Κωνσταντίνος Μάντης: Ράντγιαρντ Κίπλινγκ «Αν μπορείς…»

29/08/2016

Αρχείο 29/08/2016

fav_separator

Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι ψηλά όταν γύρω σου όλοι
τον εαυτό τους εχάσαν δειλά, και για τούτο μαζί σου τα βάζουν,
στον εαυτό σου αν μπορείς να ’χεις πίστη όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν
μα κι αδιάφορος να ’σαι κι ορθός στις δικές τους μπροστά αμφιβολίες,
αν μπορείς να υπομένεις χωρίς ν’ αποστάσεις ποτέ καρτερώντας,
ή μπλεγμένος με ψεύτες, μακριά να σταθείς, αν μπορείς απ’ το ψέμα
κι αν γενείς μισητός, να μη δείξεις στρατί στο δικό σου το μίσος,
κι ούτε τόσο καλός να φανείς κι ούτε τόσο σοφά να μιλήσεις, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Ράντγιαρντ Κίπλινγκ «Αν μπορείς…»»

Μαρία Πανούτσου, Όψις

29/08/2016

Αρχείο 29/08/2016

 

ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΧΙΟΝΙΣΕ ΣΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ

fav_separator

Μαζί σου δε διστάζω να μιλήσω
Πιο σιγά κι από ένα δένδρο στο σκοτάδι.
Μαζί σου η φωνή μου θα διακόψει τη σιωπή
Σαν την αγάπη που διακόπτει για μια νύχτα
την ζωή μας
Άρης Αλεξάνδρου

Στον Ι.Α

Εκείνη, η άλλη

Κλαδεύοντας τις ελιές, την θυμόμουν. Τα μπράτσα της ανοιγοκλείνανε και έμοιαζαν με σάρκινους βραχίονες ψαλιδιού. Ήταν τα ίδια, δυο θεόρατες θημωνιές. Τα χρόνια που πέρασαν την άφησαν ίδια με τότε. Δεν ξέρω το όνομα της, ούτε τίποτα άλλο γι’ αυτήν. Στην παιδική μου ηλικία ήρθε και καρφώθηκε η εικόνα της χωρίς λέξεις, χωρίς συνέχεια εκτός από μερικές ματιές που μου ’ριχνε όταν συναντιόμασταν τυχαία στην πόλη ή στο κτήμα πολύ αργότερα. Δεν ξέρω αν υπήρχα καν για εκείνη, μόνο σε μένα σφηνώθηκε σ’ ένα δικό μου παρελθόν η όψη της. Αλλά ποιό κι από πότε? Το σπίτι μας ήταν περιτριγυρισμένο από δένδρα, κυρίως ελιές και Εκείνη, ήταν μέρος αυτών των δένδρων, παρά άνθρωπος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πανούτσου, Όψις»

Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Εγκιβωτισμός XI/Impostor

24/08/2016

Αρχείο 24/08/2016

 

fav-3

Σε μια σκηνή θεάτρου σας έβλεπα, σαν δυο κλειστές παλάμες με πλεγμένα τα δάχτυλα. Οι μάσκες σας, πρόσωπα ωχρά με σταθερή έκφραση, βυθίζονταν αργά σε ένα πλήθος χνουδωτά μαξιλάρια (έτσι είναι η λήθη.)

Ένα γυαλιστερό οτομοτρίς  ξεφύσαγε στην αυλή διασχίζοντας τη διαδρομή από τις λεμονιές ως στο υπόγειο, κι είχε στις ρόδες του αποκριάτικες σερπαντίνες. Έκανε φοβερό σαματά. Όλα τα βαγόνια του ήταν γεμάτα με βαρέλια μινιατούρες. Λάδι, κρασί και σπόρια από ρόδια. Μόνο του πήγαινε, σταθερά σε κύκλο, χωρίς μηχανοδηγό, και κάθε που τερμάτιζε ακουγόταν να σπάει ένα πιάτο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Εγκιβωτισμός XI/Impostor»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η μπαλάντα του μικρού μαλτέζου

23/08/2016

Αρχείο 23/08/2016

favicon

Ο Κόρτο Μαλτέζε κοιμάται για πάντα στην Ισπανία. Βρίσκεται στο βάθος ενός αντιπολεμικού πίνακα, ακρωτηριασμένος, κάτω απ΄το φανάρι ενός εφιαλτικού πολιτισμού. Όλοι λένε, ο Κόρτο Μαλτέζε ήταν ένας τυχερός άνδρας. Δεν πρόλαβε να ζήσει τα φονικά κινήματα. Ναι, στ΄αλήθεια ο Κόρτο Μαλτέζε υπήρξε ένας ανυπόφορα τυχερός άνδρας. Στη σύντομη ζωή του έμελλε να γνωρίσει μερικούς σπουδαίους ανθρώπους. Ξόδεψε μια ολόκληρη νύχτα στο Παρίσι για χάρη του Αρθούρου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η μπαλάντα του μικρού μαλτέζου»

Θ.Δ.Τυπάλδος: Κώστας Ρεούσης, Υπερρεαλισμός ή ρεουσισμός!

20/08/2016

Αρχείο 20/08/2016

ο Κώστας Ρεούσης

favicon

Η Ηγνωστή υπερρεαλιστική ρήση “πρέπει ν’ αλλάξει το παιχνίδι, όχι οι κανόνες του παιχνιδιού”,  αν  βρίσκει  εκφραστή στο μοντέρνο ελληνόφωνο υπερρεαλισμό, τότε  τον  βρίσκει  με  τον  καλύτερο  τρόπο  στο  πρόσωπο  του Κώστα Ρεούση. Ο ποιητής των κατακλυσμιαίων εικόνων, των κοφτερών λέξεων και των φράσεων  που  ματώνουν πρώτα τον αμφιβληστροειδή του ματιού και εν συνεχεία, τ’ αυλάκια του μυαλού. Ο Ρεούσης,  είναι  από εκείνους τους ποιητές που γνωρίζουν στο μέγιστο βαθμό τους κανόνες τόσο της ποίησης όσο και  της  γλώσσας, μα έχουν συνάμα ως πρό(σ)ταγμα, την ανατροπή -όχι την καταστροφή- του παιχνιδιού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θ.Δ.Τυπάλδος: Κώστας Ρεούσης, Υπερρεαλισμός ή ρεουσισμός!»

Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Η εύθραυστη ταυτότητα των ποιητών

19/08/2016

Αρχείο 19/08/2016

fav_separator

Την Παρασκευή 30 Ιουλίου 2004, ταξίδευα με το ΚΤΕΛ Αθηνών Πατρών, καταμεσήμερο κι είχαμε μόλις περάσει από την άρτι παραδοθείσα σήραγγα της Κακιάς Σκάλας, όταν ο οδηγός του λεωφορείου στο ψάξιμό του έπιασε το τρίτο ίσως πρόγραμμα. Λέω τρίτο, γιατί όσοι έχουν πείρα από ταξίδια με τα ΚΤΕΛ με καταλαβαίνουν απόλυτα. Λέω τρίτο, γιατί εκείνη τη στιγμή, γύρω στις 3 το μεσημέρι, ακούσαμε κάποιον ποιητή να συνεντευξιάζεται με περισσή άνεση στη φωνή και ευδιάκριτο θάρρος στις απόψεις του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Η εύθραυστη ταυτότητα των ποιητών»

Μαρία Δόγια, Σημειώσεις για την επίτευξη Roi Mat

17/08/2016

Αρχείο 17/08/2016

fav-3

Η μητέρα τριγυρνούσε ξυπόλητη στα ασπρόμαυρα πλακάκια της κουζίνας. Σχεδόν αθόρυβα, χειμώνες και καλοκαίρια τα δάχτυλά της ισορροπούσαν στα χρόνια σαν στρατιωτάκια. Τα δάχτυλα της μητέρας στο μωσαϊκό, στη σάλα, στα ρετρό πλακάκια του μπάνιου. Αρχέγονα και ιερά. Να χορεύουν και να απειλούν με Roi Mat το χρόνο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Δόγια, Σημειώσεις για την επίτευξη Roi Mat»

Κωνσταντίνος Μάντης: Μάνος Κράλης «Γεύση θανάτου» (X)

16/08/2016

Αρχείο 16/08/2016

favicon

Γεύση θανάτου

Χ

Η πλατεία ήταν έρημη εκείνη τη νύχτα
Με τα κλειστά περίπτερα, τις ξεσκισμένες αφίσες.
Μύριζε καμένο ρούχο, στάχτη, πυρκαγιά.

Πηγαίναμε μαζί μα οι λέξεις στέγνωσαν στα χείλη.
Μόνο κοινό σημείο επαφής ήταν ο φόβος
Εκείνος ο πρωτόπλαστος, απροσδιόριστος φόβος
Που γνώρισε ο άνθρωπος σ’ ένα χωράφι τριβόλων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Μάνος Κράλης «Γεύση θανάτου» (X)»