Αρχείο 13/04/2016
Το ντόμινο είναιένα αρχαίο παιχνίδι. Παίζεται -σε απευθείας σύνδεση- σε όλο τον κόσμο. Με τους ίδιους κανόνες. Διαφέρει ενίοτε ο ενθουσιασμός των παικτών η τεχνική κι ο αριθμός των πλακιδίων. Στη σύγχρονη εκδοχή του το ντόμινο αποτελείται από περίπου 200 πλακίδια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάγια Κάλφα, Παιχνίδια γραφείου ή Το ντόμινο»
Αρχείο 12/04/2016
Η βροχή έπεφτε ορμητικά πάνω στο πρόσωπό μου, τόσο ορμητικά που θαρρούσα πως κάποιος μου ρίχνει αδιάκοπα νερό με απώτερο στόχο τον πνιγμό μου. Επιταχύνω το βήμα μου, όσο μπορώ, και κυριολεκτικά αδύναμος να δω και κατ’ επέκταση να διακρίνω τι υπάρχει γύρω μου λόγω των τόνων νερού που συνεχίζουν να με χτυπούν, ακολουθώ τυφλά τα βήματά μου… ώσπου μπουκάρω σε ένα κτήριο που βρέθηκε ομπρός μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παρασκευή Μάρκου, Est deus in nobis»
Αρχείο 11/04/2016
Να ‘χε η νοσταλγίασώμα να το σπρώξω απ’ το παρά-
θυρο έξω! Να τσακίσω εκείνο που δε γίνεται! Κο-
ρίτσι που από το γυμνό σου στήθος σαν από σχεδία
κάποτε μ’ έσωσε ο Θεός
Και ψηλά πάνω απ’ τα τείχη με την ημισέληνο με πήγε
μην κι από δική μου
Ακριτομύθια φανερωθείς και οι Tύχες σε βάλουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Οδυσσέας Ελύτης «Εκείνο που δε γίνεται»»
Πρώτη δημοσίευση 10 Απρ. 2015
Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.
Σταθμός Πελοποννήσου
κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι
μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.
Είμαστε γέροι πια κι οι δυο
κι εγώ αφού γράφω ποιήματα
πιο γέρος.
Πρώτη δημοσίευση 9 Απρ. 2015
«Μου’ πε πως δεν μου ξαναμιλάει άλλο».
«Γιατί;».
«Γιατί, λέει, παρεμβάλλεται…».
«Σε τι;».
«Στην κανονική ζωή μου».
«Εννοώντας;».
Αρχείο 09/04/2016
Πως;
Πώς μπορείς να περπατάς δίπλα σε πτώματα;
Πώς μπορείς ν’ ανάβεις τσιγάρο και να κοιτάς το απέναντι
πεζοδρόμιο, ενώ απ’ τα πόδια σου κρέμεται ένα χέρι;
Πώς προσπερνάς τις στιγμές όταν στάζουν αίμα;
Πώς πατάς πάνω στις ζωές άλλων σαν να ήταν χώμα; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Γ. Καφετζής, τρία ποιήματα»
Αρχείο 08/04/2016
Ο Γιώργος Δρανδάκης είχε επιλέξει τον στίχο του Έζρα Πάουντ από τα Cantos της Πίζας, αν δεν κάνω λάθος, «δέκα χρόνια ασυντόνιστος με την εποχή του», ως προμετωπίδα της τρίτης του ποιητικής συλλογής «Ένα παιδί του Καρλ Μαρξ και της Κόκα-Κόλα», που παραμένει πιστεύω ο πιο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Γιώργος Δρανδάκης, Εξήντα χρόνια ασυντόνιστος με την εποχή του»
Αρχείο 07/04/2016
(ένα)
ο κήπος φωνάζει: είσαι η βροχή που πίνω
το χώμα λέει: είσαι οι σταγόνες που ρουφάω
τα άνθη λένε: έγινες το νερό που ξεδιψά τις ρίζες μας
τα πεύκα αναπνέουν: σε εκπνέω σταγόνα συνθλιμμένη
στην αιχμή των πευκοβελόνων μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, η άνοιξη που έκλαιγε»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.