Στέλλα Δούμου-Γραφάκου, Έρως αρόδο -εκδόσεις Κουκούτσι

Αρχείο 21/10/2015

Εικόνα από το εξώφυλλο

fav-3

ΘΑ

Ναι! Στις χαράδρες του λαιμού, στα ρυάκια τους, τα χέλια των χειλιών μου θα ελίσσονται, όταν πια δεν θα λέγεσαι Νέηνταρ Μπόρομιρ ή Αρθούρος, και οι Λόγοι του Οίκου σου θα μου ανήκουν. Θα σου μαγειρεύω σμέουρα και οβριές, και στις λόχμες θα διαβάζω τους παλμούς σου. Θα με λες Λoβ, και θα βγαίνουν μικρές φωτιές απ’ το στόμα σου. Στη λεκάνη μου θα πλένεσαι σπαρτός για ν’ αφαιρέσεις τα σημάδια της θεογονίας. Αμετανόητα γήινος.
Στ’ άγρια βελανίδια θα βρίσκουμε την τύχη μας και ο Χρόνος θα μας παρακαλάει να ψηλώσει. Μα δεν θα γίνεται.
Γιατί θα έχουμε περάσει από πάνω του.
(Στο μονόλιθο του «Θα» ορκίζονται οι Ακραίοι. Σπανίως δικαιώνονται συνήθως πνίγονται στο αλάτι του. Στο μεταξύ έχουν πιστέψει πως οι θεοί τούς χρωστούν τις κεραίες τους. Είναι ακίνδυνοι όσο ζουν, μετά κανένας δεν ορκίζεται γι’ αυτούς.)

fav-3

ΥΠΕΡΣΙΒΗΡΙΚΟΣ

Χελιδόνια βυθίζονταν στον τελικό τους ουρανό με τις ψείρες του ήλιου ακόμη στα φτερά. Η σέπια του καιρού βαθιά τα είχε αναστατώσει. Βαστώντας μόνο μια τρίχα έμπιστης σιωπής, εγώ, σε λεμονί δαντέλες, προνύμφη στα σφυρά της απουσίας μπερδεμένη. Είχε φυσήξει χρόνος δίχως ίριδα, είχανε σπάσει πια οι ραφές των λουλουδιών, λύκοι φυλάγαν τις μακριές γραμμές των οριζόντων κι ένα μαύρο φτερό πάνω στο χιόνι ζυγίζει τόνους αποστάσεων.

Επειδή χειμωνιάζουν τα χέρια
και κόπτονται τα συντελεσμένα να φθαρούν
καμιά φορά συμβαίνει
από αίμα και δικαίωμα
ο υπερσυντέλικος να μου θυμίζει τον Υπερσιβηρικό.

*
©Στέλλα Δούμου-Γραφάκου
Έρως αρόδο

εκδόσεις Κουκούτσι