Δημήτρης Γ. Καφετζής, τρία ποιήματα

Αρχείο 09/04/2016

fav-3

Πως;
Πώς μπορείς να περπατάς δίπλα σε πτώματα;
Πώς μπορείς ν’ ανάβεις τσιγάρο και να κοιτάς το απέναντι
πεζοδρόμιο, ενώ απ’ τα πόδια σου κρέμεται ένα χέρι;
Πώς προσπερνάς τις στιγμές όταν στάζουν αίμα;
Πώς πατάς πάνω στις ζωές άλλων σαν να ήταν χώμα;
Πώς περπατάνε οι άνθρωποι σε αβύσσους;
Πώς κλειδώνουν τα μάτια
και πώς βάζουν κλειδαριές στα πνευμόνια τους;

fav-3

Wake me up when…

Μια εικόνα διαγράφει υποσχέσεις σε κάθε κτύπο.
Της άνοιξης ψιθυρίζουν σημάδια ορίζοντα προσευχών.
Το φθινόπωρο καμέλιες ανθίζει, ιβίσκους βάφει με ασήμι.
Φτερά χελιδονιών ζεσταίνουν ανέμους χειμώνα γκρίζου.

Το τέλος να σπάει πάνω σε καθρέφτες που θολώνουν.
Αναπνοές να κτίζουν κάθε κλικ γραναζιών εφήμερων.
Να συνεχίζει η ροή, πάνω σε δροσοσταλίδες να κυλά,
αφήνοντας πίσω φόβους κι αλλαγές μετέωρες.

Σταγόνες βάφουν κίτρινο το βλέμμα του Σεπτέμβρη.
Άφεση σε όσα φέρνει ο καιρός αφιερώσεων σ’ εκπνοές.
Στην επόμενη στιγμή υπόσχεσης ταξίδια άνευ τέλους.

Αλλαγές καλπάζουν σέρνοντας μάτια στο εμπρός,
ονείρων και δίκοπων τόπων λεπίδες να περνούν,
φωτιές σε όσα καίνε μέλλοντες παρελθοντικούς..

fav-3

Άνευ

«Βγες έξω, δε σε παίρνει, δεν το βλέπεις;».

Κι όμως, συνέχισε να φλέγεται μες στις φλόγες, που αργά αργά έβαζε
να κάψει ό,τι έμεινε από κείνο που γεννήθηκε για να φτύνει.
Κάθετα έπεσε ο λόγος της και στα δύο άνοιξε ο λόγος του λόγου
του – έκτακτη είδηση!
Πνίγηκε άνευ διευκρινίσεων μέσα σε μια λίμνη αίματος
– του δικού του;
Του δικού τους;
Του δικού μας;
Άνευ διευκρινίσεων…
Κι όμως, η ροή ακόμα πιο μεγάλη
και η μία και η άλλη.
Κι η αρχή άνευ και πάντα εν κραυγή!
Άνευ αρχής και άνευ τέλους.

fav-3


Αχός

Φλεβάρη θύμιζε η αναπνοή σου
σε κάθε χαστούκι του ανέμου.
Όσο χάραζε την αδούλωτη ψυχή σου
το βλέμμα ενός τυρρανισμένου.

Σ’ένα σου γιόμα θάλασσα μάνα
έχασα ήλιο, πατρίδα κι ουρανό.
Σ’ένα του άδικου κόσμου δράμα
έχασα μάνα, πατέρα κι αδερφό.

Είμαι η φωνή που καίει τις νύχτες,
το σώμα ενός παιδιού που κείτεται νεκρό.
Όσα ορίζουν της ανθρωπιάς οι οδοδείχτες
πήραν τα κύματα στον τελευταίο σου αχό.

*

©Δημήτρης Γ. Καφετζής, 3 ποιήματα από την ποιητική συλλογή “Ροές” από τις εκδόσεις Ιωλκός,  και ένα (“Ἁχός”)  αδημοσίευτο. 

*

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε