Μνήσθητί μου Κύριε του Πέτρου Κυρίμη: Η πύρινη εσταυρωμένη [2014]

Αρχείο 28.7.14

Πύρινα μέτωπα σε Χανιά, Κυπαρισσία και Αρεόπολη!!! 2013!! Κι ακόμα το καλοκαίρι δεν μπήκε!!!! Το πιο κάτω άρθρο το είχα δημοσιεύσει στο Πρώτο Θέμα το 2008!! Καμιά φροντίδα από τότε… είμαι σίγουρος πια πως το κάνουν επίτηδες… ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΧΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ…

Η ΠΥΡΙΝΗ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ

Στην δεκαετία του ΄60 θυμάμαι να είδα την πρώτη μεγάλη φωτιά. Είχε πιάσει φωτιά η πλαγιά του Υμηττού πάνω από το Λαγονήσι.
Από την απέναντι μεριά της Πειραϊκής βλέπαμε για μια ολόκληρη μέρα τις φλόγες και μετά για κάποια χρόνια τα μαύρα αποκαΐδια.
Μετά σε τακτά διαστήματα, καλοκαίρι το καλοκαίρι είδαμε να καίγεται όλος ο Υμηττός. Τότε μάλλον εμπνεύσθηκε και ο Χατζηδάκης το τραγούδι «…εκεί ψηλά στον Υμηττό υπάρχει κάποιο Μυστικό…»
Ήμουνα παιδί τότε και δεν καλοκατάλαβα το θείο μου που έλεγε κάτι για οικοπεδοφάγους. Εκτός από αυτό είχα ρωτήσει αν τα δέντρα που καιγόντουσαν ήτανε ελιές κι όταν μου είπανε πως εκεί δεν υπήρχαν ελιές, εγώ καθησύχασα, γιατί για μένα δέντρο μέχρι τότε ήτανε μόνο η ελιά και μάλιστα η ελιά της Μάνης. Πάνω σε αυτά τα δέντρα της ελιάς εγώ έμαθα να ανεβαίνω και να βοηθάω στο κλάδεμα και πάνω εκεί ανέβαινα να ψάξω να βρω διχάλα κατάλληλη για να φτιάξω σφεντόνα. Στον ίσκιο της καθόμουν να διαβάσω κι από τους καρπούς της ζούσαμε.
Η μάνα και οι ελιές είναι τα δυο πράγματα που στα πολύ μικρά μου χρόνια έμαθα να σέβομαι και να αγαπάω.
Και μετά είδαμε τις άλλες φωτιές. Πιο πάνω αυτή τη φορά. Εκεί που κτίστηκε ο Καρέας. Και μετά πιο πάνω. Βρηλίσια, Μελίσσια, Πεντέλη, Πάρνηθα. Χρειάστηκε να γίνει μια Χούντα να το κάνει σύμβολο για να μάθουμε κει εμείς το μυστικό, ότι η Ελλάδα είναι ένας φοίνικας που αναγεννιέται από τις στάχτες του.
Αλλά δυστυχώς δεν γεννιούνται ξανά δέντρα, παρά μόνο κάτι αυθαίρετα κτίσματα στη θέση τους, να μας θυμίζουν ότι εκεί κάποτε ήτανε δάσος.
Τότε μας διαβεβαίωναν όλοι πως γρήγορα θα βρουν τους εμπρηστές και θα τους κρεμάσουν στην πλατεία Συντάγματος.
Και προπαντός, πως κανείς δεν θα έκτιζε πάνω στα καμένα!.. Αυτοί και ζούνε… και κτίζουν..!
Δύο μέγιστης σημασίας κληρονομιές, τα λίγα δάση μας και τα αρχαία ερείπια, βρήκαν στο νεοέλληνα τον χειρότερο εχθρό τους. Και τα δυο τον εμποδίζουν να κτίσει. Και έτσι τα μεν τα καίνε, τα δε, όπου τα βρουν, τα κουκουλώνουν.
Δεν θυμάμαι κανέναν πολιτικό, καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα, να ασχολήθηκε σοβαρά και με τα δύο. Και καλά με τα αρχαία ερείπια, είναι κάτω από τη γη και δεν τα βλέπουν. Τα δάση όμως;.. Ούτε πολλά είναι, ούτε απέραντα. Μερικές χιλιάδες στρέμματα είναι – ήτανε ήθελα να πω – όλα μαζί.
Όμως πάλι θα σας πω για την ελιά, που την είδα να καίγεται προχθές στην τηλεόραση και κάηκε η ψυχή μου.
Ακόμα και στον άδικο θάνατο της παρέμενε ταπεινή. Λαμπαδιασμένη με τα κλαδιά της σε απόγνωση πάσχιζε να κρατηθεί ζωντανή. Τα τελευταία κλαδιά της, καθώς από τον πόνο διεστάλησαν, ανυψώθηκαν σαν σε διάσταση και εγώ είχα την αίσθηση «μιας πύρινης εσταυρωμένης». Πάνω στο δικό της κούτσουρο.

Στης Ελλάδας την ολόμαυρη ράχη περπατούν οι οικοπεδοφάγοι μονάχοι…

vintage_under2

©Πέτρος Κυρίμης
φωτο©News Messinia