Βασίλης Λαλιώτης, “τα φιλιά” -απόσπασμα [2014]

Αρχείο 23.4.2014

εμβόλιμο πρώτο

fav-3

Ν’ ανεβαίνεις στην καρέκλα για να φτάνεις
την ωραία γειτόνισσα που ήτανε λέει: Ελεύθερη
και σε τυλιγόταν
και μόνο πια το θρο της οργαντίνας θρυλούσε
μια σθεναρή του στήθους πίεση
και η σκόνη της πεταλούδας στο μάγουλο
απ’ τα κουτιά με το ροζ βελούδο
και το αψύ της μασχάλης μοσχοσάπουνο
ρόδο ή λεβάντα (που τότε δεν ήξερα)
και το κραγιόν φλεγόμενο πάνω από το σαγόνι

Στο άλφα του πόθου και το ’νιωθα
πως ανεβαίνεις στα χείλη
όπως εκείνος στο τρένο, εν κινήσει,
σαν θα φτάσεις τέλος να εμβαθύνεις
στο απερίγραπτο φί των φιλιών

fav-3

Τα μισόκλειστα βλέφαρα
που δεν αντέχει τον ατμό ο ένας του άλλου
κι ανεβαίνει πυρετός στα θερμόμετρα
-σαν από τρέξιμο πολύ λαχανιασμένος

Οι γωνιές των χεριών
που περιφράζει το κορμί ο ένας του άλλου
με πάθος χιλιόμετρα πολλά
ωραίοι κύριοι και δεσποινίδες
όπως σάρωνε το βλέμμα
κομμάτια υφάσματα και δάχτυλα
νύχια βαμμένα, υποκάμισα, μαλλιά

Για να λάμψει το μαύρο στο φως

fav-3

Ποιός μαγνήτης υπογράφει την έλξη του
στων χειλιών τα τελικά σίγμα

Να εισβάλλει το φως
και να παίρνουν οι γραμμές σωμάτων υπόσταση
που πυκνώνει στο ανοιγμά του το χρώμα
το μαύρο του κάρβουνου και το βυσσινί…

Κάτι μισοειδωμένα αγγίγματα
με το πικρό της μαργαρίτας στο στόμα
που ήσουν κιόλας νοσταλγός του μέλλοντος σου

Μια στιγμή πριν της σταγόνας η ένταση
μια στιγμή μετά η έκφυση της φλόγας

… δεξιά τα μέτωπα λάμποντα
το μικρό σαλιγκάρι στο αυτί
αριστερά από χτένα αόρατη
τα μαλλιά όπως γράφουν κοράκι

Ομορφιές της μιας νύχτας κομ-
μένες απ’ τον πόθο μια κι έξω
και σύρριζα

Μια υγρή συλλαβή στην αφή των χειλιών
που διαφεύγει
για να ψάχνεις εκ νέου
τα παλιά ψιθυρίσματα του έρωτα.

fav-3

laliotis-filia23.4.14©Βασίλης Λαλιώτης
τα φιλιά
Εκδόσεις Ενδυμίων

Διαβάζεται και κατεβαίνει από εδώ.
http://issuu.com/basilislaliotis/docs/filia

 

favicon