στάχτες

Αρχείο 12.10.2015

(1)

Εκείνο
που δεν άγγιξες ποτέ
ω, ακούστε
συμβαίνει ένας μικρός στραγγαλισμός
στο κρεββάτι τού έρωτα
με αγγέλους πεθαμένους
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παναγιώτα Αξιώτου, Δύο ποιήματα για το Εκείνο [2015]»

Αρχείο 10.9.2015

Πάρκο στη Στοκχόλμη

Κάποιος κοιμάται
Κάτω από ένα πλατάνι
Ή φλαμουριά.

Ξαπλωμένος ανάσκελα κάποιος
Αναπαύεται ή
Περιμένει βοήθεια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάσος Δενέγρης, “Και τη νύχτα μοιράζει εφιάλτες” -ποίηση [2015]»

Αρχείο 09/10/2015

Ένας ένα φεύγουμε
Σαν να ξυπνάμε από ασυνήθιστο όνειρο.
Σαν ξαφνικά, να έχουμε βγάλει φτερά.

Μπαίνουμε σε άλλους ουρανούς.
Περνάμε άλλες θάλασσες.

Πάμε να συναντήσουμε τους χτεσινούς μας φίλους.

Μέσα από μαγικά τοπία Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θανάσης Κ. Κωσταβάρας, Η αναχώρηση»

Αρχείο 09/10/2015

Ώτο

Ξαναρώτησα να σιγουρευτώ αν έχουμε αλλάξει πορεία
ενώ περάσαμε την ιερή αλάνα
με την αβεβαιότητα της αλλαξιάς που χει κολλήσει στο σβέρκο
και είσαι για λίγο φάντασμα στο δημόσιο χώρο

Ρώτησα τόσες φορές που τα πρόσωπα
αν δεν ήταν καταναγκαστικά έργα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άρης Γιανναράς, “Κι απ’ τις μακρινές στέππες που γευματίζει το μάτι βγήκαν” -ποίηση»

Αρχείο 6.10.2015

«Η τέχνη μας, η φριχτότερη του εγώ μεταμφίεση»
(«Στην ύλη εισχώρησα ουρλιάζοντας»)

Ο κύριος Νίκος εμφανίσθηκε ξαφνικά στο μέσον της πιο τρομερής απ΄τις νύχτες της ζωής μας. Μες σε τέτοιους ανέμους, σε τέτοιες δυσκολίες γεννήθηκε, άκμασε και πέρασε στην αιωνιότητα του έαρος ο ποιητής, ο ζωγράφος, ο φιλόσοφος, ο αιώνια ανήλικος Νίκος Καρούζος. Ήρθε και μας λύτρωσε, με τη σπασμωδική του φωνή που πάει κείθε απ΄την ποίηση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η ορατότητα κύριε Νίκο [2015]»

Αρχείο 5.10.2015

ανενδοίαστα υπερβολικό

η νύχτα φορούσε λουλούδια στα μαλλιά
κι ένα τσιγάρο ντελικάτο στα δάχτυλα ανάμεσα

οδήγησε μια παλιά Σεβρολέτ στο δρόμο προς το
Κάϊρο
κι ευτυχώς! πάτησε εγκαίρως φρένο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Νοτιοανατολικό βλέμμα [2015]»

Αρχείο 1.10.2015

Αγαπημένε Μον Σενιέρ –
Mε ξύπνησε η φωνή της Θεάς μου, με κύτταξε σαν πληγωμένη Παναγία και μου τραγούδησε το Μη-Με-Ξεχνάς-Καρδιά-Μου με την πιο γλυκειά αγάπη: Αδελφή Ούρσουλα, Αδελφή Αριέλ, Αδελφή Φελίσιτυ. Εσείς, τις έχετε όλες τους γνωρίσει και σας αναγνωρίζουνε κι αυτές, ζούνε τα αρχέτυπα πάντοτε στις δικές τους κοινωνίες (δηλαδή πάντοτε και παντουπαντοτεινά), κυμαίνεται ο εγκέφαλος σε κύματα με το δικό τους πνεύμα των καιρών, άλλοτε είμαστε μυστικιστές, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Το Θαύμα -επιστολή Όγδοη [2015]»

Αρχείο 29.9.2015

Εκδ. Θράκα 2014 -απόσπασμα

Mέσα στους τέσσερις τοίχους που με περιέβαλλαν, υπήρχαν φορές που η μοναξιά γινόταν αφόρητη. Σκεφτόμουν τους ενοίκους του κτιρίου να ζουν στα συμπαθητικά διαμερίσματά τους δίχως να δίνουνε δεκάρα τσακιστή για τον διπλανό τους, από τον οποίο τους χώριζε μια μεσοτοιχία. Εκείνοι, μπορεί να διασκέδαζαν ακούγοντας μουσική, να καταβρόχθιζαν μεγάλες ποσότητες κρέατος και ο διπλανός τους να πέθαινε ολομόναχος. Εφόσον δεν διαταρασσόταν η ζωή τους, δεν τους αφορούσε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στάθης Ιντζές, Οι τελευταίοι φανατικοί της στρωματσάδας [2015]»