτες το βράδυ κάτι μικρά παιδιά-σοκοφρέτες κυκλοφορούσαν στους διαδρόμους ενός ξενοδοχείου μιλώντας μεταξύ τους. Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με ταπετσαρίες μπροκάρ. Πράσινο και χρυσό, κάπως παλιομοδίτικο. Τα παιδιά ήταν όλα κοντά, κι έμοιαζαν πολύ, σαν αδέλφια. Παρατήρησα τις χοντρές κοιλιές, τα μάγουλα, τα φουσκωτά χέρια, και λυπήθηκα για τα σφάλματα του παρελθόντος.

Για όλα τα σφάλματα.

«Ποτέ δεν φταίμε για όσα μας επιβάλλουν όταν δεν έχουμε επιλογή», μου είπε το πιο καφεντυμένο, και φούσκωσε τα μάγουλά του με αέρα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Failure in a dream»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Γλυκό σοκολάτα κι ένα κινηματογραφικό καρέ

26/06/2017

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

fav-3

Ήταν περασμένες επτά όταν βγήκαμε στο μπαλκόνι και καθίσαμε με τα πόδια πάνω στα κάγκελα. Ο ήλιος έδυε πίσω από τις γειτονικές πολυκατοικίες και ο ουρανός γέμιζε σιγά σιγά με διάφανα σύννεφα. Βολευτήκαμε και κοιταχτήκαμε συνωμοτικά.

Οι καρέκλες του σκηνοθέτη άφηναν την πλάτη να βουλιάζει όμορφα στο δροσερό πανί τους. Η πλατεία είχε κόσμο, πολύ κόσμο, ως συνήθως. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Ευθυμία Δραμαλή, Μια ιστορία με απεύθυνση

26/06/2017

Αρχειο 26/06/2017

Mε ποια γλώσσα θα μπορούσε ένα μυθιστόρημα, μέσα από την ιστορία μιας επώδυνης ενηλικίωσης, να καθρεφτίσει μια εποχή; Διαβάζω στο οπισθόφυλλο του «Η Ιστορία της Σ.»: «Η τραυματισμένη παιδική ηλικία, η παρουσία-απουσία της μητέρας και τα προαιώνια αρχέτυπα, το τραγικό και το ιλαρό στον χώρο των αστών και των εξεγερμένων». Και συνεχίζω: «Ύφος μοντέρνου μπαρόκ, γλώσσα ασθμαίνουσα που ενίοτε προσεγγίζει το κόμικ».Αναρωτιέμαι: «Τι είναι μοντέρνο μπαρόκ;» «Κατά τον Μπόρχες», με πληροφορεί η ίδια η συγγραφέας του βιβλίου, «είναι το ύφος που επίτηδες εξαντλεί όλες τις δυνατότητές του και που οριοθετεί την ίδια του την παρωδία». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευθυμία Δραμαλή, Μια ιστορία με απεύθυνση»

Αλέξανδρος Αρδαβάνης, “Τεράστιοι δρόμοι, τεράστια μέγαρα, κολοσσιαία κουτιά που στοιβάζουν τους ανθρώπους…”

25/06/2017

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

fav-3

Θα υπάρχει πάντα οδός διαφυγής;

Τρεις μέρες στραπατσάρομαι στα περίχωρα του κέντρου της Μαμάς Ευρώπης.

Τεράστιοι δρόμοι, τεράστια μέγαρα, κολοσσιαία κουτιά που στοιβάζουν τους ανθρώπους· απαράλλαχτα ανύποπτους κι εδώ, όπως παντού. Τρεις μέρες περικυκλωμένος από εντελώς άγνωστη γλώσσα. Με την πλημμύρα των δύσπεπτων σκέψεων που συνήθως πνίγουν τέτοιες ώρες το μίζερο κρανίο μου.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Λουκάς Λιάκος, Άκρες δακτύλων, έτη καθυστερήσεων

24/06/2017

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

 

fav-3

«Αυτός ο θυμός μιλά χαμηλόφωνα
έχει φαρδιά κοιλιά. Ξαπλώνει
αναπνέει βαθιά. Θα πεθάνει.»

