Ασημίνα Λαμπράκου, Το οριζόντιο ποίημα

Αρχείο 06/10/2014

fav-3

Mια εικόνα. Θηλυκό κι ο διάβολος. Δάσος. Δάσος όπως ζούγκλα.

Στρώνει πόδια στο χώμα. Φερμάρει. Εκείνος την αναζητά να την ραμφίσει. Εκείνη αλλάζει θέση. Παραφυλάει. Εκείνος σηκώνει στον αέρα την λόγχη του. Αναδεύει. Αυτή σέρνει κοιλιά. Σπάει φύση. Ερεθίζεται. Την χάνει. Ποτίζει τη γη οσμές της. Ανασαλεύει. Την οσμίζεται. Προχωράει. Παίρνει θέση στον άνεμο αντίθετα. Σπάει κλαδί. Αυτός την αφουγκράζεται. Την μυρίζεται. Πλησιάζει. Εκείνη ζυμώνει γη με τα πίσω πόδια. Μισοκλείνει τα μάτια. Παραφυλάει. Εκείνος πλησιάζει. Την φτάνει. Φτάνει. Αυτή μισοκλείνει μάτια. Σκύβει κεφάλι. Τεντώνει πόδια. Έτοιμη στην επίθεση. Εκείνος την χάνει. Αναδεύει αέρα. Σκύβει σώμα. Καμπουριάζει. Μυρίζεται. Την αισθάνεται. Σηκώνει λόγχη και… Εκείνη τεντώνει κεφάλι και τον ρουφά με χείλη και ύφος ηδυπάθειας. Εκστατικά τη στιγμή της υπέρτατης απόλαυσης. Της ηδονής. Γυρεύοντας με κραυγές να ορίσει το τέλος μιας πράξης. Μπαίνει μέσα της καπνός. Την γεμίζει. Το βλέμμα της πόνος. Η ειρωνεία αναίρεση του. Διαχειρίζομαι το τέλος. Πεινάμε. Κύτταρα. Ο καπνός ζωή θανάτου. Τον φτύνει. Φτύνει. Ζούγκλα. Ξανά. Θήραμα. Ξανά. Θηρευτής. Ξανά. Επανάληψη. Φώτα σκηνής. Σκοτάδι. Διαχειρίζομαι το τέλος. Η φλέβα που τρεμίζει. Ο παράμεσος που χαϊδεύεται με τον αντίχειρα. Ο μικρός που τρέμει. Παλάμη ιδρώτας. Το χέρι ιστίο τρικυμίας. Το άλλο υποστήριγμα. Ο καπνός γεμίζει. Ο καπνός αποβάλλεται. Ο καπνός ζωή θανάτου. Στην οθόνη του βλέμματος μαύρος ο κύκνος. Διαχειρίζομαι το τέλος. Χόρευε. Χόρεψε. Σήκωσε με. Άφησε με. Πάρε με. Όχι ακόμα. Όχι ακόμα. Στήριξε με. Μια πιρουέτα. Μια πιρουέτα εσύ. Άλλη εγώ. Τώρα μαζί. Στροφή. Στροφές. Χόρεψε. Χόρευε. Χόρεψε με. Στήριξε με. Σήκωσε με. Πάρε με. Τώρα. Τώρα πάρε με. Στον αέρα πάρε με. Καπνός. Καπνός. Φώτα σκηνής. Φως. Φως ζούγκλας όπως επιθυμίες.

Σαν υπόθεση μου δόθηκες ποιήματος. Μα εγώ δεν ξέρω απ’ αυτά κι όπως το έδεσα πως αγαπημένο κάτι αναφέρεσαι να σε πιάσω από πού δεν ήξερα. Κι εσύ! Δεν είχες κάτι που να δείχνεται σε πρώτο μάτι. Ακόμη και το τρέμουλο των δαχτύλων, ο κυματισμός της φλέβας, η λάμψη των ματιών, ο πόνος τους κι η ειρωνεία σαν αναίρεση του, μήπως κι αλλού δεν χωρούσαν;

Κι όσο για την υπόθεση, θα με έσωζε που εξ αρχής μου φανερώθηκε σαν θέμα, αν η πρόθεση του υποκινητή κι η συσχέτιση μαζί σου δεν με ταλάνιζε σαν η σχέση εραστή με το θέμα απ’ την πλευρά του γιου, του άντρα, του φίλου.

Όταν μου δόθηκες είχες ήδη εραστή το διάβολο._

*

(από μια συλλογή που έρχεται από το μέλλον)

©Ασημίνα Λαμπράκου
φωτο©Ασημίνα Λαμπράκου, Σούγια Χανίων, Απρίλης 2014

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε