Μαρία Κυρτζάκη, δέκα μικρά ποιήματα [2014]

Αρχείο 4.10.2014

α.
Πελάγωσαν κι οι κατσαρίδες
Στον τόσο θόρυβο και την ομίχλη
Για να σε κοιτάξω
Ζωγραφίζω τρυπούλες στο τζάμι

β.
Πιο κει απλώνεται ο αττικός
Σε σημαδεύει πάνω απ’ το κεφάλι-σου
Πως δεν το είχες σκεφτεί
Κάποτε θα πετύχει
το στόχο

γ.
Στο μεσότοιχο της πολυκατοικίας
Ανοίγω ένα παράθυρο
Με φούμε και άσπρες κορδέλες
Σε ταχτοποίηση στο ένα-του κάδρο

δ.
Στέλνεις τα σήματα απανωτά
Κι αμέσως τα λαμπάκια αναβοσβήνουν
Τί να σου λείπει λέω θησαυρέ-μου
Το μάνα ή το λάλον ύδωρ

ε.
Την κίτρινη γραμμή ακολουθώ
Στου δρόμου την παράλληλη κυκλοφορία
Σε είδα χτες μεσάνυχτα σε μια βιτρίνα
Να μου επιδεικνύεις το κουστούμι-σου με έκπτωση

στ.
Νοτίζουνε τα πράγματα σα στρέφεις πάνω-τους το χνώτο-σου
Νοτίζουν και των ανθρώπων οι κινήσεις
Οι λέξεις γράφουν περιγράμματα
Στο χρώμα της σκουριάς

ζ.
Τα πολύπλοκα κράτησα για μένα
Και σ’ άφησα στα πιο ανώδυνα
Γιατί για τα οδυνηρά χρειάζεται το δάκρυ
Που βγαίνει κόκκινο
Σα φιγούρα ανθρώπου ξημέρωμα στο δρόμο

η.
Το λάθος να το τολμάς
Να το γυρεύεις
Κορνίζα να το κάνεις οδηγό

Λαβύρινθος έγινε ο κόσμος

θ.
Οι πόρτες όλες στη σειρά
Γνωρίζουν το μεγάλο μήνυμα
Γι’αυτό κλειδαμπαρώνονται
Και φυλακίζουν τους ανθρώπους

ι.
Σα δήμιοι οι δρόμοι-σου κάθε πρωί παραμονεύουν
Εξαπολύονται λερναίες ύδρες
Σαν κληρωτοί κάποιοι από μας
Τις κουβαλάμε κάθε βράδυ μες στα σπίτια-μας

Η Μαρία Κυρτζάκη γεννήθηκε στην Kαβάλα. Στo Aριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης έκανε σπουδές Mεσαιωνικής και Nεοελληνικής Φιλολογίας. Eργάζεται στο Tρίτο Πρόγραμμα της Eλληνικής Pαδιοφωνίας. Ασχολείται επαγγελματικά στον χώρο του βιβλίου με την γλωσσική επεξεργασία και την τυπογραφική επιμέλεια κειμένων.
Η πρώτη της ποιητική συλλογή, “Σιωπηλές κραυγές”, εκδόθηκε το 1966. ‘Εκτοτε ακολούθησαν άλλα δέκα ποιητικά βιβλία, με τελευταίο τον συγκεντρωτικό τόμο “Στη μέση της ασφάλτου: ποιήματα 1973-2002″ (Καστανιώτης, 2005). Μετέφρασε το θεατρικό έργο του Στίβεν Μπέρκοφ “Σαν Ελληνας”, που ανέβηκε από τις “Mορφές” στο Θέατρο “Eμπρός”, στη Δραματική Σχολή του οποίου διδάσκει γλώσσα με την αντίληψη ότι η πρώτη σκηνοθεσία είναι αυτή που η γλώσσα πραγματοποιεί στην ανθρώπινη ομιλία.