Γιώργος Καρτάκης, “πότε πότε μονάχα ένα άγουρο μήλο” -ποίηση [2015]

Αρχείο 5.5.2015

fav-3

Sardina actinopterygia

Είδα τη σαρδέλα,
κινδύνευε,
το σώμα της γυάλιζε σαν το λεπίδι και
τα δόντια μου μούδιασαν – έφερα
το χέρι στο στόμα αυτόματα, τα λέπια
όμως ανοιγόκλειναν,
τέντωνε με σπασμούς τα πτερύγια, τα νεύρα
που ξύλιαζαν, έπαιρνε
αέρα βαθιά από το στόμα, κατάπινε, φούσκωνε.
Τα χελιδονόψαρα πηδούσαν στο νερό
επιδεικνύοντας φαιδρή υστερία,
οι σκορπίνες λούφαζαν δόλια
με σηκωμένο το αγκάθι της ράχης μυρίζοντας
αίμα, ο ήλιος
ασάλευτος έκαιγε.

Στην πρώτη αιμόπτυση
χτυπιόταν αλύπητα στα βράχια, χαροπάλευε
ακίνητη
μέσα στη σκόνη
πριν μια καινούρια εφόρμηση.
Ύστερα
οι παύσεις μεγάλωναν και
το νερό έμεινε
οριστικά μακριά.

fav-3

Territorium

Περιμετρικά της ζωής μου
φυτρώνει συρματόπλεγμα:
είναι εκεί που κάθονται καμιά φορά τα περιστέρια
και αποβάλλουν λιοκούκουτσα.

Κάποτε
ξεδιπλώνουν γυναίκες κοινές
μια κόκκινη σημαία
από τη μέσα πλευρά
και τρομάζουν οι άρτιοι
που περιφέρονται απέξω ελεύθεροι.

Τις ηλεκτροφόρες μέρες
δεν πλησιάζουν τα πουλιά,
δεν προμηνύεται ειρήνη,
κάποιος μου φωνάζει να βγω,
μα είναι πάλι εκείνος ο τρελός
που κανείς δεν τον θέλει.

Εκεί με τις κούκλες μου κάθομαι.
Ένα ένα αραδιάζω
τα πλαστικά κορμιά τους στο χώμα
κι εκείνες κλείνουνε τα βλέφαρα βαριά
και πέφτουν σε ύπνο.

Ο Θεός παίζει με τους ανθρώπους,
τους απλώνει στον ήλιο
και σαλιώνει τα μάτια τους΄

ο ποιητής τον ζητά,
όμως εκείνος του πετά απ΄το δέντρο
πότε πότε μονάχα
ένα άγουρο μήλο.

fav-3

Ζήλεια

Στην πληγωμένη εκδοχή μου
περιφέρομαι γυμνός,
αλλά κανείς δεν με βλέπει.

Συναντώ την ομορφιά
στα πιο παράξενα πρόσωπα,
συναθροισμένα τις αργίες
στις πλατείες:

Οι εραστές δεν σηκώνουν το βλέμμα ποτέ,
σκύβουν στον άλλο ώμο με μια τρυφερότητα
που δύσκολα υπομένω
και στο απόγευμα
χύνεται ένα φως αποκάλυψης
σαν όνειρο
ή σαν ξανθά μαλλιά αγγέλων.

Τότε αναδύονται μέσα μου
φωνήματα πικρά
και τα σώματα
ξαναγυρίζουνε χλωμά
στη στάση του Εσταυρωμένου.

*
©Γιώργος Καρτάκης
εικόνα απολιθώματος “Sardina actinopterygia”, επεξεργασία agrimologos.com