Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Αρμονία [2015]

Αρχείο 7.5.2015

fav-3

Θα πάρεις έναν σκύλο που θα τον μάθεις να σε αγαπάει και που θα τον βαφτίσεις Τίποτα. Θα σκαρφαλώνω με γυμνά πόδια στις ξερολιθιές ψάχνοντας τις οδυνηρές απαντήσεις μου. Θα παρατηρείς τα τυφλά κορίτσια με τα ροδαλά μάγουλα που κάνουν βόλτες στα στενά της Χώρας φορώντας έναν πουά φιόγκο στα μαλλιά κι ένα χρυσό αλυσιδάκι στο δεξί χέρι. Θα συνεχίσω να θαυμάζω σιωπηλά τις ποπ κυρίες που κεντούν σε λευκά πανιά φολκλορικές σκηνές με γοργόνες και λουλουδένια ψάρια πίνοντας γκαζόζα στην πλατεία ενός ορεινού χωριού. Θα κάνεις σχέδια για το επόμενο καλοκαίρι ανάμεσα σε χώρες του Αιγαίου και φινλανδικά φιόρδ. Θα φαντασιώνομαι διαρκώς τα μάτια της μητέρας σου όταν ήσουν δέκα πέντε και σε έπαιρνε στην αγκαλιά της.

Θα νιώθω πως, για άλλη μια φορά, γίνονται όλα λάθος. Θα αδιαφορείς για λάθη και σωστά, θα αδιαφορείς για όλα, και θα μου το δείχνεις με κάθε τρόπο, μέχρι να το πάρω απόφαση και να σταματήσω να ανησυχώ ή και να ελπίζω. Θα φαντάζομαι πως φέτος χορέψω ξανά στα κερκυραϊκά πανηγύρια και θα χαμογελάς ξέροντας πως δεν θα είσαι εκεί, δεν θα είσαι εδώ, δεν θα είσαι πουθενά μιας και η πραγματικότητα αυτό μας έχει δείξει. Θα ανησυχώ με τις αργοπορίες σου και θα φαντάζομαι τέρατα να κοιμούνται κάτω απ΄τις στιγμές που θα λείπεις. Θα μου λες “σ’ αγαπώ μα δεν μπορώ να το βροντοφωνάζω” και θα εκνευρίζεσαι όταν θα βιάζομαι να σε συναντήσω. Θα απογοητεύομαι, θα ενοχλούμαι, θα παίρνω αποφάσεις καίριες, που θα τις αναθεωρώ με άγχος το επόμενο πρωί. Θα μου λες “είσαι η ευκαιρία μου” και θα καταλαβαίνω το βαθύτερο νόημα του αισθήματός σου.

Θα σου στέλνω γράμματα στα οποία δεν θα απαντάς ποτέ και θα σου κάνω ερωτήσεις που θα σε κάνουν να χάνεις κάθε ελπίδα. Θα μου αφιερώνεις τραγούδια με εύστοχους στίχους που θα ανεβάζουν τη δημοτικότητά σου σε αγνώστους και γνωστούς. Θα συνεχίσω να σκέφτομαι πως εκείνο το μαύρο αγόρι στο πάρκο, που κάθεται και τρώει παγωτό βανίλια ανάμεσα στην υπόλοιπη λευκή οικογένειά του, πλήττει θανάσιμα και ονειρεύεται τις πάτριες ζούγκλες του για να παρηγορηθεί. Θα μου λες πως κάτι τέτοια σκέφτομαι γι’ αυτό δεν θα καταφέρω ποτέ να ζήσω στον πραγματικό κόσμο και πως στο τέλος θα τρελαθώ τελείως.

Θα περάσει το καλοκαίρι και όλα θα μοιάζουν με σκηνές από καρτ ποστάλ που νομίσαμε πως έγιναν για λίγο  δικές μας. Θα περάσουν όλα αυτά που δεν άρχισαν ποτέ και για άλλη μια φορά θα νιώσω πως όλες μου οι βεβαιότητες γεννήθηκαν, έζησαν και πέθαναν μόνο μέσα στο δικό μου μυαλό. Δεν με πειράζει όμως. Αντίθετα με τους κανονικούς ανθρώπους που συνήθως ξέρουν τι κάνουν και τι αναζητούν, οι αυταπάτες μου κι εγώ κάναμε ανέκαθεν εξαιρετική παρέα.

*

©Μαρία Πετρίτση
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com, Κάλυμνος 2009