«Θα στερηθούμε τις νηφάλιες, θεωρητικές αναζητήσεις του νέου υπουργού Υγείας;»

Ξεχωρίσαμε:

Τα βίντεο μένουν

Του Παντελή Μπουκάλα

Δεν φαίνεται πιθανό να εφάρμοσε ο πρωθυπουργός και στον εαυτό του την εντολή που έδωσε στους υπουργούς του, στο πρώτο πανηγυρικό συμβούλιό τους: «Θέλω το ύφος σας να είναι δωρικό, με λιτό λόγο». Η δήλωσή του αυτή ήταν απλώς μια έμμεση προσφορά στην καραμανλική πτέρυγα του κόμματός του. Ειπώθηκε για να ειπωθεί· όχι για ν’ ακουστεί και να μεταφραστεί. Το πιθανότερο είναι ότι ο κ. Σαμαράς στάθηκε γλωσσικώς ολιγαρκής επειδή αναλογίστηκε ότι τα γραπτά μένουν κι ακόμα περισσότερο μένουν τα βίντεο, που ενδέχεται να παιχτούν έπειτα σε σατιρικές εκπομπές, σε αποκαλυπτήρια ασυνέπειας. Εχουν άλλωστε και οι κειμενογράφοι τα όριά τους, όπως και η ανακύκλωση των προτρεπτικών κλισέ. Πόσες φορές ακόμα μπορείς να πεις ότι χρειάζεται καλύτερος συντονισμός, ότι δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο ή ότι υπέρτατος νόμος είναι η σωτηρία της πατρίδας, χωρίς να εκτεθείς στον κίνδυνο να σου ξεφύγει ένα (αυτο)σαρκαστικό μειδίαμα;
Για παράδειγμα, δεν επανέλαβε φέτος ο πρωθυπουργός την εξής πατερναλιστική απειλή του στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της τρικομματικής συγκυβέρνησης, στις 21 Ιουνίου του 2012: «Θα έρθω στα υπουργεία όλων σας και θα φτιάξουμε ένα χρονοστοχοδιάγραμμα». Και δεν την επανέλαβε όχι επειδή φέτος εμπιστεύεται περισσότερο τους υφισταμένους του, ανάμεσα στους οποίους δεν υπάρχουν πια άπειροι αριστεροί, αλλά επειδή φοβήθηκε μήπως κάποιος, υπουργός ή ουδέτερος παρατηρητής, θυμηθεί πως τέτοιου είδους πρωθυπουργικές επισκέψεις-επιθεωρήσεις δεν καταγράφτηκαν επί ένα ολόκληρο έτος, Ιούνιο με Ιούνιο. Αν είχαν γίνει κι αν είχαν υπάρξει αποτελεσματικές, δεν θα χρειαζόταν να γνωστοποιείται κάθε τόσο η «πρωθυπουργική δυσαρέσκεια» για τον προβληματικό συντονισμό των υπουργών ή για την ύπαρξη υπουργικών φέουδων. Κι έπειτα θα τις είχε παίξει η τηλεόραση, χάριν της οποίας γίνονται συνήθως.
Η τηλεόραση λοιπόν. Ιδού μία πρωθυπουργική σταθερά: «Βεβαίως, όχι κάθε μέρα τηλεόραση» είχε απαιτήσει πέρυσι ο κ. Σαμαράς. Και μάλλον επειδή ανάμεσα στους εκλεκτούς του βρίσκεται πια και ο γνωστός διαυλολάτρης κ. Γεωργιάδης (εκλεκτός του κ. Πάγκαλου επίσης), επανέλαβε και φέτος την εντολή-απαίτηση για λιγότερες εμφανίσεις στα κανάλια. Δηλαδή; Θα στερηθούμε τις νηφάλιες, θεωρητικές αναζητήσεις του νέου υπουργού Υγείας, Τηλεοπτικού Εκπροσώπου της Ν.Δ. μέχρι χθες, που με την ήπια φωνή του έχει δώσει νέο περιεχόμενο στη φράση «χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον»; Θα μείνουμε στο σκοτάδι χάνοντας όσα διαφωτιστικά έχει να μας πει η κ. Γεννηματά; Θα πάθουμε στέρηση Μητσοτάκη (Κυριάκου εννοείται), τον οποίο τα κανάλια τον αντιμετώπισαν σαν Νέστορα της πολιτικής από την πρώτη φορά που τον προσκάλεσαν; Και ο κ. Παναγιωτόπουλος; Πού αλλού, αν όχι στην τηλεόραση, θα πει κι αυτός με τη σειρά του ότι ο πολιτισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, τόσο βαριά που να έλκει σαν ετερώνυμό της, ό,τι ελαφρύτερο της πολιτικής;
*

Περιηγήσεις Ναυτίλου: Η γνώση του πόνου – 2

Κάρλο Εμίλιο Γκάντα, εκδ. Άγρα, μτφ. Χαρά Σαρλικιώτη.
«Digressions, incontestably, are the sunshine«
(«Οι παρεκβάσεις είναι, χωρίς αμφιβολία, η λιακάδα»)
Λώρενς Στερν: Τρίστραμ Σάντι

 

Είναι σχεδόν αδύνατο να συνοψίσω σε λίγες γραμμές αυτά που διαδραματίζονται στη «Γνώση του πόνου». Πώς θα μπορούσα άλλωστε να καταφέρω κάτι τέτοιο όταν οι συνεχείς παρεκβάσεις του συγγραφέα είναι ουσιαστικά ο κορμός της αφήγησης; Μιας αφήγησης που δεν έχει ούτε καν τέλος (αν και ο Γκάντα γράφει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο τέλος ζητώντας μας συγγνώμη για το «μη τέλος»)! Ωστόσο θα μπορούσα να υποστηρίξω, χωρίς ελπίζω να προσβάλω τον Γκάντα (ό,τι χειρότερο καθώς μια προσβολή για τον Gatto -Gadda ήθελα να πω- ισοδυναμεί με θάνατο), ότι στο μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος (είναι άραγε μυθιστόρημα;) πρωταγωνιστεί ο Γκοντζάλο. Βρισκόμαστε κάπου στη Νότια Αμερική, στο Μαραγκαντάλ (όχι πολύ μακριά από το Μιλάνο) και ο Γκάντα (ο Γκοντζάλο ήθελα να πω) ζει με τη μητέρα του σε μια έπαυλη. Αφού θα παρακολουθήσουμε επί πενήντα σελίδες (εβδομήντα με την εισαγωγή) να διαδραματίζονται διακωμωδούμενα ένα σωρό γεγονότα, ειδικά αυτά που αφορούν κάποιον Πέδρο Μαχαγκόνες (ίσως να τον λένε και Γκαετάνο Παλούμπο αν και τον φωνάζανε Μανγκανόνες) θα φτάσουμε και στον… Άμλετ Εμίλιο Πιρομπουτίρρο Ντ’ Ελτίνο (Γκοντζάλο ήθελα να πω), που βρίσκεται σε κρίση και καλεί τον γιατρό να τον εξετάσει. Οι έμμονες ιδέες και η απροσδιόριστη ενοχή που τον τυραννούν θα ξεφύγουν από τις σελίδες (που από το πολύ ξεφύλλισμα τις τσάκισα) με τρόπο μαγικό και θα καταλάβουν όλη την επιφάνεια όχι μόνο του γραφείου μου αλλά και του πιάνου (όλα τα βιβλία του Γκάντα κάλυψαν τις οκτάβες του), που βρίσκεται δίπλα στο κρεββάτι μου και, εβδομάδες τώρα, αντηχεί τις σκέψεις μου για τη γραφή του Μιλανέζου μηχανικού, όπως και τα παράπονα της Χρυσάνθης… αλλά εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να συλλάβω το πνεύμα της γραφής του και των ιδεών του…
«Α! ο κόσμος των ιδεών! τι ωραίος κόσμος!… α! το εγώ… εγώ… ανάμεσα στις ανθισμένες μυγδαλιές… τις αχλαδιές, και τις Μπατιστίνες και τον Τζιουζέππε!… Το εγώ, το εγώ!… Η πιο αποκρουστική αντωνυμία!…»
