Σωτήρης Παστάκας, ροή ρακής

Αρχείο 23/12/2012

ροή ρακής *

Αύριο να μ’ αγαπούν τα δέντρα.
Να μ’ αγαπήσουν τρυφερά,
έτσι όπως αγκαλιάζω εγώ τα δέντρα
απόψε, παραχοροπατώντας
και χαροπαίοντας. 

***

Από το ρήμα στην ύπαρξη
ή απ’ την ύπαρξη στο ρήμα;
Όποια κι αν είναι η απάντηση
στο δίλημμα του Μορέλι,
μία είναι η αλήθεια:
σιγά-σιγά και μεθοδικά
να βουλιάζω.

***

Κάποιες φορές χρειάζεται
κουράγιο να σηκωθείς
απ’ το τραπέζι και να πας
μέχρι την τουαλέτα.
Ιδίως, όταν ξέρεις
πως μέχρι να επιστρέψεις
απ’ το βεσέ θα έχουν
χαθεί: φίλες, φίλοι,
φιλήδονα χρόνια.

***

Μουνί μαγκάλι.
Έτσι να βγάλουμε
κι αυτόν τον Χειμώνα.
Αγκαλιά μ’ ένα κορμάκι
και μια κουβέρτα.

***

Η αγάπη μου τις καθημερινές
να μ’ επισκέπτεται,
πάντα ένα πριν, ένα
κατόπιν εορτής:
να στρώνει, να συγυρίζει,
να σφουγγαρίζει,
στα κλινοσκεπάσματα
άρωμα βανίλιας.

***

Άνθος μπουκάλι μπύρας
πάνω στα περβάζια
να στέκεται ν’ ανθίζει,
στα κλιματιστικά,
τους φωταγωγούς,
τα παράθυρα
των ισογείων.
Μολότοφ
σ’ ανθοφορία.

***

Άπατα τα άπαντα για πάντα
στον ποταμό του ποτέ
αμέτρητα ποταμόπλοια,
να ναυπηγώ να τα μετρώ
από την όχθη
πότε-πότε.

***

Σήμερα να φάω το ψωμί
που ζύμωσε μια φίλη.
Από κάπου πρέπει
ν’ αρχίσει κανείς,
την εβδομάδα.

***

Κάτι να μου θυμίζεις
Μαγδαληνή στο μέλλον.
Κομμάτι αμύγδαλο.
Περίπτερο.

***

Η κατσαρόλα να βράζει
μαζί κι η φασολάδα.
Να παύουν δια μιας
οι καυγάδες, οι βρισιές
τα βωμόλοχα. Μόνο
να μυρίζω κρεμμύδια,
φασόλια, οικογενειακή
γαλήνη απ’ το φωταγωγό.
Καθ’ άπασαν την επικράτεια.

***

Εν’ άδειο πιάτο.
Όποιος κοιμάται νηστικός
τι ονειρεύεται, δεν ξέρω.
Να μην κοιμάμαι αν δεν φάω
το βράδυ. Να ξενυχτώ.
Να γράφω ποιήματα
το ένα πάνω στο άλλο.

***

Δημοσιεύονται τα πρώτα 11 από την
τελευταία ποιητική συλλογή
του Σωτήρη Παστάκα