Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η λογοτεχνία ως πεδίο βολής

23/06/2017

Αρχείο 23/06/2017

Κριτικός σημαίνει σκοπευτής. Ένας καλός σκοπευτής, ζει σε συνάρτηση του όπλου του και του στόχου. Ο στόχος, αναπόσπαστο κομμάτι του καλού κριτικού, στις μέρες μας είναι διαρκώς υπό αναζήτηση. Οι σημερινοί κριτικοί, έγραφε η Βιρτζίνια Γουλφ το 1930, μοιάζουν με τους σκοπευτές των εμποροπανηγύρεων: μέσ’ στη βιασύνη τους να οπλίσουν και να στοχεύσουν, τα παρελαύνοντα φερ’ ειπείν ελεφαντάκια, ρίχνουν τις περισσότερες φορές στον “γάμο του Καραγκιόζη”. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η λογοτεχνία ως πεδίο βολής»

Σελάνα Γραίκα, Λάγιος

22/06/2017

Αρχείο 22/06/2017

« Καλώ για την διαδοχή,
όποιον είναι άξιος·
κι ευθύς τον χρίζω ποιητή.»

Σε κάτεργο, πολεμικό·πειρατικό καράβι
με δυό και τρεις σειρές κουπιά,
ο σημαιοφόρος της φυλής
και αρχηγός μας βρίζει,
πως είμαστε μαύρα, λυσσάρικα, σκυλιά·
έτοιμα για σεφέρια,
με τον σιρόκο, τον αέρα· στο πηδάλιο,
στη σπάλα μας, στο κόκαλό μας
βαστάμε μερτικό

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σελάνα Γραίκα, Λάγιος»

Αντώνης Νικολής, Ο Ηρόδοτος και η κομμώτρια*

20/06/2017

Αρχείο 20/06/2017

Ο ήρωας της ιστορίας μας είναι συγγραφέας και μάλιστα δόκιμος λογοτέχνης, που δε σημαίνει βέβαια και πολλά για μια εκδοτική πιάτσα σαν την τρέχουσα νεοελληνική. 55 χρόνων, μεσαίου ύψους, μεσαίου βάρους, έχει εκδώσει ήδη τρία βιβλία, μία νουβέλα και δύο μυθιστορήματα. Τα δύο τελευταία στον ίδιο μικρό εκδοτικό οίκο, με τον οποίο όμως εσχάτως ήταν στα μαχαίρια, κάτι που οσμίστηκε φέρελπις υπεύθυνη ανερχόμενου άλλου οίκου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Ο Ηρόδοτος και η κομμώτρια*»

Κωνσταντίνος Μάντης: Νικόλας Κολοκοτρώνης «Αυτή τη φορά»

19/06/2017

Αρχείο 19/06/2017

Ένα όνειρο
ένα χαμόγελο
ένα ποτήρι
αυτή τη φορά θα τα καταφέρω

πίσω από φωτογραφίες κι αναμνήσεις
έκρυβα τη θλίψη, το φόβο, μισή ελπίδα
σε δάση πορφυρά από κλαμένα μάτια
σε κύκνεια άσματα της στιγμής
σε δρόμους από καιρό έρημους

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Νικόλας Κολοκοτρώνης «Αυτή τη φορά»»

Σταυρούλα Δεμέναγα, ‘Οι μνήμες είναι φωνές’

17/06/2017

Αρχείο 17/06/2017

ΠΟΡΕΙΑ

Προχωράμε
Η γη κτίζει τα βήματα μας
Στον «κόσμιο» παλμό της
Ο ήλιος φλερτάρει
Με το «μέσα» μας φως
Ο αέρας παρασέρνει
Τη φωνή μας στη δική του γλώσσα
Προχωράμε
Τέλειες κατασκευές
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταυρούλα Δεμέναγα, ‘Οι μνήμες είναι φωνές’»

Χρύσα Φάντη, Το αγόρι

16/06/2017

Αρχείο 16/06/2017

1.
Από τη μεριά του Π.

Γίνεται να είσαιυπάκουος αλλά και σβούρας; Αυτός όμως, έτσι ακριβώς ήταν. Τα αλλεπάλληλα πήγαινε έλα του δεν είχαν σταματημό. Yπάκουος αλλά και πραγματικός μπελάς. Αεικίνητος, σωστός διαβολάκος θα έλεγες, μέχρι τα πέντε χρόνια του σπανίως να τον  δεις σε καρέκλα. Κι όταν καθόταν ήταν τέτοια η ένταση και το στριφογύρισμα που σου θύμιζε εκκρεμές. Το κορμί του, ανίκανο να αποδράσει εξ αιτίας κάποιας «άνωθεν» απαγόρευσης (ή επειδή οι ίδιες οι περιστάσεις ήταν αφ’ εαυτού τους αποτρεπτικές, όπως π.χ. αναγκαστική παραμονή σε σινεμά, θέατρο, αυτοκίνητο, τρένο, εκκλησία) ακατάπαυστα περιδινούταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρύσα Φάντη, Το αγόρι»

Δημήτρης Σούκουλης, Madame Bovary

15/06/2017

Αρχείο 15/06/2017

Αυτόματη Γραφή

Φιλήθηκαν.
Άφησε να της φύγει ένα: «Ναι, καλέ μου. Να είσαι, παρόλα αυτά, τρυφερός».
και τεντώθηκε χαύνα στα κλινοσκεπάσματα.
Το φως, στο νεύμα της, χαμήλωσε μόνο του,
κι έφαγε τον εαυτό του το φυτίλι, αφήνοντας κάπνα στο ταβάνι.
Μετά έκλεισε τα μάτια.
έσφιξε τα βλέφαρα μέχρι που βγήκαν από τους θόλους της οχιές.
Του τυλίχτηκαν στον λαιμό,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Madame Bovary»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 9ο

14/06/2017

Αρχείο 14/06/2017

Edward Gordon Craig

H χάρις

‘There is only one actor – may one man who has the soul of the dramatic poet, and who has ever served as the true and loyal interpreter of the poet, and “this is the marionette‘
Edward Gordon Craig

Αυτή  η σύντομη προσέγγιση  στην ανάγκη του ηθοποιού –καλλιτέχνη, να  απομακρυνθεί όσο  του είναι δυνατόν, από το κοινωνικό σώμα, με στόχο μια  φωτεινή διαδικασία προς τα μονοπάτια της τέχνης,  την αφιερώνω σε έναν όχι και τόσο γνωστό  δάσκαλο που δεν γνώρισα προσωπικά  αλλά διάβασα με  στοχασμό και σεβασμό  μέρος του έργου του  και που δεν ζει πια,  τον Ουαλό  καθηγητή  γερμανικής λογοτεχνίας, τον Idris Parry*  που  ασχολήθηκε με τέσσερεις από τους πιο σημαντικούς για μένα  ανθρώπους του πνεύματος. Τους   F. Κafka, Heinrich von Kleist , Charles Baudelaire,  R.M Rilke, που εκτίμησαν  την τέχνη του θεάτρου, όσο λίγοι. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 9ο»