στάχτες

Αρχείο 13/06/2017

Το κορίτσι με τα μαύρα υπήρξε η πρώτη έκπληξη πάνω στην τέχνη του κινηματογράφου, όπως τη διδαχτήκαμε στην Ελλάδα. Κόντρα στη συνήθη ελαφριά ηθογραφία της εποχής, ο Μ. Κακογιάννης αφήνει ελεύθερο και άγριο τ΄αφήγημα της απλής ζωής. Με φόντο έναν τόπο οραματικό, που υπάρχει μονάχα γι΄αυτήν την πικρή ιστορία, μια άλλη αισθητική της ιδέας του θανάτου προβάλλει. Είναι τόσο λίγα, τόσο μετρημένα όσα κατέχουν την αληθή σημασία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι λειμώνες με τους ασφόδελους»

Αρχείο 12/06/2017

Κωμικού, ξυπόλυτου θιάσου/έργο τρομερό τα όρη του Καυκάσου
ίθρα ου θανάσιμη τσουλήθρα/ίθρα οα ακατα βόθρα, κολυμπήθρα

Σε πηγή θολή και μολυσμένη/την κρυφή μου αγάπη έχω βαφτισμένη
ερε ο σ’ όλα υπερέχω/όλα τα ζητώ και τίποτα δεν έχω (*)

(σιγανά)
των γυναικών και των αντρών
αχ μάτια μου!
αλάδωτοι οι μεντεσέδες
να προκαλούν συνήθισαν
της φύσης τούς …κορσέδες

(στην εισαγωγή χαμηλά)
παίζουν νταούλια και ζουρνάδες
σουραύλια και τσιφτάδες

ένα δύο τώρα! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, ίθρα ου θανάσιμη τσουλήθρα (*)»

Αρχείο 10/06/2017

Όπου μια φαινομενικά ασυνήθιστη φιλία, σε υπερ –παπαδιαμάντειο ύφος.

Στους φίλους της ΑΛΕΦ

«Π ο ύ π α ς  π ι δ ά κ ι μ΄ π ο ύ  π α ς
Κ ι  μ α ς  ι δ ώ  μ ά ς  π α ρ α τ ά ς;»

Ο μείραξ, ο τα θρηνητικά ταύτα μέλη εκφωνήσας μεταξύ δακρύων και ρινορροής, υπό θερινόν απρόοπτον υετόν και επί την εξ αιτίας αυτού αβεβαίαν και μετακινουμένην όχθην του χειμάρου Δ ρ α κ ο ν έ ρ α, εστάθη προς στιγμήν άφωνος καίτοι ακόμη κλαίων. Κύριος οίδε τις πατρογονική -ή μάλλον μητρογονική, ούτως ειπείν- περίφροντις σκυταλοδοσία έσχεν τον νεανίσκον τούτον ως τελικόν αποδέκτην της ρητής παραδόσεως: οσάκις ενέσκηπτε θάνατος άρρενος τινος μέλους της οικογενείας, η ελεγεία, η και μ ο ι ρ ο λ ό ι λεγομένη, έδει χωρήσαι παρά του πλησιεστέρου μέλους της οικογενείας τού ευρόντος τον νεκρόν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Παιδός διαπόρια»

Αρχείο 08/06/2017

Ερχόντουσαν συχνά στο γραφείο για δουλειές. Ζούσαν μόνοι στο μεγάλο εξοχικό τους. Τα παιδιά τους είχαν μείνει στην Αθήνα, εκείνα έφτιαξαν τις δικές τους ζωές, ενδεχομένως να τις χάλασαν κιόλας, κρατώ επιφυλάξεις γιατί δεν γνωρίζω. Ο κυρ Χρήστος ήταν μηχανικός του πολυτεχνείου, είχε θέση στο δημόσιο με καλό μισθό κι όταν αποχώρησε, λόγω γήρατος, έπαιρνε καλές συντάξεις, κύρια και επικουρική. Πράος κι ανοιχτοχέρης ο κυρ Χρήστος, το εντελώς αντίθετο η κυρά Tασία, γκρινιάρα και παραδόπιστη. Αυτός πλησίαζε τα ογδόντα κι εκείνη λίγο παρακάτω.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Εξ αδιαθέτου»

Αρχείο 06/06/2017

Τα βαρόμετρα της δημοσκόπησης έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας και από ότι φαίνεται τίθενται σε μόνιμη βάση προσέγγισης κι αξιολόγησης της πραγματικότητας, αποτελώντας στοιχείο ενός υπεύθυνου σχεδιασμού. Σε ότι αφορά, λοιπόν, την αναγνωσιμότητα των βιβλίων, τα πράγματα είναι απογοητευτικά. Ελάχιστοι διαβάζουν βιβλία σε καθημερινή βάση επί μία ώρα, ενώ το ποσοστό ανεβαίνει όχι τόσο σημαντικά όσον αφορά τις εφημερίδες και τα περιοδικά.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Η αβάσταχτη γοητεία του βιβλίου»