Κατερίνα Ζησάκη, “ενώ θα ‘ψαχνα επίμονα να βρω ορίζοντα” -ποίηση

Αρχείο 27/12/2014

Από το εξώφυλλο της συλλογής -έργο του ©Γιώργου Αφεντάκη

fav-3

μνημόσυνο Μίλτου Σαχτούρη

πέρα μακριά στο φεγγάρι
είναι ένα χλωμό καταφύγιο
η είσοδος περιορισμένη
ακριβή
το χαζεύεις τις νύχτες
α! πόσο θα ‘θελες

όμως μην ξεχαστείς
όταν αρπάξουν φωτιά τα μαλλιά σου
ή το χέρι σου ή όταν
σε πνίξει ο καπνός
ούρλιαξε
πόνα
υπόφερε
κόψου
πιες χάπια
ή οποιαδήποτε άλλη σκόνη
χάιδεψε αγαπημένες στάχτες
θάψε νεκρά παιδιά
ονειρέψου σκοτάδια και άνθη
όμως μην ξεχαστείς
ένας κόσμος ολόκληρος καίγεται
στις ταράτσες τρελλοί
ρίχνουν στις φλόγες βροχή
κι ύστερα ρίχνονται
κάποιος παίζει σαξόφωνο
ρουφάει καπνό και μπουκώνει
κι εμείς φτιαγμένοι από νερό
διάολε!

ένας κόσμος ολόκληρος
καίγεται

σβήσ’ τον

και σβήσου

fav-3

σελίδα 23

αν είχαμε δυο τρεις ώρες στη διάθεσή μας
θα μπορούσα να σου ζωγραφίσω
όπως ζωγραφίζουν τα παιδιά για τις μανάδες τους
χωρίς να ξέρουν τι είναι μάνα
θα σου έφτιαχνα νερό με λεμόνι και δυόσμο
και θα φιλούσα τον αφαλό σου καθώς θ’ ανέλυες
την ενδεκάτη θέση για τον Φόυερμπαχ
ύστερα θα μ’ έβγαζες φωτογραφίες
ενώ θα ‘ψαχνα επίμονα να βρω ορίζοντα
απ’ το παράθυρο που βλέπει στον ακάλυπτο
-τα στήθη μου στο κρύο τζάμι
αν είχαμε δυο τρεις ώρες θα προσπαθούσα
να σ’ αγαπήσω περισσότερο από μένα
όμως η επανάσταση στην ημερήσια διάταξη είπες
αυτά μπορούν κι οφείλουν ν’ αναμείνουν
σκουπίζεσαι και φεύγεις
σου στρίβω τσιγάρο
να το καπνίσεις στο δρόμο

fav-3

ουρλιαχτά στην άκρη της νύχτας

το κρεβάτι τετράδιό μας
έλα να γράψουμε ποιήματα έλεγες
(με όσο σκοτάδι κουβαλάνε οι λέξεις
χαμογελούσες κι έλεγες ακροποθητί
ενώ έξω χιλιάδες μικρές εκρήξεις
έπαιρναν τα κεφάλια μας
και μια επαναστατημένη αχτίδα
ερχόταν να πεθάνει στα μάτια σου
εσύ κι εγώ σαν μεγάλα κομμάτια νύχτας
καπνίσαμε όλα τα αστέρια μας)
το κρεβάτι τετράδιό μας
έλα να γράψουμε ποιήματα

 

ύστερα μια φωτιά τα σκέπασε όλα
ο χρόνος άρχισε απ’ την αρχή

 

ένα αεροπλάνο

 

ΠΑΥΣΗ

 

οι φωνές εκείνου του πλήθους έξω από το παράθυρο για ελευθερία

 

ΠΑΥΣΗ

 

το κρεβάτι τετράδιό μας έλα να γράψουμε ποιήματα
γιατί ο έρωτας
δεν αξίζει παρά μόνο
σε μια προεπαναστατική περίοδο

 

 

ΠΑΥΣΗ

 

γυμνή καπνισμένο πρόσωπο τρώω τα νύχια μου στη γωνιά του δωματίου
έξω εκρήξεις σπάει το τζάμι και το κεφάλι σου κυλάει στο πάτωμα
όλη η γη συθέμελα απόψε-

 

 

τρώω τα χείλη σου

 

τώρα τα μάτια

 

γίνομαι εκείνο το αρχέγονο εσύ-πάντα-μέσα-μου ποίημα

 

εγγράφομαι μέσα στο χρόνο

 

μια αχτίδα πεθαίνει στα μάτια μου
τώρα πεθαίνω

 

 

 

Ντεμπόρ και Σελίν μεθυσμένοι
κι έχοντας καπνίσει όλα τα τσιγάρα τους
μας περιμένουν να γαμηθούμε
στην άγια αιωνιότητα.

 

θα γραφτούν κι άλλα ποιήματα.

 

 

έλα.

*
zissaki-bk27.12.14©Κατερίνα Ζησάκη
Ιστοριες από τ’ ονειροσφαγείο

Ποιήματα

Εκδόσεις Μανδραγόρας
Εικόνα εξωφύλλουΓιώργος Αφεντάκης

 

 

 

 

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε