στάχτες

Απόγευμα Πέμπτης. Στο στενό της πλατείας, δίπλα απ’ το ραφτάδικο, ο κουρέας με κόμπους ιδρώτα στο μέτωπό του δούλευε απρόθυμα. Μια μύγα τον περιτριγύριζε και τον τσιγκλούσε, όσο ο ανεμιστήρας μάταια αγκομαχούσε.

Ο μεσόκοπος πελάτης, βαρύθυμος, βυθισμένος στην καρέκλα και τις σκέψεις του, αδιαφορούσε για τις άσπρες τούφες που γέμιζαν το πάτωμα – παράσημα του χαμένου χρόνου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μπαλτάς, Στο κουρείο»

Από τις εκδόσεις Οδός Πανός

Από τις εκδόσεις Κουκκίδα

1η ΣΠΕΙΡΑ

Πενθώ των κατακλυσμών μου το μέγεθος.
Ό,τι συσσωρεύεται αλάτι και κοφτερές σκιές
στα  πρόσωπα.
Καθρέφτης οι σιωπές απέναντι·
εκείνο  το παράθυρο της θάλασσας με το σκοτάδι·
οι τσαλακωμένες φωνές στα κύματα·
τα ερείπια των ειδών στις όχθες της ασφάλτου.
Δρόμο-δρόμο, τοίχο-τοίχο, πλάτη-πλάτη
οι σιωπηλές κεντήστρες της νύχτας,
αυτή η μαντική οξυγραφία στης πόλεως
το λούστρο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταύρος Σταμπόγλης, Σπείρες εξέλιξης ή προαγωγή πολέμου ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Το χθες επιστρέφει

Αγαπημένες μορφές
από το παρελθόν
έρχονται τις νύχτες
στον ύπνο σου
και σου μιλούν
μ΄εκείνες
τις χαρακτηριστικές τους φωνές
που αγγίζουν τις λεπτές χορδές
της ψυχής σου, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, μια τεράστια χαράδρα»

μια ιστορία αλληγορική

Mπήκε στο πρώτο μαγαζί που βρήκε. Ήταν ένα βρώμικο ποτοπωλείο από εκείνα που διανυκτερεύουν, πουλώντας φτηνό ουίσκι. Επειδή ακριβώς μένει ανοιχτό ως αργά, μαζεύει λογής ανθρώπους, μέθυσους, μοναχικούς, παραμυθάδες, φονιάδες, σωματέμπορους, δούλους και κόκκινα κορίτσια, αποτυχημένους εμπόρους. Καθένας πίνει μονάχος του και πάνω από τα κεφάλια τους αιωρείται ένα λεπτό στρώμα καπνού, έτσι που να μπορούσε κανείς να υποθέσει πως μες στο κακόφημο μαγαζί έχει πέσει μια ομίχλη, που είναι αδύνατο να διαλυθεί.

Ένα ποτήρι κρασί, παρακαλώ, είπε εκείνη. Έφτιαξε κάπως τα μαλλιά της που κολλούσαν στο μέτωπό της. Και έπειτα, έχοντας βρει κάτι παραπάνω από την χαμένη της αυτοκυριαρχία επανέλαβε αποφασιστικά. Ένα ποτήρι κρασί, αυτό μόνο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Marianne»

Από τις εκδόσεις Περισπωμένη

Απρίλιος του 1973. Μια μετανάστρια περνά με πλοίο τη Μάγχη. Eπιβιβάζεται στο Direct Orient και διασχίζει με το τρένο την Ευρώπη για να φτάσει στην Αθήνα, όπου συναντά τις δίδυμες κόρες της, πριν συνεχίσει το ταξίδι. Ποια η σχέση της με την αινιγματική γυναίκα που ψάχνει σε ένα άλλο τρένο, μια άλλη στιγμή, κάποιον που συνδέεται με τον θάνατο της μάνας της και με τον μυστηριώδη άντρα που έρχεται από την Ανατολή κουβαλώντας ένα μυστικό με σκοπό να ζητήσει αντάλλαγμα; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Κεφάλα, Direct Orient ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Φύση, αιώνες, ύπνωση,
θέλξη, θέα, θέωση.
Απότοκη ματαίωση
φλεγματικό θα μέ’βρει.
Της οχύρωσης σόφισμα η δικαίωση,
την Πενθεσίλεια αποζητώ
η Εστιάδα νεύει.

Άξαφνο πέρας ωχρό,
με της Σαπφούς, της Αφροδίτης Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, τρία ποιήματα»