στάχτες

Αρχείο 12.6.2014

από τις εκδόσεις Κέδρος

Περιγραφή
Το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955, δύο αδελφές χωρίζονται εξαιτίας συνταρακτικών γεγονότων που σημαδεύουν τη ζωή τους αλλά και τη ζωή των περισσότερων Ελλήνων της Πόλης.
Η μία αδελφή, η Άννα, έτοιμη να κάνει το ντεμπούτο της στην όπερα, καταδιώκεται από μια ομάδα Τούρκων και στη συνέχεια βρίσκεται τραυματισμένη σ’ ένα πλοίο με προορισμό τον Πειραιά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Τέκου, Μνήμες χαμένες στην άμμο -απόσπασμα [2014]»

Αρχείο 21.6.14

ΌΡΓΙΟ

Όλο μυστήριο φιλούσε το βράδυ
Τις μπουμπουκιασμένες πικροδάφνες
Κι εμείς παίζαμε και χτίζαμε για τον Απόλλωνα Ναό.
Και τρεκλίζαμε από πόθο μεγάλο
ο ένας μέσα στον άλλον
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Else Lasker-Schüler, τρία ποιήματα σε μετάφραση Ιωάννας Αβραμίδου [2014]»

Αρχείο 10.6.2014

11.

θα γίνω συλλέκτης
τηλεφώνων
—–φιλιών
————-και βλεμμάτων
όπως
ξυπόλητη θα περπατώ
στους δρόμους της πόλης
πάνω από το βάρος των παπουτσιών μου._

(Εξάρχεια ) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Ανέκδοτα ποιήματα από μια συλλογή που έρχεται από το μέλλον [2014]»

Αρχείο 9.6.14

Ἡ Ἀνθούλα μας ρώτησε τή μητέρα της

«τί ἔκανε ὁ Θεός πρίν φτιάξει τόν κόσμο;»

Χασκογέλασα καί τῆς εἶπα ὅτι βαριοκοιμότανε

ἡ θεία Σοφία σαστισμένη ἔψαξε γιά γλυκό

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Λεβέντης, Μία ἐπίσκεψη [2014]»

Αρχείο 8.6.14

25 ΜΑΪΟΥ
Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ’ άφησαν-
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Γώγου, Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά [2014]»

Αρχείο 7.6.2014

Φόρος τιμής στον Γουσταύο Αδόλφο Μπέκερ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Δεν είχαν γενέθλια
ούτε το Ρόδον το εύοσμον ούτε ο Ραφαήλ αρχάγγελος.
Είταν όλα πριν το βέλασμα και πριν το κλάμα.
Καλά-καλά το φως τότε δεν ήξερε
αν η θάλασσα αγόρι θα γεννηθεί ή κορίτσι.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Rafael Alberti, Τρεις φορές τον ουρανό εθυμήθηκα -μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής [2014]»

Αρχείο 5.6.2014

1. Gliese 581g

Εκεί πιστεύουν πως η Γαία τους είν’ το κέντρο
του κόσμου. Πως τους έσπειρε προνοητικό
το χέρι του σπορέα. Κι έτσι έγιναν το δέντρο
που οι ρίζες του εξαπλώθηκαν στον ουρανό.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευριπίδης Γαραντούδης, Εξωπλανήτες [2014]»