«… Και γιατί διάβολε; Τι κακό σας έχουν κάνει οι προσωπικές αντωνυμίες; Όταν κάποιος σκέφτεται κάτι πρέπει πράγματι να πει: Εγώ σκέφτομαι… σκέφτομαι ότι ο ήλιος κάνει περίπατο πάνω απ’ την κολοκύθα μας από τα δεξιά στ’ αριστερά…» είπε ο γιατρός.
«… I think but I’ m ill of thinking…» ψιθύρισε ο γιος. «Οι προσωπικές αντωνυμίες! Είναι οι ψείρες της σκέψης. Κι όταν η σκέψη έχει ψείρες, ξύνεται, όπως όλοι οι ψειριάρηδες… και τότε στα νύχια βρίσκει τις αντωνυμίες: τις προσωπικές…»
Αν και ο παραπάνω απολαυστικός διάλογος συνεχίζεται για πέντε περίπου σελίδες, διακόπτω εδώ (τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στην Άγρα) και δηλώνω ότι η μπαρόκ γραφή (για τον ορισμό του μπαρόκ ανατρέξτε στο πρώτο μέρος της ανάρτησης) του Γκάντα με γοήτευσε, με αναστάτωσε, με μπέρδεψε, με δυσκόλεψε και τέλος… ζήτω ο Κάρλο Εμίλιο Γκάντα! Αυτό το μίγμα ειρωνείας, σάτιρας, παρωδίας, λυρισμού, φιλοσοφικού στοχασμού και εν τέλει οδύνης είναι πράγματι μοναδικό. Ας δώσουμε όμως την ευκαιρία σε μια σύντομη λιακάδα να κάνει αισθητή την παρουσία της δια χειρός Ρόμπερτ Ντομπρόσκι: «an obsession with knots, a penchant for extravagant verbal chemistry and intricate style, a desire to distort and pervert, a philosophical intelligence that seeks out obscure correspondences, a fascination with labyrinthine narrative structures, fragmentation, unpredictability, and obscurity -these are the characteristic features of Gadda’s art…»
Ο Μεγάλος Λομβαρδός γράφει στη «Γνώση του πόνου» για τις δικές του εμμονές, για τη δική του αλήθεια και το δικό του τρόπο να βλέπει τα πράγματα. Σε ένα από τα πρώτα του βιβλία («Μιλανέζικοι στοχασμοί») έγραφε:
«Τι πρέπει να κάνω; Όταν περπατώ νομίζω ότι δεν θα έπρεπε. Όταν μιλώ νομίζω πως βρίζω. Όταν στο μεσουράνημα του ήλιου όλα τα φυτά πίνουν το ζεστό φως, αισθάνομαι πως έχω όλες τις ενοχές και την ντροπή«.
Κι εδώ σταματώ (υπακούοντας στην παράκληση του Γκάντα: «per carità, non mi tradisca»), αφού όμως παραθέσω το αγαπημένο απόσπασμα του Πιερ Πάολο Παζολίνι, και λέω αγαπημένο, γιατί έχει γράψει ολόκληρη ανάλυση γι’ αυτή τη μία και μόνο παράγραφο του μυθιστορήματος, δηλώνοντας στο τέλος της κάθε ενότητας πως ο Μιλανέζος είναι ο μεγάλος του έρωτας («Ho avuto ed ho, un grande amore per Gadda«).
*
©Το κείμενο με σημειώσεις, καθώς και όλες τις εικόνες που το κοσμούν θα τις βρείτε στον ιστότοπο του Ναυτίλου.

Δημήτρης Μποσκαΐνος, Τρεις ματιές στο μέλλον


Αθήνα 2028… Ο γιατρός μου το ξεκαθάρισε…
Η τεχνική βρίσκεται ακόμα σε πειραματικό στάδιο.
Περισσότερες από 3ις φορές δεν είναι ασφαλές να κοιτάς στο μέλλον
Σε κοντινά ταξίδια ελάχιστα πράγματα θα έχουν αλλάξει…έτσι …»καις».. τη μια από τις τρεις ματιές σου ανούσια.
Στα μακρινά πάλι οι αλλαγές μπορεί να είναι τόσο μεγάλες όπου να μην μπορείς να προσαρμοστείς και να αναγνωρίσεις πράγματα και καταστάσεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μποσκαΐνος, Τρεις ματιές στο μέλλον»

Jonathan Pinnock, Room 31


August 12th

• Dispose of nameplate on door.
• Prepare and fit new nameplate. DOUBLECHECK SPELLING.

August 14th

• Hang pictures. Choose from selection provided by next of kin. IF IN DOUBT, CHECK WHETHER PORTRAIT OR LANDSCAPE FIRST.
• Install and tune television.
• Configure television to client’s specification.

August 21st

• Replace two stained carpet tiles next to window.
• Relocate bolts on exterior of door.

August 24th

• Establish whether or not television can be repaired.
• Replace three stained carpet tiles under television.

August 26th

• Remove shards of glass from carpet.
• Dispose of broken picture.
• Take down remaining pictures and put in safekeeping.

August 27th

• Fill hole in wall.
• Repaint over filler.
• Replace carpet with linoleum.
• Secure chair to floor.

August 28th

• Secure bed to floor.
• Remove all other furniture.

August 29th

• Replace broken pane of glass in window.
• Replace bent security bars.

August 30th

• Clean bloodstains off wall.
• Repaint.

September 2nd

• Paint over slogans daubed on wall.
• Replace bent security bars.
• Replace gouged section of linoleum.
• Re-secure chair to floor.
• Fill hole in ceiling.
• Repaint over filler.
• Clean excrement from window.

September 3rd

• Dispose of burnt mattress.
• Repaint throughout.
• Dispose of nameplate on door.

*
©Jonathan Pinnock
Photo Alden Jewell -Creative Commons

Bio

Jonathan Pinnock has had over a hundred stories and poems published in places both illustrious and downright insalubrious. He has also won a few prizes and has had work broadcast on the BBC. His debut novel «Mrs Darcy versus the Aliens» was published by Proxima Books in September 2011, and his Scott Prize-winning debut collection of short stories, «Dot Dash», was published by Salt in November 2012. He blogs at www.jonathanpinnock.com and he tweets as @jonpinnock

Des Donnelly, «watching the tall and the short and the failed» -poetry

Navaho Hand Signals

I detected an amount of Navaho hand signal
creeping into the Queen of England’s waves
this really bothered me
thinking one of us must be imagining things
probably a mixture of Parkinsons and Alzheimers
although she never knew where the kitchen was in the first place
or what day the bins went out
or why she bothered exchanging waves with ordinary people.
The advisors remained smug
satisfied she could never climb over the railings
well, not without inside help
British duplicity always lurking, waiting,
with an arrow for the backs

***

Botched Suicides

I woke up after the attempt
with a straw up my ass.
I knew this seemed strange
almost able to taste right from wrong.
This is the problem with botched suicides
you end up a serious burden
or an easy target for sadistic carers
inserting tubes in the wrong places
for badness or kicks or boredom
meanwhile what is left of your brain
is like a runaway car, all hit or miss
you stand there in a pathetic way
a spastic flailing a broken tennis racket
hoping praying for a connection
with what is left of your intelligence
just enough to ask yourself;
was this smart?

***

The Ghost Of Amadeus

I hear music after switching off the radio
even I know this is not good
my mind filling in the missing bits
that aren’t or may not be there
I think about transcribing what I’m hearing
wondering how to write it down
or will make sense to a non prescient musician
perhaps then I‘d be in business
reborn as the ghost of Amadeus
tidying up my unfinished stuff first
then moving on to the echoes in my soul
not really caring if they liked it or not
content to see the staves filled in
knowing it would outlive current critics
their time always short, just limited to one life,
ask any dead composer or poet.