Στέκεσαι στη γωνιά που ο δρόμος ποτίζει τη θλίψη με κάτι μικρότερο
πεύκα κι ένα χειμωνιάτικο πλοίο σε κρατούν σκεπασμένη. Δροσερά χείλια
ανθρώπινα χέρια είναι το καταφύγιο. Γαλάζια μάτια χασομερούν
σε συναίσθημα γονατιστό. Εφημερίδες ήλιος κι απόγνωση. Ω, αγάπη
έχεις δύο εποχές και μια δικαιολογία συνάντησης.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λουκάς Λιάκος, Άκρες δακτύλων, έτη καθυστερήσεων»

Ένα βιβλίο για την τρομοκρατία από έναν εκπρόσωπο της γενιάς της μεταπολίτευσης

24/06/2017

Αρχείο 24/06/2017 -Επαμεινώνδας Παπαγιάννης: «Η ιστορία του Waldo Wakerloo», εκδόσεις Περίπλους

Του συνεργάτη μας Κ.Π.Δ

Αυτό το ολότελα sui generis βιβλίο (εκδ. Περίπλους, 2017) έχει πολλά χαρίσματα, γλώσσας, ύφους, ατμόσφαιρας, περιεχομένου, που θα τα απολαύσουν οι πραγματικοί βιβλιόφιλοι και πολιτικοποιημένοι της γενιάς μου (εποχή της μεταπολίτευσης) μέσα από τις 400 σελίδες του, γιατί αυτοί είναι το πρώτο μεγάλο κομμάτι στο οποίο απευθύνεται. Το δεύτερο είναι όσοι ενδιαφέρονται για το φαινόμενο της τρομοκρατίας και τις στάσεις κομμάτων και συλλογικοτήτων απέναντί του, από όποια σκοπιά κι αν το βλέπουν και το τρίτο όσοι ενδιαφέρονται για Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ένα βιβλίο για την τρομοκρατία από έναν εκπρόσωπο της γενιάς της μεταπολίτευσης»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η λογοτεχνία ως πεδίο βολής

23/06/2017

Αρχείο 23/06/2017

Κριτικός σημαίνει σκοπευτής. Ένας καλός σκοπευτής, ζει σε συνάρτηση του όπλου του και του στόχου. Ο στόχος, αναπόσπαστο κομμάτι του καλού κριτικού, στις μέρες μας είναι διαρκώς υπό αναζήτηση. Οι σημερινοί κριτικοί, έγραφε η Βιρτζίνια Γουλφ το 1930, μοιάζουν με τους σκοπευτές των εμποροπανηγύρεων: μέσ’ στη βιασύνη τους να οπλίσουν και να στοχεύσουν, τα παρελαύνοντα φερ’ ειπείν ελεφαντάκια, ρίχνουν τις περισσότερες φορές στον “γάμο του Καραγκιόζη”. Η σκοποβολή τους, λόγω της υπερβολικής ταχύτητας της σύγχρονης λογοτεχνικής υπερπαραγωγής, μοιάζει δυστυχώς με τις βολές στρατιωτικής μνήμης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η λογοτεχνία ως πεδίο βολής»

Πέτρος Κυρίμης, «Ξενιτιά το είπαν» -Απόσπασμα από το μυθιστόρημα Μάνα Μητριά

23/06/2017

ΑΡΧΕΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ 2014

fav-3

Άμα δεις Έλληνα μετανάστη της Γερμανίας, κρύψου.

Ο χαρακτήρας του είναι ίδιος με του Προκρούστη. Μέσα στο μυαλό του κουβαλάει το κρεβάτι του. Νοερά σε τοποθετεί απάνω. Σε ταιριάζει στα μέτρα του κρεβατιού. Στα μέτρα τα δικά του. Αν του φανείς μακρύς σου κόβει τα πόδια. Αν του φανείς κοντός σε τραβάει να μακρύνεις.

Ακατέργαστη φωνή. Βάναυση. Ακόμη και σιγανά να έρθει στα αυτιά σου.

«Έλληνας είσαι πατριώτη;»

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →