Λεωνίδας Καζάσης, Εξαπίνης διαπίστωση – ομολογία

Ξεκίνησα από το πανδοχείο, όπου διέμενα έξω από την, Μονεμβασία, την συνηθισμένη ( μετά την κολύμβηση στη θάλασσα ), πεζοπορία, προς, την Μονεμβασία, προς ανεύρεσιν τροφής και, κατόπιν,την ανάβαση προς το κάστρο.
Η Μονεμβασία, με την άγρια, ατίθαση, μα γητευτική αρμονία της, παντεπόπτης καιρών, εποχών, διακυμάνσεων αλός αλαλαγμών, εθώπευε ιδιόρρυθμα την πλάση! Της θεάσεως ερωμένη αναντικατάστατη! Κι εγώ φιλόδοξος, υποψήφιος εραστής της, προσπαθούσα, με όλη την δύναμη των αισθήσεών μου, που, την νόηση δελέαζαν, να εισχωρήσω μέσα της, αφομοιώνοντας, μα τι λέω ; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Εξαπίνης διαπίστωση – ομολογία»

Μίλαν Κούντερα, Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι [απόσπασμα]

Όσο πιο βαρύ είναι το φορτίο, όσο πιο κοντινή στη γη είναι η ζωή μας, τόσο είναι πιο αληθινή πιο πραγματική. Σ΄αντιστάθμισμα, η ολική απουσία του φορτίου κάνει το ανθρώπινο ον να γίνεται πιο ελαφρύ απ΄τον άνεμο, να πετάει, ν΄απομακρύνεται από τη γη, απ΄το  γήινο είναι, να μην είναι παρά μόνο κατά το ήμιση αληθινό και οι κινήσεις του να είναι εξίσου ελεύθερες όσο και χωρίς σημασία.

-Δεν μπορεί κανείς ποτέ να ξέρει αυτό που πρέπει να θέλει, γιατί έχουμε μόνο μια ζωή και δεν μπορούμε ούτε να την συγκρίνουμε  με προηγούμενες ζωές, ούτε να την επανορθώσουμε σε ζωές επερχόμενες.

-Το να μην μπορείς να ζήσεις παρά μόνο μια ζωή, είναι σαν να μην τη ζεις καθόλου.

Ο έρωτας δεν εκδηλώνεται με την επιθυμία να κάνεις έρωτα (αυτή η επιθυμία ταιριάζει σε αναρίθμητο πλήθος γυναικών) αλλά με την επιθυμία του μοιρασμένου ύπνου (αυτή η επιθυμία δεν αφορά παρά μια και μόνο γυναίκα) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μίλαν Κούντερα, Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι [απόσπασμα]»

The Athens Review of Books τεύχος 152 ―κυκλοφορεί

Περιεχόμενα τεύχους 152, Ιούλιος – Αύγουστος 2023

Περικλής Σ. Βαλλιάνος, Οι Ομπρέλες του Χερβούργου (web only)

 Μανώλης Βασιλάκης, Μια κατάπτυστη «Αλεξιάδα»

Χ. Ε. Μαραβέλιας, Γιάννης Μαρκόπουλος: «Λένγκω, Λένγκω… (Ελλάδα)»

Ένας ύμνος στην εθνική μας κακομοιριά

Πέτρος Μαρτινίδης, Χάρολντ Μπλουμ: Ο επιμελητής ως εισβολέας

Δημήτρης Δημηρούλης, Ο «αγών» για την «αγωνία»

Ιωάννης Μ. Κωνσταντάκος, Καίσαρες και κολοκύθες Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 152 ―κυκλοφορεί»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Band Wagon

Pablo Picasso: Circus Family The Tumblers 1905

Ανταπόκριση από το σύμπαν του τσίρκου
των πλανόδιων θιάσων και
των ζωγραφισμένων, ροκαμβολικών
χαρακτήρων διά χειρός Πικάσο.