***

The Riverside Café

in the Riverside café
watching the tall and the short and the failed
an almost genuine bag lady
bent over her trolley protectively
pseudo professional men
with matching ties and shirts
and bags of foolish books
on the fringe the young hard men
with tints in their hair
swaggering in the sun the colour reflected
loud and bellicose in their clump
clearing their footpath with their auras
room to let their heads expand
the gentleman in a funeral black coat
stout shoes clicking and clacking on the tiles
a Victorian kind of formal in his step
and the arm for his companion,
poignant…
like the closing scene in a sad film
slivers of life that cut like glass

©Des Donnelly
photos 19th cent. creative commons


Des Donnelly – Poet, Co Tyrone, Ireland www.drax.ie & www.poet.ie was born in County Tyrone in the North of Ireland in 1955. He hasn’t won anything. Inured to poetry by psychotic Christian Brothers masquerading as teachers he returned to writing poetry in the early 90’s. His work has been published in an anthology of Tyrone poets and online via Right Hand Pointing. He received an award from the Northern Irish Arts Council for a collaboration with textile artist Clare McCarroll. Themes of struggle, woman and god’s ambivalence dominate. His inspiration is often drawn from a single word or a fleeting image that is skewed in some way, that jumps out unbidden, often unwanted. He also writes under the pseudonym ‘Drax’.

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: «ΗΛΙ»

Σκοτεινές οι γυναίκες της Ελευσίνας προχωρούν προς το ναό του προφήτη. Κρατούν σπονδές, φορούν τα κατάμαυρα, λαδωμένα φορέματα και ανέχονται με υπομονή το σκληρό μεσημέρι. Στο βάθος ο μαύρος ήλιος της Μεσογείου που είναι θάνατος και ευθύνη μαζί. Καμιά τους δεν γελά, μόνο σκοτεινές, μαινάδες ενός άλλου καιρού οι γυναίκες ανέρχονται την αρχαία κλίμακα και στο βάθος ο προφήτης, γέρος και ειρηνικός, καθισμένος στον παχύ ίσκιο του πεύκου τους γνέφει να φτάσουν κοντά του. Εκείνες δίχως δισταγμό, τραβούν τη σκληρή τους πορεία. Σέρνουν τα σάβανα, σφιγμένα στόματα, απελπισμένα και όλα τούτα για τη μνήμη του αγίου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: «ΗΛΙ»»

Μαρία Πετρίτση, Τι παράξενη κοπέλα είσαι συ;

Αρχείο 22/07/2013

Τις νύχτες έβλεπε όνειρα με σημεία στίξης και σύνθετες δασυνόμενες λέξεις. Νωρίς το πρωί προσπαθούσε να τα ερμηνεύσει όλα αυτά, γερμένη στο τελευταίο κάθισμα του αστικού λεωφορείου που την πήγαινε στη δουλειά της.

   Τα μεσημέρια, γύρω στις δώδεκα ή και λίγο πιο μετά, σχεδίαζε θερινά ταξίδια στο Νείλο ή στο Μισισιπή με ένα ποταμόπλοιο που έτριζε, και έγερνε κάπως, κι έτσι τρόμαζε τις ηλικιωμένες κυρίες που ζητούσαν κι άλλο, κι άλλο τζιν στο μαυριδερό καμαρότο, κι ύστερα γελούσαν δυνατά και ξεχνούσαν το φόβο.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πετρίτση, Τι παράξενη κοπέλα είσαι συ;»

Ρωξάνη Π. Νικολάου, τέσσερα ποιήματα

Αρχείο 08/07/2013

ο σπίτι μου
είναι γη των δέντρων.
Ανοίγουν τη φωνή τους αν ακούς
βλέπεις
πέφτουν οι καρποί τα φύλλα
τα ονόματα


Σκαλίζω μ’ ένα καρφί
σε μια αίθουσα αναμονής
πόρτα που δεν ανοίγει.

Φτιάχνω ένα άγαλμα
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρωξάνη Π. Νικολάου, τέσσερα ποιήματα»