[…Διάβασα για την ιστορία του σε ένα από τα τεύχη του περιοδικού Band Wagon. Διαφημίσεις και προσωπικότητες του τσίρκου και παράξενες ειδήσεις από την βιογραφία μιας εξαφανισμένης σήμερα τάξης, φωτίζουν για λίγο εκείνη την εποχή. Βρισκόμαστε στα 1919 και τα πρώτα βαγόνια αλλάζουν τον ρυθμό των πραγμάτων. Ο κόσμος αποκτά μεγαλύτερη κίνηση, όλα δείχνουν πως ετοιμάζεται για τον χρυσό του αιώνα. Ο κύριος Lent, υπήρξε ένα αληθινό πρόσωπο η εξαφάνιση του οποίου απασχόλησε τα τεύχη του περιοδικού με εμβόλιμα άρθρα και εκτενείς αναφορές σε χρυσή μπορντούρα. Ο κύριος Lent που ως σήμερα τίποτε δεν σήμαινε για τον κόσμο και είχε για πάντα ξεχαστεί, έχει μια δεύτερη ευκαιρία. Και είναι να απορεί κανείς πώς τάχα ετούτη η ανταπόκριση βρήκε σε αυτόν την ιστορία που ζητούσε. Όλα τα υπόλοιπα συνιστούν την γοητεία του κόσμου του τσίρκου που δάνεισε στον Σαγκάλ το θέμα του και στα παιδιά όλου του κόσμου μερικά ανεξίτηλα όνειρα…] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Band Wagon»

Ολυμπία Θεοδοσίου, δύο ποιήματα

Αθήνα

Πόλη σβηστή η Αθήνα
τις πρώτες ώρες της αυγής.
Άνθρωποι κρυμμένοι στις τερατόμορφες γωνιές της
κάθονται και ξεδιαλέγουν την πραμάτεια,
που σαν λάφυρο κατέκτησαν την προηγούμενη νύχτα.
Με τον κίνδυνο ακόμα να κυλά
στις άκρες των ματιών τους,
προσπαθούν να ακούσουν
τον ήχο από τα κέρματα του παλιατζή, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολυμπία Θεοδοσίου, δύο ποιήματα»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Η τύχη κυρ Τζιουζέπε

θεατρικό

 [Κήπος κάπου στην πόλη. Τριγύρω σπίτια, προσόψεις πολυκατοικιών. Και στο μέσον μια μικρή, αστική όαση. Τα τραπεζάκια του μαγαζιού είναι παλιά, μεταλλικά. Έχουν από ένα ανθοδοχείο, ένα μικρό κεράκι, τασάκι και ένα δεμάτι με συσκευασίες ζάχαρης. Δεν έχει άλλο κόσμο έξω από αυτούς τους δύο. Ο ένας, ντυμένος κάπως επίσημα, ιδρωμένος, με τσαλακωμένα ρούχα και έκδηλη την απελπισία. Και ο άλλος; Πιο ψύχραιμος, πίνει τον καφέ του και όσο μιλάνε κάθε τόσο δείχνει με κάθε τρόπο την έκπληξη και την κατανόηση που περιμένουμε σε ανάλογες περιστάσεις. Εκείνος ο γεμάτος αγωνία ονομάζεται Λουίτζι. Ο άλλος κύριος Μπερνάρντ.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Η τύχη κυρ Τζιουζέπε»

Γιώργος Δρίτσας: «Η ποίηση είναι πρωτίστως η έκφραση μιας μυστικιστικής αγωνίας και ελπίδας»

Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Καραγιαννόπουλο

Κανονικά, κάπου εδώ, θα έπρεπε να υπάρχει μια εισαγωγή. Η παρουσίαση του προσώπου της συνέντευξης. Ή ίσως και χαρακτηριστικές στιγμές που τράβηξαν το βλέμμα του συνεντευκτή. Τίποτε απ’ αυτά δεν θα υπάρξει. Μονάχα μια παύση λίγο πριν τη γνωριμία μας με ένα νέο ποιητή. Διότι κάθε γνωριμία [όπως και η ποίηση άλλωστε…] απαιτεί έναν προθάλαμο σιωπής. Η κρατημένη ανάσα είναι το εύφορο έδαφος για την έκπληξη.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Δρίτσας: «Η ποίηση είναι πρωτίστως η έκφραση μιας μυστικιστικής αγωνίας και ελπίδας»»